Θεσσαλονικείς πραγματοποίησαν εκδρομή στις Σέρρες, 1 Ιουλίου 1928
Την 1 Ιουλίου 1928, Θεσσαλονικείς πραγματοποίησαν εκδρομή στις Σέρρες όπως έγραψε η εφημερίδα ΤΟ ΦΩΣ στο φύλλο της 04.07.1928
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ
ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΚΙΤΣΑ
Η εμπορική λέσχη – Ο κήπος του «Τσέλιου» – Το δασύλλιο Αγ. Σοφίας – Το Φωτοπένα
ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝΤΟΣ ΣΥΝΤΑΚΤΟΥ ΜΑΣ
Πόσες ωραίες απολαύσεις μάς χαρίσε η εκδρομή της Κυριακής στις Σέρρες, σε πόσα πραγματικά ωραία πράγματα μάς χάρισε θαυμαστές στιγμές, αλλά και με πόσα ευγενικά πρόσωπα γεμάτα καλωσύνη και καταδεκτικότητα μάς γνώρισε, που η γνωριμία τους αυτή χαράχτηκε με μιας στη μνήμη μας τόσον βαθιά, ώστε να μας εγγυάται ότι θα διατηρηθεί αρκετό πολύ καιρό, μέχρις ότου μας δοθεί άλλη ευκαιρία για να τις ξανανεώσουμε.
Όλα αυτά τα ωραία πραγματάκια θα προσπαθήσουμε να τα πλαισιώσουμε μέσα σε μικρές εἰκονούλες, σε ολιγόστοιχες εντυπώσεις.
Το τραίνο αγκομαχώντας σχίζει τους γόνιμους κάμπους, που ενώ για λίγο τους βλέπουμε ντυμένους τη χρυσαφένια φορεσιά τους —παίρνοντας το χρώμα των θερισμένων σπαρτών— αμέσως αλλάζουν και φορούν την καταπράσινη, δώρο της καπνικής φυτείας, τρέχει σαν δαιμόνιο πάνω στις φειδωτές γραμμές τους, σαν να θέλει να ικανοποιήσει γρηγορότερα τη μεγάλη επιθυμία των εκδρομέων να θαυμάσουν την όμορφη πόλη των Σερραίων.
Σε όλα τα διαμερίσματα της αμαξοστοιχίας βασιλεύει η ευθυμία, την οποία μεταδίδει η γλυκομιλούσα Δίδα Ουζιέλ ποτίζοντας τους εκδρομείς για διαφήμιση με το θαυμάσιο ούζο του αδελφού της, «Ούζο Ουζιέλ». Την ευθυμία αυτή φροντίζουν να κρατούν αμείωτη δύο «Ιππότες και δέκα Πρόεδροι», οι οποίοι βρίσκονταν μεταξύ των εκδρομέων!
Μετά τη δεξίωση του Δήμου στην «Αύρα», μια πλειάδα μεγαλεμπόρων και επαγγελματιών με προσκάλεσε να επισκεφθώ την εμπορική τους λέσχη. Ένα μέγαρο επιβλητικό, βαριά επιπλωμένο, με ολοκάθαρα διαμερίσματα στεγάζει τον εμπορικό κόσμο των Σερρών. Τα μέλη του Εμπορικού Συλλόγου, που εκείνη την ώρα έπαιρναν το ούζο τους, με υποδέχονται με μια ξεχωριστή προθυμία. Εκεί γνωρίζουμε τον Πρόεδρο του Εμπορικού Συλλόγου κ. Ζαρκιάν, τον Ταμία αυτού κ. Γ. Μερτζεμέτη, τον Γενικό Γραμματέα κ. Α. Ζώγου, τον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας Επαγγελματιών κ. Γ. Σπυρόπουλο και τον Σύμβουλο κ. Κ. Κύρου, κύριους όλους δραστηρίους, εμψυχωτές του καλού και της προόδου.
Ο κήπος του «Τσέλιου» και ο Δήμαρχος
Ερχόμαστε κατόπιν στον κήπο του «Τσέλιου», ένα κομμάτι αληθινού Παραδείσου, όπου ο Δήμαρχος κ. Τικόπουλος μάς παρέθεσε γεύμα. Εκεί μάς δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσουμε καλά τον κ. Δήμαρχο.
Πρώτα απ’ όλα, ο κ. Τικόπουλος είναι ένας πραγματικός κύριος υφ’ όλες τις απόψεις. Σε αυτόν διακρίνουμε ένα ανήσυχο πνεύμα, που και όταν αναπαύεται ακόμη πνίγεται από τις σκέψεις πώς θα μεταβάλει τον τόπο αυτόν των Σερρών σε πραγματικό παράδεισο, για να καταλάβει τα πρωτεία ως προς την εμορφιά από όλες τις πόλεις της Ανατολικής Μακεδονίας. Και κατά το μεγαλύτερο μέρος το πέτυχε, γιατί είναι άνθρωπος που θυσιάζει τα πάντα για το καλό του τόπου του. Εύγε στον λαό των Σερρών που εξέλεξε τέτοιον άρχοντα για να διευθύνει τον τόπο του!
Στο ίδιο τραπέζι γνωρίσαμε και μια άλλη ευγενική ψυχή, την κ. Τικοπούλου, την αντάξια σύζυγο του κ. Δημάρχου. Ευγενής στο έπακρο, ομιλητική υπέρ το δέον, περιποιητική, μεγάλη ψυχή, με ζηλευτά προτερήματα και σπάνια μόρφωση· μια πρόχειρη σκιαγραφία της κυρίας Τικοπούλου.
Το δασύλλιο της Αγίας Σοφίας
Μετά το γεύμα, μια παρέα από τους κ.κ. Σταμούλη, Χ' Εμμανουήλ, Μισυρλή, Ποιμενίδη, τον υποφαινόμενο, τον Ιππότη Λόεγκριν και μια-δύο κυρίες με επικεφαλής τον κ. Δήμαρχο —αφού διεπλεύσαμε ένα ποταμάκι (που έκανε θαύματα στις πλημμύρες) και που φειδωτά σχίζει την πόλη— διευθυνθήκαμε στο δασύλλιο της Αγίας Σοφίας.
Το δασύλλιο αυτό ήταν μια αληθινή ζωγραφιά, γεμάτο από δέντρα κοντά-κοντά φυτευμένα, με αναπαυτικούς πάγκους και με ένα μικρό ρυάκι που το σχίζει στα δύο. Στις όχθες του ρυακιού αυτού καθίσαμε να δροσιστούμε. Το κελάρισμα του ρυακιού, το τιτίβισμα των πουλιών και ο ψίθυρος των δέντρων μεγάλωναν τη γοητεία.
Εδώ ο κ. Δήμαρχος μάς έδωσε να καταλάβουμε πως, πλην των άλλων, κλείνει μέσα του και ηρωική ψυχή — δηλαδή, έπαιξε ρόλο ήρωα. Πώς συνέβη τούτο; Απλούστατα, ενώ είχαμε αφαιρεθεί στην κουβέντα, το καπέλο μιας εκ των κυριών —το οποίο απολάμβανε και αυτό τη δροσιά στις όχθες του ρυακιού, πάνω σε μερικά χόρτα— ξαφνικά, καθώς κουνήθηκε λίγο, βούτηξε στα νερά τα οποία και το παρέσυραν.
Φωνές, κακό, πανδαιμόνιος, τρέχουμε όλοι, μα ο κ. Δήμαρχος, αφού πάλεψε αρκετή ώρα, κατόρθωσε να το σώσῃ και διάβροχο να το φέρει στην ιδιοκτήτρια, προς μεγάλη... λύπη αυτής, αλλά χαρά μεγάλη του συζύγου της για τον γλυτωμό του «χιλιοδράχμου».
Ο φωτογράφος Πέννας
Στις Σέρρες είδαμε και κάτι άλλο όντως περίεργο: ότι έχουν καλλιτέχνες πραγματικούς φωτογράφους, που εδώ δύσκολα θα τους βρει κανείς. Αφορμή γι’ αυτό μου έδωσε το «Φωτο-Πέννα». Στην επίσκεψή μου εκεί έμεινα πραγματικά ενεός. Είδα στο ατελιέ του αληθινά αριστουργήματα.
Οι συνθέσεις του κ. Πέννα έχουν επανειλημμένως βραβευθεί στη Γερμανία και τώρα ετοιμάζει νέα σειρά έργων για τον προσεχή μεγάλο γερμανικό διαγωνισμό. Είδαμε το «Ψίθυρισμα», το «Μούτζωμα», «Απασχόλησις γέροντος» (το μοντέλο: ένα γεροντάκι κάθεται στον ήλιο και... ψυρίζεται), τη «Χειρομάνα» (ή χειρομάτιδα), «Η Γριά που ρουφάει την πρέζα της» κ.λπ.
Τέτοιοι επιστήμονες φωτογράφοι είναι δυσκολόβρετοι και οι Σέρρες θεωρούνται ευτυχή διότι έχουν έναν Πέννα στον τόπο τους!
Δυστυχώς ο χώρος δεν μας επαρκεί να επεκταθούμε περισσότερο. Άλλη πάλι φορά δεν είναι απίθανο να αποτελειώσουμε τους δικαίους ύμνους μας για την όμορφη πόλη των Σερρών.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΗΡΑΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΡΟΜΗΝ ΕΙΣ ΣΕΡΡΑΣ
ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΚΙΤΣΑ
῾Η ἐμπορικὴ λέσχη. –῾Ο κήπος τοῦ «Τσέλιου» Τὸ δασυήίον Αγ. Σοφίας. - Τὸ Ρωτοωένα
ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝΤΟΣ ΣΥΝΤΑΚΤΟΥ ΜΑΣ
Πόσας ὡραίας ἀπολαύσεις μᾶς ἐχάρισεν ἡ εἰς Σέρρας ἐκδρομὴ τῆς Κυριακῆς, σὲ πόν σα πραγματικῶς ὡραῖα πράγματα μᾶς ἔταξε θαυμαστάς, ἀλλὰ καὶ μὲ πόσα εὐγενικὰ πρόσωπα γεμάτα καλωσύνη καὶ καταδεκτι-κότητα μᾶς ἐγνώρισε, ποὺ ἡ γνωριμία τους αὐτὴ χαράκτηκε μὲ μιᾶς στὴ μνήμη μας τό-σο βαθειὰ ὥστε νὰ μᾶς ἐγγυᾶται ὅτι θὰ δια-τηρηθῇ ἀρκετὰ πολύ καιρό, μέχρις ὅτου μᾶς δοθῆ ἄλλη εὐκαιρία γιὰ νὰ τὶς ξανανεώ -σουμε,
Ὅλα αὐτὰ τὰ ὡραῖα πραγματάκια, θὰ προσπαθήσωμεν νὰ τὰ πλαισιώσωμεν μέσα σὲ μικρὲς εἰκονοῦλες σὲ ὀλιγόστοιχες έντυ-πώσεις.
Τὸ τραῖνο ἀγκομαχώντας σχίζει τους γόνι-μους κάμπους, ποὺ ἐνῷ γιὰ λίγο τοὺς βλέ-πουμε ντυμένους τὴ χρυσαφένια φορεσιά τους, πέρνοντας τὸ χρώμα· τῶν θερισμένων σπαρτῶν, ἀμέσως ἀλλάζουν καὶ φοροῦν τὴν καταπράσινη, δῶρο τῆς καπνικῆς φυτείας, τρέχει σὰν δαιμόνιο πάνω στὶς φειδωτές γραμμές τους, σὰν νὰ θέλῃ νὰ ἱκανοποιήσῃ γρηγορότερα τὴ μεγάλη ἐπιθυμία τῶν ἐκ -δρομέων γιὰ νὰ θαυμάσουν τὴν ὄμορφη πόλι τῶν Σερραίων. Σ΄ ὅλα τὰ διαμερίσματα τῆς ἀμαξοστοιχίας βασιλεύει ἡ εὐθυμία ποὺ τὴν μεταδίδει ἡ γλυκοματοῦσα Δὶς Οὐζιὲλ ποτίζοντας τοὺς ἐκδρομεῖς γιὰ ρεκλάμα, μὲ τὸ θαυμάσιο ούζο τοῦ ἀδελφοῦ της «Ούζο Ουζιέλ». Τὴν εὐθυμίαν αὐτὴν φροντίζουν νὰ κρατοῦν ἀμείωτη δύο «Ιππόται· καὶ δέκα Πρόεδροι» οἵτινες εὑρίσκοντο μεταξὺ τῶν
ἐκδρομέων!! Μετὰ τὴν δε ξίωσιν τοῦ Δήμου εἰς τὴν «Αὔρα» Πλειάς μεγα λεμπόρων καὶ ἐπαγγελματιών μὲ προσκάλεσαν νὰ ἐπισκεφθῶ τὴν ἐκπορι-κὴν τους λέσχην. Ἕνα μέγαρο ἐπιβλητικό, βαρειὰ ἐπιπλωμένο, μὲ ὁλοκάθαρα διαμερί σματα στεγάζει τὸν ἐμπορικό κόσμο Σερρών. Τὰ μέλη τοῦ Ἑμπορικοῦ Συλλόγου, ποὺ ἐ-κείνη τὴν ὥρα ἔπερναν τὸ ούζο τους, μὲ ὑποδέχονται μὲ μία ξεχωριστή προθυμία. Ἐκεῖ γνωρίζομεν τὸν Πρόεδρον τοῦ Έμπο-ρικοῦ Συλλόγου κ. Ζαρκιάν, τὸν Ταμίαν αὐ-τοῦ κ. Γ. Μερτζεμέτην, τὸν Γενικὸν Γραι-ματέα κ. Α. Ζώγου, τὸν Πρόεδρον τῆς Ὁ-μοσπονδίας Επαγγελματιών κ. Γ. Σπυρό πουλον καὶ τὸν Σόμβουλον κ. Κ. Κύρου, κυ. ρίους ὅλους δραστηρίους, ἐμψυχωτὰς τοῦ καλοῦ καὶ τῆς προόδου.
Ἑρχόμεθα κατόπιν εἰς τὸν κῆπον τοῦ «Τσέλιου» ἕνα κομμάτι ἀληθινοῦ Παραδεί σου, ὅπου ὁ Δήμαρχος κ. Τικόπουλος μᾶς παρέθεσε γεῦμα. Ἐκεῖ μᾶς δίδεται ἡ εὐκαι ρία νὰ γνωρίσωμεν καλὰ τὸν κ. Δήμαρχον. Πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα ὁ κ. Τικόπουλος εἶναι ἕνας πραγματικὸς κύριος ὑφ᾽ ὅλας τὰς ἀπόψεις. Εἰς αὐτὸν διακρίνομεν ἕνα ἀνήσυχον πνεῦ-μα, ποὺ καὶ ὅταν ἀναπαύεται ἀκόμη πνίγε ται ἀπὸ τὶς σκέψεις πῶς θὰ μεταβάλῃ τὸν τόπον αὐτὸν τῶν Σερρῶν εἰς πραγματικὸν παράδεισον, διὰ νὰ καταλάβη τὰ πρωτεία ὡς πρὸς τὴν εὐμορφιὰν ἀπὸ ὅλας τὰς πόλεις τῆς ᾿Αν. Μακεδονίας. Καὶ κατὰ τὸ μεγαλεί τερον μέρος τὸ ἐπέτυχε γιατὶ εἶνε ἄνθρωπος ποὺ θυσιάζει τὰ πάντα διὰ τὸ καλὸν τοῦ τὸν που. Εύγε εἰς τὸν λαὸν τῶν Σερρών ποὺ ἐν διάλεξε τέτοιον ἄρχοντα γιὰ νὰ διευθύνῃ τὸν τόπον του,
Στὸ αὐτὸ τραπέζι ἐγνωρίσαμε καὶ μιὰ ἄλα λη εὐγενικιὰ ψυχή, τὴν κ. Τικοπούλου, τὴν ἀνταξίαν σύζυγον τοῦ κ. Δημάρχου. Εύγε-νῆς εἰς τὸ ἄκορον, στωμύλος ὑπὲρ τὸ δέον, περιποιητική, μεγάλη ψυχή, ζηλευτά προτε-μόρφωσις σπανία, νοικοκυρωσύνη νὰ νὰ μία μία πρόχειρη σκιαγρα πρωτίστης τέξεως, να φία τῆς κυρίας Τικοπούλου.
Μετὰ τὸ γεῦμα μιὰ παρέα ἀπὸ τοὺς κ. κ. Σταμούλην, Χ΄ Εμμανουήλ, Μισυρλήν, Ποι-μενίδην, τὸν ὑποφαινόμενον, τὸν Ἱππότην Λόεγκριν καὶ μιὰ δύο κυρίες μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν κ. Δήμαρχον, ἀφοῦ διεπλεύσαμεν ἕνα ποτομάκι (ποῦ ἔκαμε θαύματα στὲς «πλημ-μύρες) καὶ ποῦ φειδωτὰ δωτὰ σχίζει τὴν τὴν πόλιν. διηυθύνθημεν εἰς τὸ δασύλλιον τῆς ἀγίας Σοφίας. Τὸ δασύλλιο αὐτὸ ἦτο μιὰ ἀληθινὴ ζωγραφιά γεμάτο ἀπὸ δένδρα κοντὰ κοντά φυτευμένα, μὲ ἀναπαυτικοὺς πάγκους καὶ μὲ ἕνα κάπως ρυάκι ποὺ τὸ σχίζει στα δύο. Στὶς ὄχθες τοῦ ρυακιοῦ αὐτοῦ ἐκαθήσαμε νὰ δροσισθούμε. Τὸ κελάρισμα τοῦ ρυακιοῦ, τὸ τιτίβισμα τῶν πουλιῶν καὶ ὁ ψύθιρος τῶν δένδρων ἐμεγάλωνε τὴν γοητείαν.
Ἐδῶ ὁ κ. Δήμαρχος μᾶς ἔδωκε νὰ καταν λάβουμε πῶς πλὴν τῶν τῶν ἄλλων ἄλλ κλεῖ μέσα του καὶ ἡρωϊκὴν ψυχὴν Δηλαδὴ ἔπαιξε ρό λον ἤρωος. Πῶς συνέβη τοῦτο ; ᾿Απλού-στατα ἐνῷ εἶχομεν ἀφαιρεθεῖ στὴν κουβέντα τὸ καπέλο μιᾶς τῶν κυριών, τὸ ὁποῖον ἀπε λάμβανε καὶ αὐτὸ τῆς δροσιᾶς εἰς τὰς ὄχι θας τοῦ ρυσκιοῦ, ἀπάνω σὲ μερικά χόρτα ἄξαφνα τοῦ βουλήθηκε σὲ μιὰ στιγμὴ ἀνορ-θούμενον νὰ βουτάῃ εἰς τὰ ὕδατα τὰ ὁποῖα καὶ τὸ παρέσυραν. Φωναὶ, κακό, πονδαιμό - νιον, τρέχομεν ὅλοι, μὰ ὁ κ. Δήμαρχος ἀφοῦ πάλαμψεν άργετή ώρα κατώρθωσε νὰ τὰ σώση καὶ διάβροχον νὰ τὸ φέρῃ εἰς τὴν κτήτορα, πρὸς μεγάλην...λύπην αὐτῆς, χαρὰν δὲ με-γάλην τοῦ συζύγου της διὰ τὸν γλυτωμὸ τοῦ «χιλιοδράχμου».
Εἰς τὰς Σέρρας εἴδομεν καὶ ἕνα ἄλλο ὄνο τως περίεργον ὅτι ἔχει καλλιτέχνας πραγμα-τικούς φωτογράφους ποὺ ἐδῶ δύσκολα θὰ τοὺς εὕρῃ κανείς. ᾿Αφορμὴ γι᾿ αὐτὸ μοῦ ἔ· δωσε τὸ «Φωτο-Πέννα». Στὴν ἐπίσκεψί του ἔμεινα πραγματικῶς ἐννεός. Εἶδα στὸ ἀτέλιέ του ἀληθινὰ ἀριστουργήματα. Αἱ συν θέσεις τοῦ κ. Πέννα ἔχουν ἐπανειλημμένως βραβευθεῖ εἰς Γερμανίαν καὶ τώρα ἑτοιμά ζει νέαν σειρὰν ἔργων διὰ τὸν προσεχή με γαλον γερμανικὸν διαγωνισμόν. Εἴδαμε τὸ ψιθύρισμα» τὸ «μούτζωμα» «ένασχόλησις γέροντος» (τὸ μοντέλο ἕνα γεροντάκι κάθε ται στὸν ἥλιο καὶ ψυρίζεται» στὴ χειρομάνο τιδα» «ἡ Γρηὰ ποὺ ρουφάει τὴν πρέζα της» κλπ. Τέτοιοι ἐπιστήμονες φωτογράφοι εἶνε δυσκολόβρετοι καὶ αἱ Σέρραι θεωρούνται εὐτυχεῖς διότι ἔχουν ἕναν Πένναν! στὸν τό-πον τους.
Δυστυχῶς ὁ χῶρος δὲν μᾶς ἐξαρκεῖ νὰ ἐπεκταθούμε περισσότερο, ἄλλη πάλι φορά δὲν εἶν᾿ ἀπίθανο νὰ ἀποτελειώσουμε τοὺς δικαίους ὕμνους μας γιὰ τὴν ἄμορφη πόλι τῶν Σερρών. ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΗΡΑΣ
