ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

Ο Όσιος Σέργιος εκοιμήθη στις 25 Σεπτεμβρίου 1392, αφού προηγουμένως είχε παραδώσει την ηγουμενία της Μονής της Αγίας Τριάδος στον αγαπημένο μαθητή του, τον Όσιο Νίκωνα. Σύμφωνα με την επιθυμία του, ζήτησε να ταφεί μαζί με τους υπόλοιπους μοναχούς στο κοινό κοιμητήριο της μονής. Ωστόσο, με την ευλογία του Μητροπολίτη Κυπριανού, ενταφιάστηκε μέσα στον ξύλινο ναό της Αγίας Τριάδος, τον οποίο ο ίδιος είχε ιδρύσει. Το 1408 η μονή υπέστη μεγάλη καταστροφή από την επιδρομή του Τατάρου στρατηλάτη Εντιγκέι. Οι μοναχοί, υπό την καθοδήγηση του Οσίου Νίκωνος, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν προσωρινά τη μονή, διασώζοντας τις εικόνες, τα ιερά σκεύη, τα βιβλία και τα κειμήλια του Οσίου Σεργίου. Η εκκλησιαστική παράδοση αναφέρει ότι λίγο πριν από την επιδρομή ο ίδιος ο Όσιος εμφανίσθηκε στον Νίκωνα και προείπε τις δοκιμασίες, διαβεβαιώνοντάς τον όμως ότι η καταστροφή δεν θα ήταν μόνιμη και ότι η μονή θα αναγεννιόταν ακόμη ενδοξότερη. Μετά την αποκατάσταση της μονής, ο Όσιος Νίκων αποφάσισε να ανεγείρε...

Ο Άγιος Γερβάσιος Παρασκευόπουλος υπήρξε μια απο τις σημαντικότερες θρησκευτικοπολιτικές προσωπικότητες της συγχρονης ιστορίας της Πάτρας. Γεννήθηκε τον 19ο αιώνα και έδρασε κυρίως από τις αρχές ως τα μέσα του 20ου. Ο κατά κόσμον Γεώργιος Παρασκευόπουλος, υιός του Χαραλάμπους και της Βασιλικής Παρασκευοπούλου, γεννήθηκε το 1877 στο χωριό Γρανίτσα Γορτυνίας. Η παιδική του ηλικία ήταν πολύ δύσκολη καθώς έχασε τη μητέρα του σε ηλικία 3 ετών και μετέπειτα η μητριά του του φερόταν βάναυσα. Ο Γεώργιος από την παιδική του ηλικία (12 ετών) εργαζόταν για να αποκομίσει τα προς το ζειν, αλλά ταυτόχρονα έδειχνε ιδιαιτερη έφεση στα γράμματα. Την ίδια στιγμή όμως που επιθυμεί να φοιτήσει στο σχολειο, δείχνει κλίση και προς την εκκλησιαστική ζωή που θα ακολουθούσε. Θέλοντας να συνδυάσει και τις δύο ιδιότητες εισάγεται στη Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Κερνίσης, όπου και παρέμεινε 3 ετη, ως υποτακτικός και επιδίδεται στη μελέτη των γραμμάτων. Ποθώντας όμως τη μόρφωση, σε ηλικία 15 ετών ξεκίνησε με τα π...

Σε πολλές κοινότητες της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η 30ή Ιουνίου τιμάται ως: γενική μνήμη των Συρίων/Ασσυρίων μαρτύρων με έμφαση στα θύματα των διωγμών της οθωμανικής περιόδου (1894–1896, 1915 κ.λπ.) Μνήμη των αγρίως σφαγιασθέντων υπό Κουρδικών ορδών εν τω νομώ Διαρβεκίρ της Μικράς Ασίας Ορθοδόξων Χριστιανών υπαγομένων εις το Πατριαρχείον Αλεξανδρείας.  Οι Σφαγές του Διαρβεκίρ ήταν μια σειρά μαζικών σφαγών που πραγματοποιήθηκαν στο Βιλαέτι του Διαρβεκίρ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μεταξύ των ετών 1894 και 1896 από μουσουλμάνους, η πλειονότητα των οποίων ήταν εθνοτικά Κούρδοι. Τα γεγονότα αποτέλεσαν μέρος των Χαμιδικών Σφαγών και είχαν ως στόχο τον χριστιανικό πληθυσμό του βιλαετίου, κυρίως Αρμενίους και Ασσυρίους. Οι σφαγές αρχικά στράφηκαν κατά των Αρμενίων, έπειτα από υποκίνηση Οθωμανών πολιτικών και θρησκευτικών ηγετών, με το πρόσχημα ότι επιδίωκαν τη διάλυση του κράτους. Σύντομα, όμως, εξελίχθηκαν σε γενικευμένο αντιχριστιανικό πογκρόμ, καθώς οι δολοφονίες επεκτάθηκαν στο ...

Ο Άγιος Γκόβαν (ουαλικά: Gofan; πέθανε το 586) ήταν ερημίτης που έζησε μέσα σε μια σχισμή σε παράκριο βράχο κοντά στο Μπόσερστον, στο Εθνικό Πάρκο Ακτογραμμής Πέμπροκσαϊρ στην Ουαλία. Το παρεκκλήσι του Αγίου Γκόβαν χτίστηκε μέσα σε αυτή τη σχισμή τον 13ο αιώνα, στο σημείο που σήμερα ονομάζεται Ακρωτήριο του Αγίου Γκόβαν. Παρεκκλήσι του Αγίου Γκόβαν, κοντά στο Ακρωτήριο του Αγίου Γκόβαν, στο Εθνικό Πάρκο Ακτογραμμής Πέμπροκσαϊρ, στην Ουαλία. Κατα την παράδοση λέει ότι ο Γκόβαν ήταν Ιρλανδός μοναχός που ταξίδεψε στην Ουαλία σε μεγάλη ηλικία για να βρει φίλους και συγγενείς του ηγουμένου που τον είχε εκπαιδεύσει, ο οποίος ταυτίζεται είτε με τον Άγιο Δαβίδ είτε με τον Άγιο Άιλμπε του Έμλι. Άλλη εκδοχή τον ταυτίζει με τον Γκάγουειν, έναν από τους ιππότες του βασιλιά Αρθούρου. Στα παραδοσιακά ουαλικά, το όνομα «Γκόβαν» σημαίνει «θρυλικός γιος του Κάου». Ο Άγιος Γκόβαν δέχτηκε επίθεση από πειρατές από την Ιρλανδία ή από το κοντινό νησί Λάντι. Ο βράχος άνοιξε και σχηματίστηκε μια σχισμή όπου μ...

Ο Όσιος Στούδιος υπήρξε επιφανής βυζαντινός αριστοκράτης και ύπατος της Κωνσταντινούπολης κατά τον 5ο αιώνα. Ανήκε στην ανώτατη κοινωνική τάξη της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας και διακρινόταν για τη φιλανθρωπία και την ευσέβειά του. Γύρω στο 463 μ.Χ., ίδρυσε στην Κωνσταντινούπολη ναό αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, κοντά στα δυτικά τείχη της πόλης. Στον ίδιο χώρο αναπτύχθηκε αργότερα η περίφημη Μονή Στουδίου, η οποία έλαβε το όνομά του. Η Μονή Στουδίου Η Μονή Στουδίου, γνωστή και ως Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος εν τοις Στουδίου , υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα μοναστήρια της Κωνσταντινούπολης μέχρι την Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς Τούρκους. Οι κανόνες και τα έθιμα της μονής έγιναν πρότυπο για τους μοναχούς του Αγίου Όρους και άλλων μοναστηριών της Ορθόδοξης Ανατολής. Οι μοναχοί της, γνωστοί ως Στουδίτες, βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή πολλών θεολογικών και εκκλησιαστικών συγκρούσεων στην Κωνσταντινούπολη, ιδιαίτερα στους μακροχρόνιους αγώνες της Εικονομαχίας τον 8ο και 9ο αιών...

Ο Όσιος Ναούμ (βουλγαρικά και μακεδονικά: Свети Наум, λατιν. Sveti Naum), γνωστός και ως Ναούμ της Οχρίδας ή Ναούμ του Πρεσλάβ (περ. 830 – 23 Δεκεμβρίου 910), ήταν μεσαιωνικός βούλγαρος συγγραφέας και ιεραπόστολος μεταξύ των Σλάβων, που θεωρείται ένας από τους Επτά Αποστόλους του Πρώτου Βουλγαρικού Κράτους. Ήταν από τους μαθητές των Κύριλλος και Μεθόδιος και συνδέεται με τη δημιουργία του γλαγολιτικού και του κυριλλικού αλφαβήτου. Ο Ναούμ ήταν από τους ιδρυτές της Λογοτεχνικής Σχολής του Πρεσλάβ. Αργότερα εργάστηκε στη Λογοτεχνική Σχολή της Οχρίδας. Ήταν από τους πρώτους αγίους που ανακηρύχθηκαν από τη Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία μετά την ίδρυσή της τον 9ο αιώνα. Η αποστολή του είχε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των τοπικών Πρώιμων Σλάβων σε Βούλγαρους. Βίος Οι πληροφορίες για τα πρώτα του χρόνια είναι περιορισμένες. Σύμφωνα με τον «Δεύτερο Βίο του Αγίου Ναούμ», μεγάλωσε στη Μοισία, που ήταν η βυζαντινή ονομασία της Βουλγαρίας. Σύμφωνα με τη βιογραφία του Κλήμης της Οχρίδας από τον Θε...

Γενικά Η Εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας, είναι ιστορικά η πρώτη εικόνα της Εκκλησίας, ιστορηθείσα από τον Ευαγγελιστή Λουκά, όπως μαρτυρεί και το σχετικό Μεγαλυνάριο του Παρακλητικού Κανόνος προς την Υπεραγία Θεοτόκο: «Ἄλαλα τά χείλη τῶν ἀσεβῶν, τῶν μή προσκυνούντων τήν Εἰκόνα Σου τήν σεπτήν, τήν ἱστορηθεῖσαν ὑπό τοῦ Ἀποστόλου Λουκᾶ ἱερωτάτου, τήν Ὁδηγήτριαν». Κατά την συναξαριστική παράδοση ο Ιερός Ευαγγελιστής φιλοτέχνησε την εικόνα ζώσης της Υπεραγίας Θεοτόκου και εκείνη την δέχθηκε μετά μεγάλης χαράς και την ευλόγησε λέγουσα: «Ἡ χάρις τοῦ παρ’ ἐμοῦ τεχθέντος εἴη μετ’ αὐτῆς». Η Εικόνα αυτή διασωθείσα στην Παλαιστίνη, στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη, επί βασιλείας Θεοδοσίου Β’ του Μικρού, από την Αυτοκράτειρα Ευδοκία, ως δώρο στην αδελφή του Θεοδοσίου Αγία Πουλχερία (βλέπε 17 Φεβρουαρίου) και κατετέθη υπ’ αυτής στην Μονή των Οδηγών, της οποίας ήταν κτιτόρισσα. Η Εικόνα επετέλεσε αναρίθμητα θαύματα (όπως την διάσωση της Κωνσταντινούπολης το 717 μ.Χ., από τους Άραβες) και τελικά καταστρ...

Στις 20 Ιουνίου η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την ανάμνηση της καταθέσεως των ιερών λειψάνων και περιβολαίων των Αγίων Αποστόλων Λουκά, Ανδρέου και Θωμά, του Προφήτου Ελισσαίου και του Μάρτυρος Λαζάρου στον περίφημο Ναό των Αγίων Αποστόλων της Κωνσταντινουπόλεως. Η εορτή αυτή υπενθυμίζει τη μεγάλη τιμή που απέδιδε η Εκκλησία στα ιερά λείψανα των αγίων, καθώς και τη σημασία που είχε ο ναός των Αγίων Αποστόλων ως ένα από τα σπουδαιότερα πνευματικά κέντρα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο Ναός των Αγίων Αποστόλων ιδρύθηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο γύρω στο 330 μ.Χ., λίγο μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας στη Νέα Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη. Ο αυτοκράτορας επιθυμούσε η νέα πρωτεύουσα να αποκτήσει αποστολικό κύρος ανάλογο με εκείνο της Παλαιάς Ρώμης και γι’ αυτό φρόντισε να συνδεθεί στενά με τη μνήμη και την παρουσία των Αγίων Αποστόλων. Μετά τον θάνατό του, το έργο ολοκληρώθηκε από τον γιο του, Κωνστάντιο Β΄, ο οποίος ενταφίασε εκεί και τον πατέρα του. Κατά τον 4ο αιώνα μεταφέρθηκα...

Τὶς οὗτος ἀτμὸς ἐκ ζεόντων αἱμάτων; Φωτεινὸς ἄρτι Μάρτυς ἐτμήθη κάραν. Ο Άγιος Φωτεινός ήταν ο πρωτότοκος υιός της Αγίας Φωτεινής ( βλέπε ίδια ημέρα ) και μαρτύρησε δια ξίφους.

Η  Αγία Βαλπούργη ( Walpurga)  κόρη του Saint Richard the Pilgrim και αδελφή του Saint Willibald , (γνωστή επίσης ως Αγία Βαλβούργα), γεννήθηκε στο Ντέβονσαϊρ το 710 μ.Χ. Αγγλίδα πριγκίπισσα, η Αγία Βαλπούργη σπούδασε ιατρική και έγινε χριστιανή ιεραπόστολος στη Γερμανία, όπου ίδρυσε διπλή μονή στο Χάιντενχαϊμ. Ως αποτέλεσμα του ευαγγελισμού της στη Γερμανία, πολλοί άνθρωποι εκεί ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό, εγκαταλείποντας την ειδωλολατρία. Επιπλέον, η μονή εξελίχθηκε σε εκπαιδευτικό κέντρο και σύντομα έγινε γνωστή ως κέντρο πολιτισμού. Η Αγία Βαλπούργη ήταν επίσης γνωστή για την ικανότητά της να αποκρούει τις επιδράσεις της μαγείας. Πέθανε το 777 και ο τάφος της, μέχρι και σήμερα, αναβλύζει ιερό έλαιο (γνωστό ως «έλαιο της Αγίας Βαλβούργας»), το οποίο λέγεται ότι θεραπεύει ασθένειες· βενεδικτίνες μοναχές διανέμουν αυτό το έλαιο σε φιαλίδια στους χριστιανούς προσκυνητές που επισκέπτονται τον τάφο της. Νύχτα της Βαλπούργης (Walpurgis Night) Η αγιοκατάταξη της Αγίας Βαλπούργ...

 Ο Άγιος Πραιτεξτάτος (γαλλικά: Prétextat/Prix de Rouen· πέθανε στις 25 Φεβρουαρίου 586), επίσης γνωστός ως Praetextatus, Pretextat(us) και Άγιος Prix, ήταν επίσκοπος της Ρουέν από το 549 έως τη δολοφονία του το 586. Εμφανίζεται ως εξέχων χαρακτήρας στο έργο του Gregory of Tours, Historia Francorum (Ιστορία των Φράγκων). Αυτό αποτελεί την κύρια πηγή από την οποία αντλούνται πληροφορίες για τη ζωή του. Πρωταγωνιστεί σε πολλά από τα πιο σημαντικά αποσπάσματα του έργου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν τη δίκη του στο Παρίσι (το 577) και την αντιπαλότητά του με τη Μεροβίγγεια βασίλισσα Fredegund. Τα γεγονότα της ζωής του, όπως παρουσιάζονται από τον Γρηγόριο της Τουρ, έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της σύγχρονης κατανόησης διαφόρων πτυχών της μεροβίγγειας κοινωνίας, όπως το δίκαιο, η αντιπαλότητα μεταξύ βασιλέων και επισκόπων, οι εκκλησιαστικές σύνοδοι και η δύναμη των βασιλισσών. Βιογραφία Ο γάμος του Μεροβέχου και της Μπρουνχίλδης, δίκη και εξορία Παρευρέθη...