ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

Τὸν ἐκ παλαιοῦ κλητικὸν Νικηφόρον, Τμηθέντα γνῶθι πρακτικὸν Νικηφόρον. Φασγάνῳ ἀμφ' ἐνάτῃ Νικηφόρε, δειροτομήθης. O Άγιος Νικηφόρος έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Βαλεριανού (253 - 259 μ.Χ.) και Γαληνού (259 - 268 μ.Χ.), και συνδεόταν στενά με κάποιον ιερέα ονόματι Σαπρίκιο, ο οποίος έτρεφε μεγάλο μίσος κατά του Νικηφόρου γιατί πίστευσε στα λόγια κάποιου συκοφάντη. O Νικηφόρος ζητούσε επανειλημμένα από τον ιερέα να του πει τον λόγο και να τον συγχωρέσει, όμως μάταια. Όταν το 257 μ.Χ. ξέσπασε μεγάλος διωγμός κατά των Χριστιανών, συνελήφθησαν πολλοί επίσκοποι και ιερείς μεταξύ των οποίων και ο Σαπρίκιος. Μόλις ο Άγιος διέκρινε μεταξύ των συλληφθέντων και τον Σαπρίκιο, τρέχει και πέφτει στο γόνατά του και τον παρακαλεί με δάκρυα να τον συγχωρήσει. O Σαπρίκιος αρνείται πεισματικά. Μετά το μαστίγωμα που δέχθηκε ο Νικηφόρος τον πλησιάζει και πάλι, ασπάζεται τις πληγές του και του ζητά να του δώσει έστω και την τελευταία στιγμή την ευλογία του. O Σαπρίκιος ανένδοτος, τον απομακρύνει κα...

Την Κυριακή μετά την εορτή της Υπαπαντής με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ορίσθηκε να τιμάται η μνήμη των αγίων μητέρων των Τριών Ιεραρχών, Εμμελείας (βλέπε 30 Μαΐου), Νόννας (βλέπε 5 Αυγούστου) και Ανθούσης.

Οι Άγιοι Μάρτυρες Άμμων και Αλέξανδρος κατάγονταν από την Κύπρο και ήταν μαθητές του Ωριγένους. Μαρτύρησαν στον Σόλεα της Κύπρου για την πίστη του Χριστού, ίσως κατά την περίοδο των διωγμών του αυτοκράτορα Δεκίου (248 - 251 μ.Χ.).

Οι Όσιοι Νικηφόρος και Γεννάδιος έγιναν μοναχοί και ασκήτεψαν στην έρημο της μονής Σβίρ, στην περιοχή Όλονετς της Ρωσίας, κατά τον 16ο αιώνα μ.Χ. Κοιμήθηκαν με ειρήνη. Οι Άγιοι Γεννάδιος και Νικηφόρος ήταν μαθητές του Αγίου Αλεξάνδρου του Σβιρ. Ο Άγιος Γεννάδιος της Λίμνης Βάζε (Βαζεοζέρσκ) ήταν γιος πλούσιων γονέων, αλλά, αφού μοίρασε όλη την περιουσία του, έγινε μαθητής του Αγίου Αλεξάνδρου του Σβιρ και έζησε μαζί του ασκητικά ως ερημίτης στον ποταμό Σβίρα. Αργότερα, με την ευλογία του Αγίου Αλεξάνδρου, πήγε στη Λίμνη Βάζε, δώδεκα βέρστια από τη Μονή του Σβιρ. Εκεί, έχτισε ένα κελί και έζησε μια μοναχική ασκητική ζωή μαζί με δύο μαθητές του. Πριν τον θάνατό του, ο Άγιος Γεννάδιος είπε στον μαθητή του: «Εδώ θα ανεγερθεί μια εκκλησία και ένα μοναστήρι.» Ο Άγιος κοιμήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1516. Ο Άγιος Νικηφόρος της Λίμνης Βάζε ήρθε στον Άγιο Αλέξανδρο του Σβιρ το 1510 και έγινε θερμά δεκτός. Το 1518, με την ευλογία του δασκάλου του, επισκέφθηκε τον Άγιο Κύριλλο της Νέας Λίμνης. Κατά τ...

Ο Άγιος ιερομόναχος Παγκράτιος τελούσε τις ιερές ακολουθίες με πολλή χάρη και έλαβε το χάρισμα να επιτελεί θαύματα. Μοιραζόταν τα χαρίσματά του με όσους τα ζητούσαν, θεραπεύοντας τους ασθενείς με νηστεία, προσευχή και χρίσμα με άγιο έλαιο. Λειτουργικά κείμενα Τροπάριον — Ἦχος πλ. δ΄ Ρύσει δακρύων ἔκαμες τὴν ἔρημον εὔφορον, καὶ τῇ τοῦ Θεοῦ ἐπιποθήσει ἐκαρποφόρησας ἐν πλήθει. Τῇ τῶν θαυμάτων σου λαμπρότητι τὸν κόσμον ἅπαντα ἐφώτισας. Ὅσιε Πάτερ ἡμῶν Παγκράτιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Άγιος Ιννοκέντιος, ο πρώτος Επίσκοπος Ιρκούτσκ, εκοιμήθη στις 27 Νοεμβρίου 1731. Επειδή όμως την ίδια ημέρα εορτάζεται η Εικόνα της Παναγίας του Κουρσκ, η μνήμη του Αγίου τιμάται στις 26 Νοεμβρίου. Μετά την κοίμηση του Αγίου, οι διώκτες του έλαβαν την πρέπουσα τιμωρία τους. Ο Αρχιμανδρίτης Αντώνιος δυσφημίστηκε στο Πεκίνο ως ανορθόδοξος, στάλθηκε πίσω στην Αγία Πετρούπολη, καθαιρέθηκε και φυλακίστηκε. Λίγο αργότερα, ο Αντι-κυβερνήτης του Ιρκούτσκ εκτελέστηκε για τα εγκλήματά του. Στα λείψανα του Αγίου Ιννοκέντιου του Ιρκούτσκ – Χαρακτικό 1897. Το 1764, κατά τη διάρκεια εργασιών αποκατάστασης στον ναό της Τιχβίν της Μονής της Αναλήψεως, το λείψανο του Αγίου Ιννοκέντιου βρέθηκε άφθαρτο. Πολλά θαύματα σημειώθηκαν όχι μόνο στο Ιρκούτσκ αλλά και σε απομακρυσμένες περιοχές της Σιβηρίας για όσους προσέτρεχαν στον Άγιο με προσευχή. Το 1783, ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά στη Μονή της Αναλήψεως. Όλα όσα μπορούσαν να καούν, καταστράφηκαν. Ωστόσο, ο παλαιός ξύλινος ναός, όπου φυλασσόταν το λείψανο του Α...

Η Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας εορτάζεται ετησίως στις 9 Φεβρουαρίου , ημέρα θανάτου του Διονυσίου Σολωμού, του εθνικού ποιητή της Ελλάδας. Η παγκόσμια ημέρα θεσμοθετήθηκε το 2017, με κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Εξωτερικών και Παιδείας της Ελλάδας. H πρωτοβουλία για την καθιέρωση μιας ημέρας αφιερωμένης στην Ελληνική γλώσσα ξεκίνησε το 2014 από έμπνευση του καθηγητή Γιάννη Κορινθίου , τότε Προέδρου της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων και Αδελφοτήτων της Ιταλίας. Πρωτοστάτησαν στην κινητοποίηση για την καθιέρωση της ημέρας τα κλασικά λύκεια και η Ελληνική Κοινότητα της Νάπολης και Καμπανίας. Αρχικά υπήρξε ένα σχέδιο νόμου με τίτλο «Καθιέρωση Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνοφωνίας και Ελληνικού Πολιτισμού» με προτεινόμενη μέρα την 20η Μαΐου, ημέρα γέννησης του Σωκράτη.  Τελικά επελέγη η σημερινή μέρα, η 9η Φεβρουαρίου, ημέρα μνήμης του Διονυσίου Σολωμού (1798-1857) με Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΦΕΚ της 24ης Απριλίου 2017, αρ. 1384) και με τίτλο «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσ...

Η 9η Φεβρουαρίου, ημέρα θανάτου του Διονυσίου Σολωμού έχει ανακηρυχθεί Ημέρα Μνήμης στον Εθνικό και Μεγάλο ποιητή Διονύσιο Σολωμό και παράλληλα Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας.  Ο Διονύσιος Σολωμός, τέκνο της Επτανήσου και του πολιτιστικού περιβάλλοντός της, γεννημένος στην Ζάκυνθο, τελείωσε το σχολείο και σπούδασε στην Ιταλία, επέστρεψε στην Ζάκυνθο, μετακόμισε μετά από κάποια χρόνια στην Κέρκυρα, όπου απεβίωσε την 9η Φεβρουαρίου 1857.  Τα οστά του μεταφέρθηκαν στην γενέτειρά του το 1865, όπου και ανακηρύχθηκε Εθνικός Ποιητής. Ο “Ύμνος εις την Ελευθερία” είναι ένα από τα πατριωτικά ποιήματα που έγραψε το 1823 στην Ζάκυνθο, μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε κατ΄ αρχάς στο Παρίσι και το Λονδίνο, έγινε γνωστό σε ολόκληρη την Ελλάδα, ενώ οι δυο πρώτες στροφές έγιναν ο Εθνικός Ύμνος για την Ελλάδα και την Κύπρο, μελοποιημένος από τον Νικόλαο Μάντζαρο.  Ο Σολωμός με όχημα την δημοτική, “γλώσσα του λαού” την οποία διδάχθηκε και καλλιέργησε επιστρέφοντας από την Ιταλία, πρόβαλε με ...