Υποδοχή των οστών των ηρώων Χρήστου και Ελένης Μαρούδη στα Άνω Πορόια 6 Αυγούστου 2026
Η ιστορία της ελληνικής αντίστασης κατά τη γερμανική εισβολή του 1941 είναι γεμάτη παραδείγματα απαράμιλλου ηρωισμού και αυτοθυσίας. Ανάμεσα σε εκείνους που έγραψαν με το αίμα τους μία από τις πιο λαμπρές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας συγκαταλέγονται ο Υπολοχαγός Χρήστος Μαρούδης και η αδελφή του, Ελένη Μαρούδη. Δύο αδέλφια που υπηρέτησαν την πατρίδα από διαφορετικά μετερίζια, ο ένας με το όπλο στο χέρι και η άλλη προσφέροντας τις υπηρεσίες της ως εθελόντρια νοσοκόμα του Ελληνικού Στρατού.
Ο Υπολοχαγός Χρήστος Μαρούδης, σε ηλικία μόλις 29 ετών, ήταν διοικητής του Ιου Λόχου και κατ' επέκταση του πολυβολείου 158 στο Μπέλλες. Με τους δεκαεπτά άνδρες του αντιστάθηκε με απαράμιλλο θάρρος στη γερμανική επίθεση της 6ης Απριλίου 1941. Το πολυβολείο κράτησε για έντεκα ολόκληρες ώρες απέναντι στις υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις, αποτελώντας μία από τις πιο ηρωικές στιγμές της Μάχης των Οχυρών. Το πρωί της ίδιας ημέρας, το πολυβολείο σίγησε μόνο όταν ο Χρήστος Μαρούδης και τα δεκαεπτά παλικάρια του είχαν πέσει όλοι νεκροί, μαχόμενοι μέχρι την τελευταία τους πνοή.
Ο Χρήστος Μαρούδης έπεσε ηρωικά στη θέση «Γκις Μπουνάρ» του δυτικού Μπέλλες στις 6 Απριλίου 1941, κατά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα. Η θυσία του αποτελεί μέχρι σήμερα σύμβολο αυταπάρνησης και πίστης στο καθήκον, τιμώντας όλους εκείνους που υπερασπίστηκαν την πατρίδα απέναντι σε έναν αριθμητικά και τεχνολογικά ανώτερο αντίπαλο.
ΓΚΙΣ ΜΠΟΥΝΑΡ(Όρος Μπέλες της Μακεδονίας). 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941.
Την 8ην ώραν ο Υπολοχαγός Χρήστος Μαρούδης αντιμετωπίζει δύναμιν εχθρικού Τάγματος. Πιεζόμενος εκ της σφοδράς ταύτης Γερμανικής προσβολής διατάσσεται παρά του Ταγματάρχου του, όπως συμπτυχθή εις την Γραμμήν Ανασχέσεως με τους εναπομείναντας ολίγους άνδρας. Πριν όμως ο ανδρείος αυτός Αξιωματικός δυνηθή να εκτελέση την Διαταγήν του Τάγματος, τραυματίζεται σοβαρότατα. Οι στρατιώται επ΄ουδενί λόγω εγκαταλείπουν τον Λοχαγόν των παρ΄όλον ότι ο εχθρός βάλλει σφοδρότατα αυτούς. Προσπαθούν να τον μεταφέρουν, αλλά κατά την μεταφοράν τραυματίζεται και πάλιν ο Υπολοχαγός Μαρούδης. Το δεύτερον όμως τούτο τραύμα είναι το τελειωτικόν. Είναι η χαριστική βολή που του έδωσε ο εχθρός. Αποθνήσκει ο υπέροχος αυτός ήρως με το όνομα της ΕΛΛΑΔΟΣ εις τα χείλη του, με το όνομα της γλυκειάς του ΠΑΤΡΙΔΟΣ, την οποίαν τόσο ηγάπησε και δια την οποίαν απέθανεν ανδρείως μαχόμενος εν μέσω των γενναίως επίσης πεσόντων στρατιωτών του.
(Από το βιβλίο "Ελληνογερμανικαί επιχειρήσεις. Μπέλες 1941",από το πολεμικό ημερολόγιον του συγγραφέως του Συνταγματάρχου Κωνσταντίνου Γιακουμή).
Στο πλευρό των υπερασπιστών του μετώπου βρέθηκε και η αδελφή του, Ελένη Μαρούδη. Ως εθελόντρια νοσοκόμα του Ελληνικού Στρατού προσέφερε πολύτιμη βοήθεια στους τραυματίες, μεταφέροντάς τους στα μετόπισθεν και φροντίζοντάς τους κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες. Για την προσφορά και την αυτοθυσία της τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία, ενώ μέχρι τον θάνατό της, το 1981, διατήρησε ισχυρούς δεσμούς με τα Άνω Πορόια και δεν έπαψε ποτέ να τιμά τη μνήμη του αδελφού της.
Η ιστορία των δύο αδελφών αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της διπλής προσφοράς στον αγώνα του 1940-1941: της ηρωικής θυσίας στο πεδίο της μάχης και της ανιδιοτελούς προσφοράς στον συνάνθρωπο. Ο Χρήστος και η Ελένη Μαρούδη απέδειξαν ότι ο ηρωισμός εκφράζεται τόσο με την υπεράσπιση της πατρίδας όσο και με τη διάσωση της ανθρώπινης ζωής.
Περισσότερες από οκτώ δεκαετίες μετά τα γεγονότα εκείνης της περιόδου, η μνήμη τους εξακολουθεί να παραμένει ζωντανή. Καθοριστική υπήρξε η επιθυμία της κυρίας Έλενας Μαρούδη Ρούσσου, απογόνου της οικογένειας, να επιστρέψουν τα οστά του Χρήστου και της Ελένης Μαρούδη στα Άνω Πορόια, στον τόπο όπου συνδέθηκε το όνομά τους με τον ηρωικό αγώνα του 1941.
Το αίτημά της πέρασε από το συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας Άνω Ποροΐων στις 03-10-2024.
Στο πλαίσιο αυτό, η απόφαση της Δημοτικής Αρχής Σιντικής στις 20 Ιανουαρίου 2025 να κινήσει τη διαδικασία ανακομιδής των οστών του Υπολοχαγού Χρήστου Μαρούδη και της αδελφής του, Ελένης Μαρούδη, στα Άνω Πορόια αποτελεί μια δίκαιη και ουσιαστική πράξη ιστορικής αποκατάστασης, αποδίδοντας στους δύο αυτούς ήρωες τη θέση που τους αρμόζει στη συλλογική μνήμη και στην ιστορία του τόπου.
Στις 15 Ιουλίου 2026 ο Δήμος Σιντικής αποφάσισε και ενέκρινε το αίτημα της κοινότητας των Άνω Ποροΐων:
Σας ενημερώνω ότι η κυρία Μαρούδη Έλενα, εγγονή του Ήρωα Χρήστου Μαρούδη με αίτημά της
μας ζήτησε να μεταφερθούν τα οστά του παππού της στο Ηρώο του χωριού των Άνω Ποροΐων. Το
αίτημά της πέρασε από το συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας Άνω Ποροΐων στις 03-10-2024.
(επισυνάπτεται στην παρούσα η σχετική απόφαση).
Η μεταφορά των οστών θα γίνει από την κυρία Μαρούδη, όλο το τελετουργικό της
επιμνημόσυνης δέησης, θα το αναλάβει η Ενορία του χωριού μας, την διάνοιξη του Ηρώου θα
αναλάβει εθελοντικά ο κύριος Κεχαγιάς Αλέξης με δική του επιβάρυνση.
Η Φιλαρμονική του χωριού μας θα συνοδεύσει εθελοντικά την εκδήλωση.
Επειδή είναι τιμή τόσο για το χωριό μας, όσο και για όλο το Δήμο Σιντικής αλλά κι όλο το Νομό
μας να αγκαλιάζουν τα χώματά μας τα οστά ενός ακόμη Ήρωα, παρακαλούμε να παρατεθεί μια
δεξίωση προς τιμή του, με έξοδα του Δήμου Σιντικής, αλλά και να προβεί ο Δήμος σε αποκατάσταση
του Ηρώου, όπου πλέον θα αναγραφεί σε ένα κομμάτι μαρμάρου και το όνομα του Χρήστου
Μαρούδη.
Η Πρόεδρος του Τ.Σ. Άνω Ποροΐων
1. Ανακαλεί τη με αριθμ. 128/2026 απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου.
2. Εγκρίνει τη συμμετοχή του Δήμο στην υποδοχή των λειψάνων του ήρωα Χρήστου Μαρούδη και
της αδελφής του Ελένης στα Άνω Πορόϊα στις 6 Αυγούστου 2026, ως ακολούθως:
α) Ο Δήμος θα παραθέσει τιμητική δεξίωση μετά την επιμνημόσυνη δέηση και
β) θα φροντίσει για την αποκατάσταση του Ηρώου μετά την ταφή των οστών, καθώς και την
τοποθέτηση μαρμάρινης αναθηματικής πλάκας με τα ονόματά τους.
