ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

 Eις τον Φιλήμονα. Σταυροί ψυχρόν φίλημα Xριστόν Φιλήμων, Σταυροί δε και σε φίλτρον αυτού το ζέον. Eις τον Άρχιππον. Tην αρχικήν σοι των φρενών εξουσίαν, Άρχιππε δείξον προς τα των ίππων θράση. Eις τον Oνήσιμον. Όνησιν εύρεν Oνήσιμος εκ ξίφους, Λαβών το λαμπρόν της αθλήσεως στέφος. Οι Άγιοι Φιλήμων, Άρχιππος και Ονήσιμος είχαν θερμή αγάπη προς τον Κύριο μας Ιησού Χριστό και τέλεια αφοσίωση προς το Ευαγγέλιο Του. Όταν, λοιπόν, διατάχθηκαν να αρνηθούν το Χριστό και να θυσιάσουν στα είδωλα, και οι τρεις, με μια φωνή, απάντησαν με τα θεόπνευστα λόγια του Απόστολου Παύλου: «Ουδείς γαρ ημών έαυτώ ζή και ουδείς έαυτώ αποθνήσκει· εάν τε γαρ ζώμεν, τω Κυρίω ζώμεν, εάν τε άποθνήσκωμεν, τω Κυρίω άποθνήσκομεν, εάν τε ούν ζώμεν, εάν τε άποθνήσκωμεν, του Κυρίου έσμέν» ( Προς Ρωμαίους, ιδ' 7, 8). Δηλαδή, κανείς από μας που πιστεύουμε δε ζει για τον εαυτό του και κανείς δεν πεθαίνει για τον εαυτό του. Διότι και αν ζούμε, ζούμε για να δουλεύουμε στον Κύριο, και αν πεθαίνουμε, πεθαίνουμε υποτασσόμεν...

Σήμερα η εκκλησία μας τιμά την εύρεση των τιμίων λειψάνων της Ρωσίδας Αγίας Ιουλιανής της Παρθένου, αναπαυομένης εν τη Λαύρα του εν Κιέβω Σπηλαίου. Η Αγία Ιουλιανή έζησε στο πρώτο τέταρτο του 16ου αιώνα. Ο πατέρας της, ο πρίγκιπας Γιούρι Ντουμπρόβιτσκι-Ολσάνσκι, ήταν ένας από τους ευεργέτες της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου. Η ευάρεστη στον Θεό παρθένος κοιμήθηκε σε ηλικία μόλις δεκαέξι ετών. Κάποτε, την εποχή του αρχιμανδρίτη Ελισσαίου Πλετενέτς (1599–1624), οι μοναχοί άρχισαν να σκάβουν για έναν τάφο κοντά στον Ναό της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, μπροστά από το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Εκεί, ανακάλυψαν απροσδόκητα τα τίμια λείψανα της θεοφιλέστατης πριγκίπισσας Ιουλιανής, τα οποία είχαν διατηρηθεί άφθαρτα. Το σώμα της έμοιαζε ζωντανό, σαν να κοιμόταν. Ήταν λευκό και όμορφο. Βρισκόταν πλάι στον τοίχο του ναού, με το κεφάλι προς τον νότο και τα πόδια προς τον βορρά. Πάνω στον τάφο υπήρχε πέτρα με το οικογενειακό οικόσημο των Ολσάνσκι. Στο ίδιο το λείψανο υπήρχ...

Ο Όσιος Σισώης ήταν Ρώσος μοναχός και κοιμήθηκε εν ειρήνη τον 18ο αιώνα μ.Χ. Ο Άγιος Σισώης, σχηματομόναχος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, έζησε τον δέκατο τρίτο αιώνα και διακρίθηκε για τα μεγάλα ασκητικά του κατορθώματα, ιδίως για τη νηστεία του, που προκαλούσε κατάπληξη σε όσους τον γνώριζαν. Μέσα από αυτόν τον αυστηρό βίο κατόρθωσε να νικήσει τις αδυναμίες της σάρκας και να ενισχυθεί πνευματικά με τη θεία χάρη. Ζώντας έτσι ως το τέλος της ζωής του, αξιώθηκε να γνωρίζει εκ των προτέρων τον χρόνο του θανάτου του. Μετά την κοίμησή του, πολλοί βρήκαν θεραπεία κοντά στα άγια λείψανά του, που αναπαύονται στα Μακρινά Σπήλαια. Στον Κανόνα των Οσίων Πατέρων των Σπηλαίων του Κιέβου, ο Άγιος Σισώης αναφέρεται μαζί με τον Άγιο Γρηγόριο τον Νηστευτή: «Ο θαυμαστός Σισώης και ο ανδρείος στην αρετή Γρηγόριος, συγκρατώντας με νηστεία τα πάθη τους, ταπεινώνουν τη σφοδρή επιθυμία της σάρκας μας· σε εσάς έχει δοθεί η χάρη να μας βοηθάτε στους πειρασμούς μας.» (Ωδή Εʹ του Κανόνα)

Η Σύναξη των Αγίων του Ραντονέζ είναι εορτή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, κυρίως στο ρωσικό εορτολόγιο, αφιερωμένη στους αγίους που συνδέονται με τη μονή της Αγίας Τριάδος του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ (Τροίτσε-Σέργκιεβα Λάβρα) και γενικότερα με την περιοχή του Ραντονέζ. Η εορτή τελείται στις 6 Ιουλίου (νέο ημερολόγιο) ή 23 Ιουνίου (παλαιό ημερολόγιο). Ο Άγιος Σεργίος του Ραντονέζ (1314–1392) είναι ένας από τους σημαντικότερους Ρώσους αγίους, αναμορφωτής του ρωσικού μοναχισμού και προστάτης της Ρωσίας. Ίδρυσε τη Λαύρα της Αγίας Τριάδος στον Ραντονέζ, που έγινε κέντρο πνευματικής ζωής, παιδείας και εθνικής ενότητας. Με το πέρασμα των αιώνων, πλήθος μοναχών, ασκητών και οσίων που έζησαν στη μονή ή υπήρξαν μαθητές και συνεχιστές του έργου του Αγίου Σεργίου, ανακηρύχθηκαν άγιοι. Γι' αυτό και καθιερώθηκε ειδική σύναξη (κοινή εορτή) αυτών των αγίων. Για κάθε άγιο, το όνομα, το έτος θανάτου (το σύμβολο "?" υποδηλώνει την απουσία πληροφοριών σχετικά με την ώρα θανάτου· εναλλακτικές τ...

Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει την μετακομιδή του Ιερού λειψάνου του Οσίου Ευδοκίμου στην Kωνσταντινούπολη. Εορτάζει στις 6 Ιουλίου εκάστου έτους. Ο Όσιος Ευδόκιμος γεννήθηκε στη Καππαδοκία και έδρασε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Θεόφιλου (829 - 842 μ.Χ.). Οι γονείς του Βασίλειος και Ευδοκία ήταν άνθρωποι πλούσιοι και ευσεβείς. Η ορθόδοξη οικογένειά του τον ανέθρεψε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου και γρήγορα ο Ευδόκιμος διακρίθηκε για το ήθος και τις αρετές του. Ο ηθικός βίος του και η φιλάνθρωπη δράση του εκτιμήθηκαν από τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, ο οποίος τον διόρισε στρατοπεδάρχη της Καππαδοκίας αρχικά και αργότερα όλης της αυτοκρατορίας. Κατά την τέλεση των καθηκόντων του ο Ευδόκιμος ήταν πάντα δίκαιος και ταπεινόφρων, ενώ δεν σταμάτησε στιγμή να επιδίδεται στο φιλάνθρωπο έργο του. Ενώ βρισκόταν στο 33ο έτος της ηλικίας του ο Ευδόκιμος προσβλήθηκε από βαριά σωματική ασθένεια. Όταν παρέδωσε το πνεύμα του στο Κύριο, η χριστιανική κοινότητα βυθίστηκε σε θλίψη και ενταφί...

Μοναδική πηγή που διασώζει το Μαρτύριο και την ακολουθία του Οσιομάρτυρος Κυρίλλου είναι το αθωνικό χειρόγραφο 347 της μονής Διονυσίου. Πρόκειται για ένα κείμενο γραμμένο σε λόγια γλώσσα και κατά πάσα πιθανότητα αυτόγραφο έργο του ανωνύμου συντάκτη του Μαρτυρίου, χρονολογούμενο μεταξύ του τέλους του 17ου και των αρχών του 18ου μ.Χ. αιώνος. Σύμφωνα με το Μαρτύριό του ο Κύριλλος , το κοσμικό όνομα του οποίου ήταν Κυριακός, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το έτος 1544 μ.Χ., κατά την περίοδο της βασιλείας του σουλτάνου Σουλεϊμάν. Ο πατέρας του ονομαζόταν Πέιος, καταγόταν από την επαρχία Πελαγονίας και διέμενε με την οικογένεια του στην περιοχή της ακροπόλεως της Θεσσαλονίκης. Σε ηλικία δέκα ετών ο Κυριακός έμεινε ορφανός, με αποτέλεσμα να αναλάβουν την κηδεμονία του δύο θειοι του, συγγενείς της μητέρας του, εκ των οποίων ο ένας ήταν μωαμεθανός. Τελικά ο μωαμεθανός θειος του, ανέλαβε αποκλειστικά την κηδεμονία του και τον έστειλε σε κάποιον επίσης μωαμεθανό βυρσοδέψη για να μάθει κοντά του να εξα...

 Aστείος αρθείς εύρεν αστείον τέλος, Oφθείς μελίσσαις βρώσις εγχρισθείς μέλι. Ο Άγιος Αστείος (ή Αστίος) ήταν επίσκοπος Δυρραχίου και έζησε επί βασιλέως Τραϊανού και ηγεμόνος Αγρικόλα το έτος 98 μ.Χ. Συνελήφθη από τους ειδωλολάτρες του Δυρραχίου και επειδή δεν θυσίαζε στα είδωλα, οδηγήθηκε στον ηγεμόνα Αγρικόλα, όπου τον έδειραν με μολύβδινα ομοιώματα χεριών και τον μαστίγωσαν με μαστίγια από νεύρα βοδιών. Επειδή όμως επέμενε στην πίστη του Χριστού, τον άλειψαν με μέλι και τον σταύρωσαν σε καιρό καύσωνα, κοντά στο τείχος της πόλης. Εκεί έπεσαν επάνω του νέφη μελισσών, όπου από τα πολλά τσιμπήματα θανατώθηκε.

Ιδούσα Pήξου την τομήν η Λουκία, Oυ προς τομήν έρρηξε φωνήν δειλίας. Η Αγία Λούκια, συνελήφθη από τον Ρήξο Βικάριο, που την ανάγκαζε να θυσιάσει στα είδωλα και ν' αρνηθεί τον Χριστό. η Αγία Λούκια όχι μόνο δεν πείστηκε, αλλά οδήγησε στην πίστη του Χριστού τον Ρήξο, από τον όποιο, αξιώθηκε μεγάλων τιμών και εγκαταστάθηκε σ' ένα ήσυχο σπίτι, όπου καταγινόταν με την προσευχή και τη νηστεία. Παρακάλεσε δε τον Ρήξο να πάει στην Κομπανία της Ιταλίας και να μαρτυρήσει εκεί για τον Χριστό. Ο δε Ρήξος, αφού εγκατέλειψε γυναίκα, παιδιά, πλούτο και όλη την κοσμική δόξα, αναχώρησε με την Αγία. Στην πόλη αυτή συνελήφθησαν και οι δύο. Μπροστά στον ηγεμόνα ομολόγησαν με θάρρος τον Χριστό και γι' αυτό αποκεφαλίστηκαν. Μαζί τους αποκεφαλίστηκαν και πολλοί άλλοι Άγιοι Μάρτυρες (βλέπε και Άγιοι Εικοσιτέσσερις Μάρτυρες που εορτάζουν την ίδια ημέρα).

Θεοῦ τεθνηκὼς πυξίῳ προσεγράφη, Θείου Σισώης Πνεύματος τὸ πυξίον. Βῆ δὲ Σισώης γῆθεν εἰς οὐρανὸν ἕκτῃ ἀμύμων. Ο Όσιος Σισώης έλαμψε με την πνευματική του σύνεση, την ταπεινοφροσύνη, τη φιλαδελφία και το ενδιαφέρον του στο να επιστρέψει και ένα μόνο αμαρτωλό. Μεταξύ των ασκητών αναδείχτηκε ονομαστός και μέγας, αθλητής της πρώτης γραμμής, τύπος εγκράτειας, αλλά και ψυχή πού προσευχόταν για δικαίους και αδίκους, πλούσιους και φτωχούς, άρχοντες και ιδιώτες, κληρικούς και λαϊκούς και γενικά για όλο τον κόσμο. Στη γη ήταν, αλλά η ζωή του ήταν ουράνια. Υψωμένος πάνω από τη σάρκα, που χαλιναγωγούσε τέλεια με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και τη θεία κοινωνία του σώματος και του αίματος του Χριστού. Η μνήμη του μένει υπόδειγμα σ' όσους θέλουν την ασκητική ζωή, για να είναι γνήσιοι και πραγματικοί ασκητές, όχι μόνο με την αντοχή του σώματος, αλλά και με την πνευματική αναγέννηση και τη λάμψη της αρετής. Λειτουργικά κείμενα Ἀπολυτίκιον  Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον. Ἐκ παιδὸς γεωργήσας ζωὴ...