ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

Τὶς οὗτος ἀτμὸς ἐκ ζεόντων αἱμάτων; Φωτεινὸς ἄρτι Μάρτυς ἐτμήθη κάραν. Ο Άγιος Φωτεινός ήταν ο πρωτότοκος υιός της Αγίας Φωτεινής ( βλέπε ίδια ημέρα ) και μαρτύρησε δια ξίφους.

Η  Αγία Βαλπούργη ( Walpurga)  κόρη του Saint Richard the Pilgrim και αδελφή του Saint Willibald , (γνωστή επίσης ως Αγία Βαλβούργα), γεννήθηκε στο Ντέβονσαϊρ το 710 μ.Χ. Αγγλίδα πριγκίπισσα, η Αγία Βαλπούργη σπούδασε ιατρική και έγινε χριστιανή ιεραπόστολος στη Γερμανία, όπου ίδρυσε διπλή μονή στο Χάιντενχαϊμ. Ως αποτέλεσμα του ευαγγελισμού της στη Γερμανία, πολλοί άνθρωποι εκεί ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό, εγκαταλείποντας την ειδωλολατρία. Επιπλέον, η μονή εξελίχθηκε σε εκπαιδευτικό κέντρο και σύντομα έγινε γνωστή ως κέντρο πολιτισμού. Η Αγία Βαλπούργη ήταν επίσης γνωστή για την ικανότητά της να αποκρούει τις επιδράσεις της μαγείας. Πέθανε το 777 και ο τάφος της, μέχρι και σήμερα, αναβλύζει ιερό έλαιο (γνωστό ως «έλαιο της Αγίας Βαλβούργας»), το οποίο λέγεται ότι θεραπεύει ασθένειες· βενεδικτίνες μοναχές διανέμουν αυτό το έλαιο σε φιαλίδια στους χριστιανούς προσκυνητές που επισκέπτονται τον τάφο της. Νύχτα της Βαλπούργης (Walpurgis Night) Η αγιοκατάταξη της Αγίας Βαλπούργ...

 Ο Άγιος Πραιτεξτάτος (γαλλικά: Prétextat/Prix de Rouen· πέθανε στις 25 Φεβρουαρίου 586), επίσης γνωστός ως Praetextatus, Pretextat(us) και Άγιος Prix, ήταν επίσκοπος της Ρουέν από το 549 έως τη δολοφονία του το 586. Εμφανίζεται ως εξέχων χαρακτήρας στο έργο του Gregory of Tours, Historia Francorum (Ιστορία των Φράγκων). Αυτό αποτελεί την κύρια πηγή από την οποία αντλούνται πληροφορίες για τη ζωή του. Πρωταγωνιστεί σε πολλά από τα πιο σημαντικά αποσπάσματα του έργου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν τη δίκη του στο Παρίσι (το 577) και την αντιπαλότητά του με τη Μεροβίγγεια βασίλισσα Fredegund. Τα γεγονότα της ζωής του, όπως παρουσιάζονται από τον Γρηγόριο της Τουρ, έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της σύγχρονης κατανόησης διαφόρων πτυχών της μεροβίγγειας κοινωνίας, όπως το δίκαιο, η αντιπαλότητα μεταξύ βασιλέων και επισκόπων, οι εκκλησιαστικές σύνοδοι και η δύναμη των βασιλισσών. Βιογραφία Ο γάμος του Μεροβέχου και της Μπρουνχίλδης, δίκη και εξορία Παρευρέθη...

Ο άγιος Αγαθάγγελος, νέος γενναίος Έλληνας από τη Φλώρινα της Μακεδονίας, ασκούσε το επάγγελμα του υποδηματοποιού στο Μοναστήρι. Διαμαρτυρόμενος για τους βίαιους εξισλαμισμούς που συνηθίζονταν από τους μουσουλμάνους κατά το τριήμερο Μπαϊράμι που γιορταζόταν μετά το Ραμαζάνι, μετέβη στην Κωνσταντινούπολη και απέσπασε ένα φιρμάνι που απαγόρευε τις πρακτικές αυτές. Έξαλλοι οι Τούρκοι της περιοχής του τον συνέλαβαν και αφού τον βασάνισαν άγρια, τον αποκεφάλισαν στις 17 Φεβρουαρίου του 1727 μ.Χ. Ὑπόμνημα γεγλυμμένον ἐπὶ τῆς ἁγίας λειψανοθήκης τοῦ Νεομάρτυρος «Αὕτη ἡ ἱερὰ κάρα ὑπάρχει νεομάρτυρος Ἀγαθαγγέλου, ὅστις ἐμαρτύρησε εἰς 1727 διὰ αἰτίαν ὅλοι οἱ Ἀγαρινοὶ ἔχοντας κακὴν συνήθειαν καὶ εἰς τὸν καιρὸν τοῦ μπαϊραμίου των τρεῖς ἡμέρες ὅσους χριστιανοὺς εὕρισκον τοὺς ἐτούρκευον, αὐτὸς μὴ ὑποφέρων αὐτὰ ἐκίνησεν εἰς τὴν Βασιλεία κάμνοντας φερμάνι Θεοῦ συνεργήσατο ἐχάλασαν αὐτοὶ δὲ μὴ ὑποφέροντες ἀνεῖλον αὐτὸν καὶ ἐκαλλωπίσθη ἡ αὐτοῦ κάρα εἰς τὰς ἡμέρας κὺρ Γρηγορίου Πελαγωνίας ἀπὸ τῶν ἱερέων τ...

Φαρισαΐζων, Ἱεροῦ μακρὰν γίνου, Χριστὸς γὰρ ἔνδον, ᾧ ταπεινὸς δεκτέον. Ὁ δημιουργὸς τῶν ἄνω καὶ τῶν κάτω, Τρισάγιον μὲν ὕμνον ἐκ τῶν Ἀγγέλων, Τριῴδιον δὲ καὶ παρ' ἀνθρώπων δέχου. Τριώδιο Τριώδιο ονομάζεται το Λειτουργικό Βιβλίο της Εκκλησίας μας το οποίο περιλαμβάνει τους Ύμνους των Κυριακών, απο την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο πρίν την Τελετή της Αναστάσεως. Ονομάζεται έτσι διότι οι περισσότεροι Κανόνες του Όρθρου (πρωινή Ακολουθία) περιέχουν τρείς Ωδές ενώ συνήθως περιέχουν εννέα Ωδές - την 8η και την 9η πάντοτε, ύστερα δε διαδοχικά μία από τις πέντε πρώτες. Το Τριώδιο τοποθετείται στα Αναλόγια των Ναών μας στον Εσπερινό του Σαββάτου της Κυριακής του Τελώνου και του Φαρισαίου αφού πρώτα ο Πρωτοψάλτης το παραλάβει απο την Εικόνα του Χριστού και το ασπασθεί. Έτσι ανοίγει το Τριώδιο, περίοδος η οποία διαιρείται σε τρείς μικρότερες, δηλ. Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου μέχρι Κυριακή της Τυροφάγου, Καθαρά Δευτέρα μέχρι το Σάββατο Του Λαζάρου και Κυρ...

Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς έζησε ο Άγιος Δημητριανός, αλλά πιθανότατα έδρασε στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού στην Κύπρο, όταν ακόμη επικρατούσε η ειδωλολατρία. Γεννήθηκε στην Ταμασσό, ήταν Χριστιανός από τη νεότητά του και αγαπούσε τον Χριστό με όλη του την ψυχή. Όταν ο ιερέας του χωριού ασθένησε, ο Επίσκοπος Ταμασσού χειροτόνησε τον Δημητριανό ιερέα. Για τους πιστούς υπήρξε πνευματικός πατέρας και καθοδηγητής, για τα ορφανά προστάτης, και για τους ασθενείς παρηγορητικός αδελφός. Γι’ αυτόν τον λόγο, όταν εκοιμήθη ο Επίσκοπος Ταμασσού, εξελέγη διάδοχός του. Γνωρίζουμε, από τα παλαιά ερείπια ναού αφιερωμένου στον Άγιο Δημητριανό στην Πέρα, καθώς και από ένα παλαιό φυλλάδιο που περιέχει ακολουθία προς τιμήν του για την εορτή του στις 27 Ιανουαρίου, ότι μετά την κοίμησή του τιμήθηκε από τον λαό της περιοχής της Ταμασσού. Υπήρξε πρότυπο αρετής και θαυματουργός. Ιδιαίτερα οι γυναίκες μέχρι σήμερα επισκέπτονται τα ερείπια του ναού του στην Πέρα, όπου ανάβουν καντήλι και ζητούν τη βοή...

Μικρογραφία με την ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Από το Χρονικό του Κωνσταντίνου Μανασσή. Η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος είναι η τρίτη Σύνοδος που έγινε στην Κωνσταντινούπολη. Το 680/681 καταδίκασε τον μονοθελητισμό και τον μονοενεργητισμό ως αιρέσεις και καθόρισε ότι ο Ιησούς Χριστός είχε δύο θελήσεις και δύο ενέργειες, θεϊκές και ανθρώπινες. Η εποχή Η Σύνοδος διευθέτησε ένα σύνολο θεολογικών αντιπαραθέσεων, που είχαν ξεκινήσει από τον 6ο αι., αλλά είχαν ενταθεί κατά τις βασιλείες του Ηρακλείου (βασ. 610-641) και του εγγονού του Κώνστα Β' (βασ. 641-668). Ο Ηράκλειος είχε ανακτήσει ένα μεγάλο μέρος της Αυτοκρατορίας, που είχε καταληφθεί από τους Πέρσες και είχε προσπαθήσει να γεφυρώσει τη διαμάχη με τον Μονοφυσιτισμό, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα ισχυρός στη Συρία και την Αίγυπτο, προτείνοντας μία μετριοπαθή θεολογική θέση (Έκθεσις), που στηριζόταν καλά στην παράδοση, όπως όλες οι θέσεις. Το αποτέλεσμα ήταν πρώτα ο μονοενεργητισμός, ότι δηλ. ο Χριστός, αν και είχε δύο φύσεις, είχε μία ενέργεια (θε...

Η Αγία Μεσσαλίνα του Φολίνιο (ιταλικά: Santa Messalina di Foligno, 235–249) ήταν Ιταλίδα χριστιανή του 3ου αιώνα, αφιερωμένη παρθένος και μάρτυρας, καθώς και μαθήτρια του Φελικιανού του Φολίνιο. Κατά τους διωγμούς των Χριστιανών από τον αυτοκράτορα Δέκιο, θανατώθηκε με ρόπαλα, αφού αρνήθηκε να προσφέρει θυσία στους ρωμαϊκούς θεούς. Τιμάται ως αγία τόσο στην Καθολική Εκκλησία όσο και στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Βιογραφία Η Μεσσαλίνα ήταν χριστιανή γυναίκα που ζούσε στο Φολίνιο τον 3ο αιώνα. Ήταν μαθήτρια του επισκόπου Φελικιανού του Φολίνιο, από τον οποίο έλαβε το πέπλο, όταν έδωσε τους όρκους αγαμίας και αγνότητας. Επισκέφθηκε τον Φελικιανό στη φυλακή, μετά τη σύλληψή του κατά τους διωγμούς των Χριστιανών από τον αυτοκράτορα Δέκιο. Καταγγέλθηκε ως χριστιανή και, αφού αρνήθηκε να προσφέρει θυσία στους ρωμαϊκούς θεούς, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου στις 23 Ιανουαρίου 249. Η Μεσσαλίνα τιμάται ως αγία στην Καθολική Εκκλησία στις 23 Ιανουαρίου και στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία στις 19...

Η Αγία Πρίσκα ήταν μια νεαρή Ρωμαία γυναίκα που βασανίστηκε και εκτελέστηκε για τη χριστιανική της πίστη. Οι ημερομηνίες γέννησης και θανάτου της είναι άγνωστες. Τιμάται ως αγία και μάρτυρας στην Ανατολική Ορθοδοξία, από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και στην Αγγλικανική Κοινωνία. Παρότι ορισμένοι θρύλοι υποστηρίζουν το αντίθετο, οι μελετητές δεν πιστεύουν ότι ταυτίζεται με την Πρίσκιλλα (Πρίσκα) του ζεύγους Πρίσκιλλας και Ακύλα της Καινής Διαθήκης, οι οποίοι ήταν φίλοι του Αποστόλου Παύλου. Τιμάται, ιδίως στην Αγγλία, ως παιδί-μάρτυρας. Η εορτή της τιμάται στις 18 Ιανουαρίου. Σύμφωνα με τον θρύλο, η Αγία Πρίσκα καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια. Σε ηλικία δεκατριών ετών, λέγεται ότι βαπτίστηκε από τον Άγιο Πέτρο. Ο αυτοκράτορας Κλαύδιος διέταξε να προσφέρει θυσία στον θεό Απόλλωνα. Όταν εκείνη αρνήθηκε λόγω της χριστιανικής της πίστης, ξυλοκοπήθηκε και φυλακίστηκε. Τελικά ρίχτηκε σε ένα λιοντάρι στο αμφιθέατρο, αλλά το ζώο ξάπλωσε ήσυχα στα πόδια της. Η Ιταλίδα ποιήτρια Μάρθα Μαρκίν...

Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας (περ. 378 - περ. 444) υπήρξε επίσκοπος Αλεξανδρείας μεταξύ των ετών 412 και 444. Ήταν κεντρική μορφή της συνόδου της Εφέσου το 431, που οδήγησε στην απομάκρυνση του Νεστόριου από τον αρχιεπισκοπικό θώκο της Κωνσταντινούπολης. Αν και αμφιλεγόμενη ιστορική προσωπικότητα, θεωρείται εκ των κορυφαίων δογματικών της ορθόδοξης Εκκλησίας και έχει συγγράψει πολλά θεολογικά συγγράμματα, τα οποία του απέφεραν τον χαρακτηρισμό του στύλου της Ορθοδοξίας και περίοπτη θέση ανάμεσα στους εκκλησιαστικούς συγγραφείς. Πολυσυζητημένο είναι το θέμα της εμπλοκής του ή όχι στη δολοφονία της νεοπλατωνικής φιλοσόφου Υπατίας και στην υποκίνηση στάσεων και βίαιων εκδηλώσεων: κάποιοι μελετητές τον εμπλέκουν άμεσα στα γεγονότα αυτά ενώ άλλοι ελαχιστοποιούν το ρόλο και την ευθύνη του. Βίος Ο Κύριλλος γεννήθηκε σε μία μικρή πόλη (Θεοδόσιος), κοντά στη σημερινή Ελ Μαχάλα ελ Κούμπρα. Ήταν γιος εύπορης ελληνικής οικογένειας της πόλης και ανιψιός -από την πλευρά της μητέρας του- του πατριάρ...

Ο Όσιος Γρηγόριος ο Έγκληστος έζησε τον 14ο αιώνα στις Άπω Σπηλιές της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου. Ξεχωρίζει για τη ζωή του στην απομόνωση ως ερημίτης και για τις αυστηρές νηστείες του, κατά τις οποίες λέγεται ότι καθ’ όλη τη ζωή του έτρωγε μόνο άψητο χορτάρι και βότανα. Όσοι ασθενείς προσέφευγαν σε αυτόν λάμβαναν λίγο από το χορτάρι και τα βότανα, και θεραπεύονταν.  Γι’ αυτόν τον λόγο έγινε γνωστός ως Θαυματουργός. Επιστημονική μελέτη των ιερών λειψάνων του υποστηρίζει ότι ο Όσιος Γρηγόριος κοιμήθηκε σε ηλικία μεταξύ 40 και 50 ετών. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον άλλον Άγιο Γρηγόριο τον Θαυματουργό των Σπηλαίων του Κιέβου, που τιμάται στις 8 Ιανουαρίου και έζησε τον 11ο αιώνα στις Εγγύς Σπηλιές. Ο Πρεσβύτερος Γρηγόριος έγινε δεκτός στη Λαύρα των Σπηλαίων από τον Όσιο Θεοδόσιο. Υπό την καθοδήγησή του, εκπαίδευσε τον εαυτό του στην ταπείνωση, την υπακοή και την απλοχεριά· ιδιαίτερα αγαπούσε την προσευχή. Προχώρησε τόσο πολύ στην πνευματική ζωή, ώστε μπορούσε να τελεί θαύματα κα...

Ο Όσιος Ράϊνολντ (γνωστός και ως Reinoldus, Reinhold του Κολωνίας ή στα γερμανικά Reinhold von Köln) ήταν Βενεδικτίνος μοναχός που έζησε τον 10ο αιώνα. Υποτίθεται άμεσος απόγονος του Καρλομάγνου και τέταρτος γιος που αναφέρεται στο ρομαντικό ποίημα Δούκας Αϊμόν, του William Caxton. Το ποίημα αποτελεί μετάφραση του Caxton του μακρινού γαλλικού Chanson de Geste, Les Quatre Fils Aymon (Οι Τέσσερις Γιοι του Αϊμόν), όπου ο Renaud de Montauban πεθαίνει με σχεδόν πανομοιότυπο τρόπο. Ο Όσιος Ράϊνολντ ξεκίνησε τη θρησκευτική του ζωή εισερχόμενος στη Βενεδικτίνικη μονή του Πανταλεών στο Κολωνία, όπου διορίστηκε επικεφαλής ενός οικοδομικού έργου που λάμβανε χώρα στη μονή.  Συχνά συμμετείχε μαζί με τους λιθοξόους στις εργασίες τους, και μερικές φορές τους ξεπερνούσε σε ικανότητα. Αυτό οδήγησε στο δυσάρεστο γεγονός της δολοφονίας του από τους ίδιους λιθοξόους με τους οποίους εργαζόταν.  Ο Ράϊνολντ χτυπήθηκε μέχρι θανάτου με σφυριά και το σώμα του τοποθετήθηκε σε μια λιμνούλα κοντά στο...

Ο Άγιος Άλδρικ (Aldric of Le Mans, περ. 800 – 7 Ιανουαρίου 856) ήταν Επίσκοπος του Λε Μαν την εποχή του Λουδοβίκου του Ευσεβούς. Ο Άλδρικ γεννήθηκε σε μία ευγενή οικογένεια, μερικώς Σαξονικής και μερικώς Βαυαρικής καταγωγής, περίπου το έτος 800. Σε ηλικία δώδεκα ετών, ο πατέρας του τον έστειλε στο δικαστήριο του Καρλομάγνου, στο οικιακό περιβάλλον του γιου του, Λουδοβίκου του Ευσεβούς, στην Αϊξ-λα-Σαπέλ. Ο Άλδρικ ήταν ιδιαίτερα εκτιμητός και από τους δύο μονάρχες, αλλά σε ηλικία είκοσι ενός ετών αποσύρθηκε στο Μετζ και έγινε ιερέας. Του δόθηκε προσοδοφόρος θέση (πρεβένδα) στον Άγιο Στέφανο. Στη συνέχεια, ο Λουδοβίκος τον κάλεσε πίσω στο δικαστήριο, παίρνοντάς τον ως ιερέα και οδηγό της συνείδησής του. Εννέα χρόνια μετά τη χειροτονία του, ο Άλδρικ έγινε Επίσκοπος του Λε Μαν. Η χειροτονία του έγινε στις 22 Δεκεμβρίου. Ο αυτοκράτορας έφτασε στο Λε Μαν τρεις μέρες αργότερα και γιόρτασε μαζί του τις εορτές των Χριστουγέννων. Ήταν ένας μορφωμένος και ευσεβής εκκλησιαστικός, αφιερωμένος στους...

Η Αγία Κάιντιγκερν (Caintigern) ,γνωστή και ως Αγία Κεντιγκερνά (Kentigerna), ήταν κόρη του Κέλλαχ Κουάλλαν, βασιλιά του Λένστερ. Η μνήμη της αναφέρεται στο Μπρεβιάριο του Αμπερντίν στις 7 Ιανουαρίου, ημερομηνία που αποτελεί επίσης την εορτή της στην Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία. Σύμφωνα με την παράδοση, σύζυγός της ήταν ο Φερίακος, τοπικός ηγεμόνας (regulus) του Μόντσεστερ, ο οποίος ενδέχεται να ταυτίζεται με τον Φέραδαχ, εγγονό του Αρτούρ του Νταλ Ριάτα. Μαζί με τον αδελφό της Άγιο Κόμγκαν και τον γιο της Άγιο Φίλλαν (Φάελανος), η χήρα Κάιντιγκερν λέγεται ότι έζησε ως ερημίτισσα, αρχικά στο Στραθ Φίλλαν και κατόπιν στο Λένοξ, στο νησί Ίντσκαϊλοχ της λίμνης Λόμοντ. Απεβίωσε το 734 μ.Χ..

Ο Άγιος Θίλλων (ή Θεό, Τίλλων, Τίελμαν, Τίλλοϊν, Τίλμαν, Τύλλο· περ. 608–702) ήταν Σάξονας δούλος, ο οποίος προσηλυτίστηκε στον Χριστιανισμό από τον Άγιο Ηλίγιο και αργότερα έγινε ιερέας στη Μονή του Σολινιάκ. Συνόδευσε τον Ηλίγιο στο ιεραποστολικό του έργο, επέστρεψε στη Σολινιάκ και ορίστηκε ηγούμενος. Μη μπορώντας να αντεπεξέλθει στις ευθύνες της θέσης, εγκατέλειψε τη μονή και έγινε ερημίτης. Η μνήμη του τιμάται στις 7 Ιανουαρίου. Ο Άγιος Θίλλων απήχθη σε παιδική ηλικία από ληστές από την οικογένειά του στη Σαξονία και πουλήθηκε ως δούλος στον Άγιο Ηλίγιο, επίσκοπο της Νουαγιόν, ο οποίος τον απελευθέρωσε. Ο Ηλίγιος τον βάπτισε και τον αντιμετώπισε σαν γιο του. Ο Θίλλων μαθήτευσε ως χρυσοχόος στη Μονή Σολινιάκ και κατόπιν χειροτονήθηκε ιερέας. Συνόδευσε τον Ηλίγιο σε ευαγγελικές αποστολές στη Φλάνδρα και στις Κάτω Χώρες. Μετά τον θάνατο του Ηλίγιου το 659, έγινε ερημίτης, ζώντας πρώτα στη Νεντ (Άνω Βιέννη) και έπειτα στο Μπραζεάκ (Καντάλ). Το 698, σε βαθιά γεράματα, επέστρεψε στο Λιμ...