ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

Στη δυτική πλευρά των Σερρών, στη συνοικία που κατά την οθωμανική περίοδο ήταν γνωστή ως Καμενίτσα ή Καμενίκια και σήμερα είναι γνωστή ως Κάτω Καμενίκια, βρισκόταν ένα από τα χαρακτηριστικότερα οθωμανικά τεμένη της πόλης, το Τζαμί Κοτζά Μουσταφά Πασά, γνωστό επίσης ως Τζαμί Μουσταφά Μπέη. Το μνημείο βρισκόταν στην περιοχή της σημερινής οδού Καπετάν Μητρούση και αποτελούσε συνοικιακό τέμενος, ενταγμένο στον οικιστικό ιστό της δυτικής πλευράς της οθωμανικής πόλης. Στις πηγές συναντάται και με την ονομασία «Χαζντάρ» ή «Χαζνατάρ Τζαμίον», ενώ η ονομασία Κοτζά Μουσταφά Πασά Τζαμί συνδέθηκε με τον ιδρυτή στον οποίο αποδιδόταν παραδοσιακά η ανέγερσή του. Σήμερα το μνημείο αποτελεί ένα από τα σημαντικά, αλλά εξαιρετικά αποσπασματικά σωζόμενα, κατάλοιπα της οθωμανικής αρχιτεκτονικής των Σερρών. Η ανέγερση του τεμένους χρονολογείται στο 1519, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή που υπήρχε στην κύρια είσοδό του. Η χρονολογία αντιστοιχεί στο 925 της Εγείρας και αποτελεί ένα από τα ασφαλέστερα στοιχε...

Από τις εκλείψεις, το Τσερνόμπιλ και τον φόβο του 1980 έως το μεγάλο ουράνιο γεγονός του 1999 Ένα δεκαετές χρονικό για τις Σέρρες, τη Βόρεια Ελλάδα και τις στιγμές που ο ουρανός άλλαξε χρώμα ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η μνήμη ενός σκοτεινού ουρανού Υπάρχουν γεγονότα που οι άνθρωποι θυμούνται όχι μόνο επειδή συνέβησαν, αλλά επειδή τα συνδέουν με μια συγκεκριμένη αίσθηση. Μια μυρωδιά βρεγμένου χώματος. Ένα δελτίο ειδήσεων στην τηλεόραση. Ένα ραδιόφωνο που έπαιζε χαμηλά στην κουζίνα. Ένα παιδί που έμενε μέσα στο σπίτι. Ένας ουρανός που ξαφνικά έμοιαζε διαφορετικός. Για τους κατοίκους των Σερρών και της ευρύτερης Μακεδονίας, η δεκαετία του 1980 και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1990 είναι γεμάτα τέτοιες αναμνήσεις. Ήταν μια εποχή κατά την οποία ο κόσμος δεν είχε ακόμη τη σημερινή αδιάκοπη ροή πληροφοριών. Ένα μεγάλο γεγονός μπορούσε να φτάσει στο σπίτι μέσα από την κρατική τηλεόραση, το ραδιόφωνο ή την εφημερίδα, αλλά η πραγματική εικόνα του τι συνέβαινε συχνά συμπληρωνόταν από φήμες, συζητήσεις και προ...

Κόσμο/λόγος - Τελευταίες αναρτήσεις Υπάρχει μια μορφή φτώχειας που δεν φαίνεται εύκολα. Δεν είναι ο άνθρωπος που ανοίγει το ψυγείο και το βρίσκει άδειο. Δεν είναι εκείνος που δεν έχει χρήματα ούτε για ένα πιάτο φαγητό. Είναι ο άνθρωπος που έχει να φάει, αλλά δεν έχει τη δυνατότητα να φάει όπως θα ήθελε . Έχει ένα πιάτο στο τραπέζι. Μπορεί να αγοράσει τα απολύτως απαραίτητα. Μπορεί να μαγειρέψει μακαρόνια, ρύζι, πατάτες, όσπρια. Μπορεί να γεμίσει το ψυγείο με τα βασικά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν στερείται. Γιατί η ποιότητα της ζωής δεν μετριέται μόνο από το αν κάποιος κοιμάται χορτάτος. Μετριέται και από το αν μπορεί, έστω περιστασιακά, να απολαύσει ένα καλό γεύμα. Να καθίσει σε μια όμορφη ταβέρνα. Να παραγγείλει κάτι που του αρέσει χωρίς να κοιτάζει πρώτα την τιμή. Να βγει με την οικογένεια ή τους φίλους του και να μη σκέφτεται αν ο λογαριασμός θα δημιουργήσει πρόβλημα στο υπόλοιπο του μήνα. Αυτή είναι μια στέρηση που συχνά περνά απαρατήρητη. Δεν είναι μόνο το «να έχεις να φας» Γ...

Κόσμο/λόγος - Τελευταίες αναρτήσεις Θέσαμε το ερώτημα: «Ποιος έχει προσφέρει στο χωριό σου και στο κοινωνικό σύνολο του τόπου σου, χωρίς προσωπικό κέρδος;» . Το αποτέλεσμα ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικό. Παρόλο που η ανάρτηση διαβάστηκε από πολλούς, οι απαντήσεις κατέληξαν συνολικά σε μόλις δύο ή τρία ονόματα . Το γεγονός αυτό γεννά έναν έντονο προβληματισμό. Πώς μπορεί μια κοινωνία να τιμήσει ανθρώπους των οποίων την προσφορά δεν γνωρίζει; Πώς μπορεί να αναγνωρίσει εκείνους που αφιέρωσαν χρόνο, κόπο, χρήματα ή ακόμη και ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους για το κοινό καλό, όταν οι ίδιοι δεν επιδίωξαν ποτέ να προβάλουν το έργο τους; Οι πραγματικά ανιδιοτελείς άνθρωποι συνήθως δεν επιθυμούν τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν δίνουν συνεντεύξεις, δεν διαφημίζουν τις πράξεις τους και δεν αναζητούν δημόσιους επαίνους. Για αυτούς, η μεγαλύτερη ανταμοιβή είναι ότι βοήθησαν έναν συνάνθρωπο ή τον τόπο τους. Αυτή όμως η σεμνότητα έχει ως αποτέλεσμα η προσφορά τους να παραμένει συχνά άγνωστη ακόμη και στου...

Κόσμο/λόγος - Τελευταίες αναρτήσεις Ζητήσαμε μια θέση εργασίας στο Σιδηρόκαστρο που να τηρεί τα πολύ βασικά κι όχι πολυτέλειες. Δεν πήραμε ως απάντηση καμία.  Δεν έχει σημασία τι κάναμε χθες. Δεν έχει σημασία τι θα κάνουμε αύριο. Η μόνη ημέρα που έχει αξία όταν μιλάμε για την αξιοπρέπεια των ανθρώπων είναι η σημερινή. Και σήμερα, στο Σιδηρόκαστρο, πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να βρουν μια εργασία που να προσφέρει τα αυτονόητα: νόμιμο μισθό, οκτάωρο, ασφάλιση και σεβασμό προς τον εργαζόμενο. Αυτό δεν είναι μια προσωπική αποτυχία όσων ψάχνουν δουλειά. Είναι μια συλλογική αποτυχία. Αποτύχαμε ως κράτος να διασφαλίσουμε τον βιοπορισμό των Ελλήνων στην περιοχή. Αποτύχαμε ως Δήμος και ως τοπική κοινωνία να δημιουργήσουμε πραγματικές ευκαιρίες. Αποτύχαμε ως μέσα ενημέρωσης, γιατί πολλές φορές μάθαμε να σιωπούμε μπροστά σε όσα δεν θα έπρεπε ποτέ να θεωρούνται φυσιολογικά. Και αποτύχαμε ως άνθρωποι, γιατί συνηθίσαμε να συμβιβαζόμαστε με την ιδέα ότι η αξιοπρεπής εργασία είναι πολυτέλεια. Τ...