ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

Η  Αγία Βαλπούργη ( Walpurga)  κόρη του Saint Richard the Pilgrim και αδελφή του Saint Willibald , (γνωστή επίσης ως Αγία Βαλβούργα), γεννήθηκε στο Ντέβονσαϊρ το 710 μ.Χ. Αγγλίδα πριγκίπισσα, η Αγία Βαλπούργη σπούδασε ιατρική και έγινε χριστιανή ιεραπόστολος στη Γερμανία, όπου ίδρυσε διπλή μονή στο Χάιντενχαϊμ. Ως αποτέλεσμα του ευαγγελισμού της στη Γερμανία, πολλοί άνθρωποι εκεί ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό, εγκαταλείποντας την ειδωλολατρία. Επιπλέον, η μονή εξελίχθηκε σε εκπαιδευτικό κέντρο και σύντομα έγινε γνωστή ως κέντρο πολιτισμού. Η Αγία Βαλπούργη ήταν επίσης γνωστή για την ικανότητά της να αποκρούει τις επιδράσεις της μαγείας. Πέθανε το 777 και ο τάφος της, μέχρι και σήμερα, αναβλύζει ιερό έλαιο (γνωστό ως «έλαιο της Αγίας Βαλβούργας»), το οποίο λέγεται ότι θεραπεύει ασθένειες· βενεδικτίνες μοναχές διανέμουν αυτό το έλαιο σε φιαλίδια στους χριστιανούς προσκυνητές που επισκέπτονται τον τάφο της. Νύχτα της Βαλπούργης (Walpurgis Night) Η αγιοκατάταξη της Αγίας Βαλπούργ...

 Ο Άγιος Πραιτεξτάτος (γαλλικά: Prétextat/Prix de Rouen· πέθανε στις 25 Φεβρουαρίου 586), επίσης γνωστός ως Praetextatus, Pretextat(us) και Άγιος Prix, ήταν επίσκοπος της Ρουέν από το 549 έως τη δολοφονία του το 586. Εμφανίζεται ως εξέχων χαρακτήρας στο έργο του Gregory of Tours, Historia Francorum (Ιστορία των Φράγκων). Αυτό αποτελεί την κύρια πηγή από την οποία αντλούνται πληροφορίες για τη ζωή του. Πρωταγωνιστεί σε πολλά από τα πιο σημαντικά αποσπάσματα του έργου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν τη δίκη του στο Παρίσι (το 577) και την αντιπαλότητά του με τη Μεροβίγγεια βασίλισσα Fredegund. Τα γεγονότα της ζωής του, όπως παρουσιάζονται από τον Γρηγόριο της Τουρ, έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της σύγχρονης κατανόησης διαφόρων πτυχών της μεροβίγγειας κοινωνίας, όπως το δίκαιο, η αντιπαλότητα μεταξύ βασιλέων και επισκόπων, οι εκκλησιαστικές σύνοδοι και η δύναμη των βασιλισσών. Βιογραφία Ο γάμος του Μεροβέχου και της Μπρουνχίλδης, δίκη και εξορία Παρευρέθη...

Ἄκλειστος ὅρμος Ταράσιον λαμβάνει, Κόσμου ταραχῆς, καὶ ζάλης σεσωσμένον. Εἰκάδι ἐκ ταράχοιο Ταράσιος ἔπτατο πέμπτῃ. Ο Άγιος Ταράσιος γεννήθηκε, ανατράφηκε και εκπαιδεύθηκε στην Κωνσταντινούπολη από γονείς ευσεβείς και ευγενείς, τον Γεώργιο, κριτή και πατρίκιο και την Ευκρατία και ήταν θείος του Αγίου Φωτίου (βλέπε 6 Φεβρουαρίου). Λόγω της μεγάλης του μορφώσεως ανυψώθηκε στο αξίωμα του πρωτασηκρίτου. Οι εκκλησιαστικές περιστάσεις την εποχή εκείνη ήταν αρκετά σοβαρές. Υπήρχε ακόμα ο πόλεμος των εικονομάχων, η δε θέση των Ορθοδόξων έγινε ακόμη πιο δύσκολη διά του θανάτου του Πατριάρχου Παύλου Δ' του Κυπρίου (30 Αυγούστου). H βασίλισσα Ειρήνη η Αθηναία, η οποία επιτρόπευε τον ανήλικο υιό της Κωνσταντίνο ΣΤ' (780 - 798 μ.Χ.), κατανόησε, ότι χρειαζόταν εκκλησιαστικός ηγέτης με ευσέβεια, θεολογική κατάρτιση και διοικητική ικανότητα, για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις περιστάσεις και τα προβλήματα. Έτσι εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από τους λαϊκούς ο Άγιος Ταράσιος παρά τις ...

Ἄσειτος εἶ Ῥηγῖνε τὴν προθυμίαν, Κἂν δεινὸν ἐνσείσωσι πυκνὰ σοι ξίφη. Ο Άγιος Ρηγίνος γεννήθηκε στην Λεβαδιά της Βοιωτίας στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. από ευσεβείς και ενάρετους γονείς, οι οποίοι τον βοήθησαν να λάβει την θύραθεν παιδεία αλλά και την ορθόδοξη αγωγή. Η αγάπη του για τον Κύριο και η πνευματική του πρόοδος τον μεταμόρφωσαν σε σκεύος εκλογής και σε ναό της Αγίας Τριάδας. Ο Άγιος έζησε την εποχή που βασίλευσαν οι δύο υιοί του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο μεν Κωνστάντιος στην Κωνσταντινούπολη (Ανατολή), ο δε Κώνστας στη Ρώμη (Δύση). Και οι δύο διάδοχοι του Μεγάλου Κωνσταντίνου είχαν ανατραφεί με τις αρχές της χριστιανικής πίστεως, αλλά ο μεν Κωνστάντιος συνειδητά είχε αποδεχθεί τις αρχές του Αρειανισμού, ο δε Κώνστας παρέμεινε πιστός στις δογματικές αποφάσεις της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Και οι δύο είχαν ως κοινά χαρακτηριστικά της θρησκευτικής τους πολιτικής, αφ' ενός με την καταπολέμηση της εθνικής θρησκείας, αφ' ετέρου δε την υπεράσπιση της ενότητας της Εκκλησίας. Η ε...

Τὸν Ἀλέξανδρον δίσκος εἶδεν ἡλίου, Ὑπὲρ Χριστοῦ τμηθέντα, δόξης Ἡλίου. Ο Άγιος Μάρτυς Αλέξανδρος καταγόταν από την Καρχηδόνα, αν και κάποιοι υποστηρίζουν ότι προερχόταν από το Ποτσουόλι της Ιταλίας. Όταν ενηλικιώθηκε, έγινε στρατιώτης και υπηρέτησε στο σύνταγμα του χιλίαρχου Τιβεριανού στη Ρώμη. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μαξιμιανός Ηρακλής (286-305) εξέδωσε διάταγμα που απαιτούσε από όλους τους πολίτες να μεταβούν σε καθορισμένη ημέρα στο ναό του Διός, έξω από την πόλη, και να προσφέρουν θυσία. Ο χιλίαρχος Τιβεριανός συγκέντρωσε τους στρατιώτες του και τους διέταξε να παρευρεθούν στη γιορτή αυτή, αλλά ο Αλέξανδρος, που είχε μεγαλώσει από παιδί στην χριστιανική πίστη, αρνήθηκε και δήλωσε πως δεν θα θυσιάσει στα δαιμόνια. Ο Τιβεριανός ανέφερε στον αυτοκράτορα Μαξιμιανό ότι ένας στρατιώτης του ήταν χριστιανός. Αμέσως στάλθηκαν στρατιώτες να συλλάβουν τον Αλέξανδρο. Ο Αλέξανδρος κοιμόταν, αλλά Άγγελος Κυρίου τον ξύπνησε και τον προειδοποίησε για το επικείμενο μαρτύριό...

 Ἐνθέντες Ἀντώνιον εἰς πῦρ οἱ πλάνοι, Ἔψουσιν ὄψον νόστιμον τῷ Κυρίῳ. Ο Άγιος Αντώνιος μαρτύρησε αφού τον άπλωσαν επάνω σε πυρωμένη σχάρα.

Ἑκων ἀμείψας, ὡς ὁ Δαυΐδ, τὰς φρένας, Βίον διέδρας, οὐ τὸν Ἀγχοῦς παμμάκαρ. Ο Άγιος Θεόδωρος ο δια Χριστόν σαλός. Ο Θεόδωρος αυτός αναφέρεται στο Συναξάριον Κωνσταντινουπόλεως χωρίς καμία βιογραφική πληροφορία. Ως αινιγματική μορφή, άγνωστη στη βιβλιογραφία και στην εκκλησιαστική παράδοση, εμφανίζεται σε μια τοιχογραφία του 1317 στη Σερβική Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Στάρο Ναγοριτσάνε, όπου απεικονίζεται μαζί με άλλους Αγίους που τιμώνται στις 25 Φεβρουαρίου, με την επιγραφή Άγιος Θεόδωρος ο διά Χριστόν σαλός. Ωστόσο, φαίνεται ότι πρόκειται για τον ίδιο Θεόδωρο, τον διά Χριστόν σαλό, του οποίου η βιογραφία διασώζεται μόνο σε γεωργιανή μετάφραση. Εκεί διαβάζουμε ότι ο Θεόδωρος ήταν Έλληνας που «ζούσε στη χώρα της Σερβίας, η οποία τώρα ονομάζεται Βουλγαρία, κοντά στην πόλη Σάρας». Αναφέρεται ότι «ήταν τόσο τρελός που ποτέ στη ζωή του δεν είχε μπει σε εκκλησία». Στη συνέχεια, όλη η αφήγηση περιστρέφεται γύρω από την απλοϊκότητά του. Μια φορά, όταν μπήκε σε εκκλησία και άκουσε το ευαγ...

Σπένδεις Θεῷ, Μάρκελλε, θερμῷ τῷ πόθῳ, Θερμοὺς σταλαγμοὺς αἱμάτων ἐξ αὐχένος. Μνεία του Αγίου Μάρκελλου γίνεται από τον χρονογράφο Κυπριανό: «Μάρκελλος ἕτερος ἐπίσκοπος τῆς Σολέας, γέννημα καὶ θρέμμα τῆς Κύπρου καὶ Μάρτυς. Ἑορτάζεται Φεβρουαρίου κε´». Στο Συναξάριο της Κωνσταντινουπόλεως στις 25 Φεβρουαρίου μνημονεύεται άνευ υπομνήματος: «ἄθλησις τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Μαρκέλλου ἐπισκόπου Ἀπαμείας τῆς Κύπρου». Στην Κύπρο όμως δεν υπάρχει πόλη με το όνομα Απάμεια και μάλλον πρόκειται για τον Μάρκελλο επίσκοπο Σολέας, που στους αρχαίους χρόνους λεγόταν Αιπεία. Ίσως όμως να συγχέεται και με τον Άγιο Μάρκελλο της Απαμείας της Συρίας (βλέπε 14 Αυγούστου).