ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

  Ο χαζός του χωριού - Τελευταίες αναρτήσεις Υπάρχει ένα κοινωνικό πείραμα που γίνεται καθημερινά χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Βάλε έναν πίνακα σε μια αίθουσα. Δίπλα του μια όμορφη γυναίκα, μοντέλο, καλοντυμένη, χαμογελαστή. Ξαφνικά ακούς: — «Τι υπέροχο έργο!» — «Τι ταλέντο!» — «Έχει φοβερή αισθητική!» Κανείς δεν έχει κοιτάξει ακόμα τη ζωγραφιά. Αλλά δεν πειράζει. Η πρώτη εντύπωση έχει ήδη αποφασίσει την κριτική. Αν, μάλιστα, το φόρεμα είναι λίγο πιο αποκαλυπτικό, εμφανίζονται και οι ειδικοί της τέχνης που μέχρι χθες μπέρδευαν τον Πικάσο με πιτσαρία. «Είναι αριστούργημα!» Τώρα κάνε ακριβώς το ίδιο πείραμα. Ίδιος πίνακας. Ίδια χρώματα. Ίδιες πινελιές. Ίδια υπογραφή. Μόνο που δίπλα δεν κάθεται ένα μοντέλο. Κάθεται ένας μεσήλικας, κουρασμένος, ατημέλητος, με φόρμα και παντόφλα. Και ξαφνικά ακούς: — «Ε, εντάξει…» — «Δεν μου λέει κάτι.» — «Θα μπορούσε και καλύτερα.» Μα… η ζωγραφιά δεν άλλαξε! Το μόνο που άλλαξε είναι αυτός που την παρουσιάζει. Κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι πολλοί άνθρωπο...

  Ο χαζός του χωριού - Τελευταίες αναρτήσεις Το κοινωνικό συσσίτιο: Μια πράξη αλληλεγγύης που δεν πρέπει να μας κάνει να αισθανόμαστε περήφανοι Κάθε μέρα, σε δεκάδες πόλεις της Ελλάδας, εθελοντές, δήμοι, εκκλησίες και κοινωνικές δομές προσφέρουν ένα ζεστό πιάτο φαγητό σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Το κοινωνικό συσσίτιο αποτελεί ίσως την πιο ανθρώπινη έκφραση αλληλεγγύης. Είναι μια πράξη προσφοράς, αξιοπρέπειας και αγάπης προς τον συνάνθρωπο. Κι όμως, όσο επιτυχημένο κι αν είναι ένα κοινωνικό συσσίτιο, όσο καλά κι αν οργανώνεται, όσο περισσότεροι άνθρωποι εξυπηρετούνται καθημερινά, τόσο πιο έντονα αναδεικνύει μια σκληρή αλήθεια: ότι ως κοινωνία έχουμε αποτύχει να εξασφαλίσουμε τα αυτονόητα. Δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχία το γεγονός ότι εκατοντάδες ή χιλιάδες συμπολίτες μας εξαρτώνται από ένα δωρεάν γεύμα για να επιβιώσουν. Δεν είναι δείγμα προόδου όταν εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, άνεργοι και οικογένειες με παιδιά αναγκάζονται να περιμένουν στην ουρά για ένα πιάτο φαγητό. Αντίθ...

  Ο χαζός του χωριού - Τελευταίες αναρτήσεις Υπάρχει ένα παράδοξο που εμφανίζεται συχνά. Ακούμε φωνές να λεν οι «Η Παλαιστίνη στους Παλαιστινίους», πολλοί το επικροτούν ως έκφραση του δικαιώματος ενός λαού να έχει τη δική του πατρίδα. Οι φωνές αυτές λεν το ίδιο και για άλλες χώρες όπως το «Η Αλγερία στους Αλγερινούς» και θεωρείται αυτονόητη αναφορά στην εθνική ανεξαρτησία και την αυτοδιάθεση. Αν όμως κάποιος πει «Η Ελλάδα στους Έλληνες», τότε δεν είναι λίγες οι φορές που θα δεχθεί κατηγορίες περί εθνικισμού ή ρατσισμού από αυτές τις φωνές. Ξαφνικά, μια φράση που σε άλλες περιπτώσεις θεωρείται θεμιτή, αντιμετωπίζεται ως ύποπτη ή επικίνδυνη. Το ερώτημα είναι απλό: γιατί η ίδια λογική γίνεται αποδεκτή όταν αφορά ορισμένους λαούς, αλλά απορρίπτεται όταν αφορά άλλους; Αν πιστεύουμε πραγματικά στο δικαίωμα των λαών να διατηρούν την εθνική τους ταυτότητα, την ιστορική τους συνέχεια και την κυριαρχία τους, τότε η αρχή αυτή οφείλει να ισχύει για όλους. Διαφορετικά, δεν μιλάμε για αρχές α...