Ο κάμπος των Σερρών παρέμενε μια απέραντη λιμνοθάλασσα, από τον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ της 12 Μαΐου 1928
Ο κάμπος των Σερρών παρέμενε μια απέραντη λιμνοθάλασσα, από τον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ της 12 Μαΐου 1928
Η τραγωδία του σερραϊκού κάμπου
Στην απέραντη λιμνοθάλασσα — Επιβάλλεται άμεση κρατική παρέμβαση. Να αρχίσουν επειγόντως τα έργα του Στρυμόνα.
«Σέρραι όβασί Αλτίν υβασί». «Ο κάμπος των Σερρών είναι κάμπος χρυσού».
Αυτός είναι ο χαρακτηρισμός που έδιναν ακόμη και οι Τούρκοι κάθε φορά που ήθελαν να μιλήσουν για τον σερραϊκό κάμπο. Και πράγματι, ύστερα από κάθε καλή καλλιέργεια, ξεπηδά ένας θησαυρός από τα σπλάχνα αυτού του εύφορου κάμπου, που με τα ονομαστά προϊόντα του κάνει τόσο πλούσια την περιοχή των Σερρών.
Με τα εκλεκτά καπνά του, τα άφθονα κηπευτικά του, όλα τα είδη των σιτηρών και το βαμβάκι, ο κάμπος των Σερρών αποτελεί, σε τοπικό επίπεδο για τη Μακεδονία και, γενικότερα, για ολόκληρη την Ελλάδα, μια ανεξάντλητη πηγή πλούτου. Η εισροή αυτού του πλούτου έγινε ιδιαίτερα αισθητή τα τελευταία χρόνια σε ολόκληρη την περιοχή.
Κι όμως —ποιος θα το πίστευε;— αυτός ο κάμπος των Σερρών, εξαιτίας των ιδιοτροπιών του απρόβλεπτου Στρυμόνα και της χρόνιας αδιαφορίας του επίσημου ελληνικού κράτους, σχεδόν αχρηστεύτηκε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά κινδυνεύει να μετατραπεί σε πηγή από την οποία δεν θα αναβλύζει πλέον χρυσός, αλλά επιδημίες κάθε είδους, που θα απειλούν ολόκληρη την επαρχία.
Αυτή η μεγάλη συμφορά απασχολεί τους κατοίκους τόσο της υπαίθρου όσο και της πόλης των Σερρών, σε τέτοιο βαθμό, ώστε το ζήτημα των πλημμυρών να βρίσκεται στα χείλη όλων καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.
Περπατήστε στην αγορά των Σερρών. Στα καταστήματα, στα καφενεία και στα υπόλοιπα στέκια, ακόμη και στα κουρεία, θα ακούσετε τους ανθρώπους να συζητούν για ένα και μόνο ζήτημα: την πλημμύρα του κάμπου, του χρυσοφόρου κάμπου.
Αν αναλογιστείτε, σύμφωνα με όσα διηγούνται, το μέγεθος της συμφοράς, θα θυμηθείτε άθελά σας τους σεισμούς της Κορίνθου και θα σας κυριεύσει βαθιά θλίψη για τις συμφορές που πλήττουν την άμοιρη Ελλάδα. Μια χώρα που, ύστερα από την εσωτερική λαίλαπα, η οποία απείλησε να τη θάψει ολόκληρη εξαιτίας των διεφθαρμένων εκπροσώπων χρεοκοπημένων καθεστώτων, βρίσκεται τώρα αντιμέτωπη και με τα στοιχεία της φύσης.
Ακούτε τρομακτικές διηγήσεις. Τα θολά νερά πλημμύρισαν τα καφενεία ορισμένων χωριών. Οι καλλιεργημένες εκτάσεις άλλων περιοχών μετατράπηκαν σε πραγματικές θάλασσες. Ο συνομιλητής σας λέει πως το Σπάτοβο υπέστη ολοκληρωτική καταστροφή. Το ίδιο και το Νεοχώρι. Η Κουμαριάνα ακόμη χειρότερα.
Οι αφηγήσεις συνθέτουν μια εικόνα που δύσκολα μπορεί να συλλάβει κανείς. Περισσότερα από σαράντα χωριά φέρονται να έχουν υποστεί τεράστιες ζημιές. Η Τσουμαγιά, το Μπεϊλίκ, το Ταβλάς, η Άνω Καμήλα, η Καμαράσκα, η Νεόλιανη, ο Άνω και ο Κάτω Γομόνδος, το Σοχ-Μαχαλά και το Γενή-Μαγαλά υπέστησαν ανυπολόγιστες καταστροφές.
Και τι να πει κανείς για το Νέο Σκοπό, τα Ζάμματα, το Μανιτάρι, το Βερτζανί, την Πουλίδα, τα Κάναρα, το Μπουγιούκ Μαχαλέ, το Βερνάρι, την Πρίσνα και τον Τσάνον-Μετρά;
Ο αγριεμένος Στρυμόνας άπλωσε και σε αυτά τα μέρη τα λασπωμένα νερά του, σκορπίζοντας την καταστροφή. Ωστόσο, η επικίνδυνη γειτνίασή του δεν άφησε χωρίς ζημιές ούτε τα χωριά Δήμητρα, Πρίζνα, Ερνίκιοϊ, Τραγοήκλον, Κουμαριάνα, Τσιφλιτζίκ, Παραολή, Μπασαΐτ, Μικρό Καρατζάκιοϊ, Φυτώκι, Χρυσοχώρι και Σακάφισα.
Ούτε η Χρυσούπολη έμεινε χωρίς ζημιές.
Αυτά και άλλα, ακόμη χειρότερα, διαδίδει ο τρομοκρατημένος κόσμος των πλημμυροπαθών. Οι διηγήσεις αυτές, καθώς διογκώνονται από τη ζωηρή φαντασία των ανθρώπων που έχουν άμεσο ενδιαφέρον για την υπόθεση, παρουσιάζουν τα γεγονότα με τέτοιον τρόπο, ώστε όποιος ακούει ή διαβάζει να νομίζει ότι πρόκειται για πραγματικό κατακλυσμό, για μια αληθινή κόλαση.
Το απόγευμα το αυτοκίνητο μάς παίρνει για να μας μεταφέρει στη Θεσσαλονίκη. Είναι μια μοναδική ευκαιρία να βρεθεί κανείς κοντά στον τόπο της καταστροφής.
Πράγματι, από το Καβακλί και νοτιότερα αρχίζει κανείς να συναντά την εξάπλωση των νερών του Στρυμόνα. Εκεί, όμως, όπου βλέπουμε το μεγαλύτερο άπλωμά τους, είναι κοντά στα γεφύρια.
Αλήθεια, τι αντικρίζει κανείς εκεί! Δεξιά και αριστερά απλώνεται μια λιμνοθάλασσα με τα θολά νερά της, σαν ένα απέραντο υγρό σεντόνι που σκεπάζει τεράστιες εκτάσεις.
Όπως μπορέσαμε να διαπιστώσουμε, τα νερά έχουν καλύψει ολόκληρο τον βάλτο. Για μια στιγμή νομίζει κανείς πως έχει μπροστά του τη λίμνη της Δοϊράνης. Τα νερά που απλώνονται παντού, και που με το φύσημα του μπάτη σχηματίζουν κύματα, δεν ξεχωρίζουν καθόλου από εκείνα μιας λίμνης.
Ο δρόμος αρχίζει πλέον να ανηφορίζει, αφού πρώτα περάσει κανείς το μεγάλο ξύλινο γεφύρι. Παρά τη σπουδαιότητά του για τη συγκοινωνία, το γεφύρι αυτό μοιάζει με ένα πρόχειρο και σχεδόν γελοίο παιχνίδι.
Όταν φτάσει κανείς στο χωριό Καλό Κάστρο και ρίξει μια ματιά προς τον πλημμυρισμένο κάμπο των Σερρών, σίγουρα θα κάνει τον σταυρό του μπροστά σε αυτή τη μεταμόρφωση.
Εκεί όπου άλλοτε έβλεπε τον κάμπο πρασινισμένο από τα σπαρτά, τώρα δεν αντικρίζει παρά μια απλωμένη θάλασσα, που αντανακλά το βραδινό φως του ήλιου.
Και φυσικά απορεί κανείς μπροστά σε αυτή την εντυπωσιακή αντιστροφή των όρων που χαρακτηρίζουν τη στεριά και τη θάλασσα. Η γνωστή παροιμία «στη θάλασσα πιάνουν λαγούς και στη στεριά ψαρεύουν» κοντεύει να γίνει πραγματικότητα, τουλάχιστον ως προς το δεύτερο σκέλος της, με την πλημμύρα του σερραϊκού κάμπου.
Το βέβαιο είναι ότι αυτό το θέαμα μαρτυρά μια μεγάλη καταστροφή.
Άλλο, βέβαια, είναι το ζήτημα αν, μέσα στη γενική αναστάτωση, οι περιγραφές ξεφεύγουν αρκετά από την πραγματικότητα και παρουσιάζουν τα γεγονότα υπερβολικά διογκωμένα. Δεν αποκλείεται, άλλωστε, να αποδειχθεί σύντομα ότι η καταστροφή δεν είναι τόσο μεγάλη όσο περιγράφεται και εκτιμάται.
Ο κάμπος είναι πλημμυρισμένος και οι καλλιεργημένες εκτάσεις βρίσκονται κάτω από τα νερά. Το αν, στη συνέχεια, ο κάμπος μπορεί να γίνει ακόμη πιο εύφορος χάρη στη νέα λάσπη που έχει προστεθεί στο έδαφός του και το αν οι αριθμοί ενδέχεται σύντομα να αλλάξουν, είναι ένα άλλο ζήτημα.
Τίποτε από αυτά, όμως, δεν πρέπει να κλείσει τα στόματα των πλημμυροπαθών, οι οποίοι δικαιολογημένα επιμένουν να ζητούν άμεση κρατική παρέμβαση και προστασία.
Στο μεταξύ, ο πυρετός των διαμαρτυριών και της εκμετάλλευσης της κατάστασης έχει τόσο θετικές όσο και αρνητικές συνέπειες.
Οι διαμαρτυρίες έστρεψαν την προσοχή των αρμοδίων στο πρόβλημα και είναι βέβαιο ότι σύντομα θα δοθεί η αναγκαία βοήθεια. Αντίθετα, οι κάθε είδους εκμεταλλεύσεις του ζητήματος, κυρίως για λόγους μικροπολιτικής, προκαλούν άχρηστες και επιζήμιες συνέπειες.
Συγκεκριμένα, όπως γράφεται και λέγεται, πρόκειται να διατεθούν αρκετά χρήματα για την κατασκευή έργων, τα οποία ελάχιστα πρόκειται να ωφελήσουν στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Το κακό, όμως, έχει ήδη γίνει. Και ακριβώς αυτό το γεγονός έδωσε στο κράτος την αφορμή να καταλάβει ότι είναι αναγκαίο να κατασκευαστούν μόνιμα, ασφαλή και ολοκληρωμένα έργα, ώστε να τερματιστούν επιτέλους αυτές οι επαναλαμβανόμενες ιστορίες που μας προκαλεί ο αδιάφορος Στρυμόνας.
Τα ημίμετρα ίσως να μην έχουν σήμερα καμία αξία ή θέση για εμάς. Θεωρούμε, μάλιστα, ότι η μεγάλη σύνεση και η φειδώ στη διάθεση κάθε οικονομικής βοήθειας είναι απαραίτητες, ώστε τα χρήματα να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για την ενίσχυση των πληγέντων αγροτών και τη συντήρησή τους.
Οι αποφάσεις και οι μελέτες για τα μόνιμα έργα του Στρυμόνα, που εδώ και καιρό έχουν πεταχτεί στο καλάθι των φιλολογικών συζητήσεων, πρέπει επιτέλους να αποτελέσουν βασικό αίτημα των Σερραίων.
Τα έργα αυτά πρέπει να αρχίσουν το ταχύτερο δυνατό. Και αυτό ακριβώς πρέπει να απαιτηθεί αμέσως, ώστε να πάψουν οι αρμόδιοι να ευνοούν συγκεκριμένες εργοληπτικές εταιρείες και να αφήνουν έτσι το ζήτημα να διαιωνίζεται.
Σήμερα, στον περίφημο κάμπο των Σερρών, ακούγονται τα αδιάκοπα κοάσματα των βατράχων και ο βόμβος των κουνουπιών που προκαλεί η ελονοσία.
Έχουμε τόσες δυστυχίες, ώστε δεν πρέπει να επιτρέψουμε να προστεθεί άλλη μία.
Ας ενισχύσουμε, με κάθε τρόπο, τους αγρότες που επλήγησαν από αυτές τις πλημμύρες. Ας προσφέρουμε τη βοήθειά μας για κάποιο προσωρινό ανάχωμα.
Πάνω απ’ όλα, όμως, θα βοηθήσουμε πραγματικά τους πληγέντες αν ενώσουμε και εμείς τη δυνατή φωνή μας με τη δική τους, προβάλλοντας ένα επιτακτικό αίτημα:
Να αρχίσουν αμέσως τα έργα του Στρυμόνα.
Γ.Χ.Λ.
Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΣΕΡΡΑΪΚΟΥ ΚΑΜΠΟΥ
ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑ
ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΜΕΣΟΣ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΙΣ
ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΣΤΡΥΜΩΝΟΣ
«ΣΕΡΡΑΙΣ όβασί ᾿Αλτὶν ὑβασί.» «Ο κάμπος τῶν Σερρῶν εἶνε κάμπος χρυσού.»
Αὐτὸς εἶνε ὁ χαρακτηρισμὸς τὸν ὁ· ποῖον ἔκαμαν καὶ αὐτοὶ οἱ Τοῦρκοι ὁ· σάκις ἤθελαν νὰ μιλήσουν γιὰ τὸν Σερραϊκὸν κάμπον. Καὶ πράγματι σων στὸς θησαυρός ξεπηδά μετά κάθε καλο λιέργειαἀπὸ τὰ σπλάγχνα τοῦ εὐφόρου αὐτοῦ κάμπου, που καθιστᾷ μὲ τὰ όνο μαστά προϊόντα του τόσων πλουσίαν την περιφέρειαν Σερρών.
Μὲ τὰ ἐκλεκτά καπνά του καὶ τὰ ἄν φθονα κηπουρικά του μὲ ὅλα τὰ ἴλη σιτηρῶν καὶ τὸν βάμβακα, ὁ κάμπος τῶν Σερρῶν ἀποτελεῖ διὰ τὴν Μακεδο-νίαν μερικώς, γενικώτερον ὅμως διὰ τὴν Ἑλλάδα ἀνεξάντλητον πηγὴν πλού του τοῦ ὁποίου ἡ εἰοροὴ τόσον ἐγένετο αἰσθητὴ κατὰ τὰ τελευταία αὐτὰ χρόν νια εἰς ὀλόκληρον τὴν περιφέρειαν.
Καὶ ὅμως-ποιὸς θὰ τὸ ἐπίστευε ; τὸ ῾Οβασὶ αὐτὸ τῶν Σερρων χάρις εἰς τὰ καπρίτσια τοῦ κοσμοχολαστοῦ Στρυ μῶνος καὶ τὴν ἀπὸ ἐτῶν κλασσικὴν ἀν διαφορίαν τοῦ ἐπισήμου Ελληνικοῦ Κράτους, σχεδὸν ἀχρηστεύθηκε. Καὶ ὄχι μόνον αὐτὸ ἀλλὰ κινδυνεύει νὰ μετ τατραπῇ εἰς πηγὴν ἀπὸ τὴν ὁποίαν θὰ ξεπηδῷ ὄχι πλέον χρυσὸς ἀλλὰ πάσης φύσεως ἐπιδημία, ἀπειλοῦσα ὅλην τὴν ἐπαρχίαν.
Τὸ μεγάλο αὐτὸ κακὸ ἀπασχολεῖτοὺς πληθυσμούς τόσον τῆς ὑπαίθρου ὅσον καὶ τῆς πόλεως τῶν Σερρών μέχρι σης μείου τοιούτου ὥστε τὸ ζήτημα τῶν πλημμυρῶν νὰ εἶνε εἰς τὰ στόματα 5-λων καθ᾿ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς ἡ μέρας.
Γυρίζετε τὴν ἀγορὰν τῶν Σερρών. Εἰς τὰ καταστήματα, τὰ καφενεία, τὰ λοι-πὰ κέντρα μὴ ἐξαιρουμένων καὶ τῶν κουρείων ἀκόμη, ἀκοῦτε ἕνα ζήτημα νὰ ἀπασχολῇ τοὺς συζητοῦντας. Η πλημμύρα τοῦ κάμπου, τοῦ χρυσοφό που κάμπου. ᾿Αναλογίζεσθε σύμφωνα μὲ τὰς ἀφηγήσεις τὸ μέγεθος του και κοῦ, θυμᾶσθε άθελα τοὺς σεισμοὺςτῆς Κορίνθου καὶ καταλαμβάνεθε ἀπὸ μιὰ βαθειά θλίψι γιὰ τὰ ἀτυχήματα ποῦ ἔρ χονται στὴν ἄμοιρη ᾿Ελλάδα, κατὰ τῆς ὁποίας ἐξέσπασαν καὶ τὰ στοιχεία τῆς φύσεως μετὰ τὸν ἐσωτερικὸν σίρωνα, ὁ ὁποῖος ἠπείλησε νὰ τὴν θάψῃ ἐξ ὁλοκλήρου χάρις εἰς τὰ ἔκφυλα γεννή ματα πεπωλωμένων καθεστώτων.
᾿Ακούτε τρομεράς ἀφηγήσεις. Τὸ θολὸ νερὸ ἐπλημμύρισε τὰ καφφενεία τῶν δεῖνα χωρίων. Η καλλιεργημένη περιφέρεια τῶν τάδε ἔγινε σωστη θά λασσα. Το Σπάτοβο σᾶς λέγει ὁ όμηλη τὴς σας ἐπαθε πανωλεθρία. Το Νεοχώρι τὸ ἴδιο. Ἡ Κουμάριανη χειρότερα. Καὶ αἱ ἀφηγήσεις παριστάνουν μίαν εἰκόνα ἀσύλληπτη. Περισσότερα ἀπὸ σαράντα χωριά, φέρονται παθόντα μεγίστας ζη μίας. Η Τσουμαγιά, τὸ Μπεϊλίκ. τὸ Ταβλάς, ἡ ᾿Ανω Καμήλα, ἡ Καμαρά-σκα, ή Νεόλιανη, ὁ ᾿Ανω καὶ Κάτω Γο μόνδος, τὸ Σόχ-Μαχαλά καὶ τὸ Γενῆ-Μαγαλᾶ ἔπαθαν ζημίες απερίγραπτες.
᾿Ἀλλὰ τὰ νὰ εἴπῃ κανεὶς γιὰ τὸ Νέο Σκοπό, τὰ Ζάμματα, τὸ Μανιτάρι, τὸ Βερτζανί, τὴν Πουλίδα, τὰ Κάναρα, τὸ Μπουγιούκ Μαχαλέ, τὸ Βερνάρι, τὴν Πρίσνα καὶ τὸν Τσάνον-Μετρά:
Ὁ ἀγριεμένος Στρυμών, ἄπλωσε καὶ εἰς αὐτὰ τὰ βουρκωμένα νερά του σκορπώντας την καταστροφή. ᾿Αλλὰ ἡ ἐπικίνδυνη γειτνίασίς του δὲν ἄφησε χωρὶς καταστροφὲς καὶ τὰ χων ριὰ Δήμητρα, Πρίζνα, ᾿Ερνίκιοϊ. Τράγο Η κλον, Κουμάριανη. Τσιφλιτζίκ, Παρα-ολή, Μπασαῖτ, Μικρὸ Καρατζάκιοϊ, Φυτώκι, Χρυσοχώριφο καὶ Σακάφισα. Η Χρυσούπολις δὲν ἔμεινε κι᾿ αὐτὴ χωρίς ζημίες. Αὐτὰ καὶ ἄλλα πολύ χει· ρότερα διαδίδει ὁ καταφοβισμένος κό 1σμος τῶν πλημμυροπαθών, τὰ ὁποῖα ὑπερογκώνουσα ἡ ὀργιάζουσα φαντασία τῶν ἐνδιαφερομένων ἀπὸ μιᾶς πλευρᾶς τὰ παρουσιάζει οὕτως ὥστε ὁ κάθε ἀν κούων ἢ διαβάζων να νομίζῃ ὅτι πρό κειται περὶ πραγματικού κατακλυσμού, σωστῆς κολάσεως.
Το αὐτοκίνητο μᾶς πέρνει τὸ ἀπό-γευμα γιὰ νὰ μᾶς φέρῃ στὴ Θεσσαλονί-κη. Μοναδική εὐκαιρία διὰ νὰ εὐρεθῇ κανεὶς κοντὰ στὸν τόπο τῆς καταστρο φῆς. Εἶνε ἀληθὲς πῶς ἀπὸ τὸ Καβα κλῆ ἀκόμη καὶ κάτω ἀρχίζει νὰ συν ναντᾷ κανεὶς τὸ ἄπλωμα τοῦ Στρυμών νος. ᾿Αλλ᾿ ἐκεῖ που βλέπουμε το μεγά Αο του ξάνοιγμα εἶνε κοντὰ στὰ γεφύ ρια. ᾿Αλήθεια τι βλέπει κανείς. Δεξιά καὶ ἀριστερὰ μιὰ λιμνοθάλασσα ἀπλὼνεται μὲ τὰ θολά νερά της, σἂν ἕνα ἀπέραντο ὑγρὸ σεντόνι καὶ σκεπάζει ἀπεράντους ἐκτάσεις.
Καθώς ἠδυνήθημεν νὰ διαπιστώσω· μεν τὸ ἄπλωμα ἐπεὶ ἔχει καλύψει τὸν βάλτο ἐξ ολοκλήρου. Γιὰ μιὰ στιγμή νομίζει κανείς πῶς ἔχει μπροστά του τὴν λίμνη τῆς Δοϊράνης. Τὰ ἀπλωμένα παντοῦ νερά, τὰ ὁποῖα στὸ φύσημα τοῦ μπάτη, κάνουν κύματα, δὲν ξεχω ρίζουν διόλου ἀπὸ μιὰ λίμνη. Ο δρό μος ἐλίσσεται ἀνηφορικός πλέον, ἀφοῦ περάσει τὸ μεγάλο ξύλινο γεφύρι τὸ ὁποῖον παρὰ τὴν σπουδαιότητά του για τὴν συγκοινωνία, μοιάζει ἐν τούτοις σἂν ἀστεῖο πρόχειρο παιγνιδάκι.
Ὅταν φθάσῃ κανείς στο χωριό Και λὸ Κάστρο καὶ ρίξῃ μια ματιὰ πρὸς τὸν πλημμυρισμένο κάμπο τῶν Σερ μῶν, θὰ σταυροκοπηθῇ άσφαλώς για τὴν μεταμόρφωσι.
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλοτε έβλεπε τὸν πρασι νισμένο ἀπὸ τὰ σπαρτά κάμπο, τώρα δὲν βλέπει παρὰ μιὰ ἀπλωμένη θάλασ· σα ἡ ὁποία ἀντιφεγγίζει τὸ βραδυνό φῶς τοῦ ἡλίου.
Καὶ ἀπορεῖ βέβαια κανείς γιὰ τὴν σπουδαία αὐτὴ ἀντιστροφὴ τῶν ὅρων που χαρακτηρίζουν τὴν ξηρὰ καὶ τὴν θάλασσα. Το κλασσικὸ ἐκεῖνο αστὴ θάν λασου πιάνουν λαγοὺς καὶ στη στεριά ψαρεύουν» κοντεύει νὰ γίνῃ ἐφαρμόσι· μα, τουλάχιστον ὡς πρὸς τὸ δεύτερον, στὴν περίπτωσι αὐτὴ τῆς πλημμύρας τοῦ Σερραίϊκου κάμπου. Το βέβαιον εἶνε εἰν ὅτι τὸ θέαμα αὐτὸ ὁμιλεῖ διὰ μίαν μεγάλην καταστραφήν. "Αλλο τώρα ζή τημα ἂν εἰς τὴν περίοδον τῶν συγκινή σεων αἱ περιγραφοὶ ἐκφεύγουσαι ίσως ἀρκετὰ ἀπὸ τὴν πραγματικότητα παρι-στάνουν λίαν ὑπερβολικὰ τὰ πράγματα ἐν ὅσῳ δὲν ἀποκλείεται να πιστοποιη θῇ συντόμως ἴσως ὅτι ἡ καταστροφή δὲν εἶνε οἷα καὶ ὡς περιεγράφη καὶ ἐξεν τιμήθη.
Ο κάμπος εἶνε πλημμυρισμένος καὶ αἱ καλλιεργημέναι ἐκτάσεις εἶνε ὑπὸ τὰ ὕδατα. Τὸ ἐὰν τώρα ἐνδέχεται να κα ταστῇ ὁ κάμπος εὐφορώτερος μὲ τὴν προστεθείσαν νέαν ἐλὺν καὶ ἐὰν ἵν σως οἱ ἀριθμοὶ μετ᾿ οὐ πολὺ ἀλλάξουν, αὐτὸ δὲν εἶνε ζήτημα που πρέπει νὰ κλείσῃ τὰ στόματα τῶν πλημμυροπα θῶν, ἀπὸ τοῦ νὰ ζητοῦν μετὰ πείσμα τος μάλιστα τὴν ἄμεσον ἀντίληψιν καὶ
προστασίαν τοῦ κράτους. Εν τοσούτῳ ὁ πυρετὸς τῶν διαμαρ τυριῶν καὶ τῶν ἐκμεταλλεύσεων ἐπι·
τυγχάνει τὸ καλὸν καὶ τὸ ἐπιζήμιον. Διὰ τῶν διαμαρτυριών ἐπεσύρθη ἡ προσοχὴ τῶν ἰθυνόντων καὶ ἀσφαλῶς θα προέλθῃ συντόμως ἡ ἀναγκαία συν-δρομή. Διὰ τῶν παντοειδῶν ἐκμεταλ λεύσεων, κυρίως μικροπολιτικῶν τοῦ ζητήματος δημιουργεῖται τὸ ἀνωφελές καὶ ἐπιζήμιον. Πρόκειται δηλαδή καθὰ Η γράφεται καὶ λέγεται, νὰ διανεμηθοῦν ἀρκετὰ διὰ τὴν κατασκευὴν ἔργων, ἐν λάχιστα προωρισμένων νὰ ὠφελήσουν κατὰ τὴν προκειμένην περίστασιν. Τὸ κακὸν πλέον συνετελέσθη. Καὶ ἀκρι-βῶς ἀπὸ τοῦτο ἔλαβεν ἀφορμὴν τὸ Κράτος νὰ ἐννοήσῃ ὅτι παρίσταται άν νάγκη κατασκευῆς μονίμων, ἀσφαλῶν καὶ τελείων ἔργων διὰ τὸν τερματισμὸν τῶν συγγῶν αὐτῶν ἱστοριῶν τὰς ὁποίας μᾶς κάμνει ὁ ἀσυγκίνητος Στρυ-μών.
Τὰ ἡμίμετρα δὲν ἔχουν ἴσως δι' ἡ μᾶς καμμίαν σήμερον ἀξίαν ἢ θέσιν. Καλὸν δὲ φρονοῦμεν νὰ χαρακτηρίσῃ μεγάλη λογική καὶ φειδώ τὴν χρησιμο ποίησιν κάθε άρωγής χρησιμοποιουμέν, νης καὶ μόνον διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν παθόντων ἀγροτῶν καὶ τὴν συντήρησιν αὐτῶν.
Αἱ ριφθεῖσαι ἀπὸ καιροῦ εἰς τὸν κά-λαθον τῶν φιλολογικών συζητήσεων ἀποφάσεις καὶ μελέται διὰ τὰ μόνιμα ἔργα τοῦ Στρυμώνος, ἂς ἀπασχολήσουν τὰς αἰτήσεις τῶν Σερραίων. Τὰ ἔργα αὐτὰ πρέπει νὰ ἀρχίσουν τὸ ταχύτερον καὶ ἀκριβῶς αὐτὸ πρέπει ἀμεσώτατα νὰ ἀξιωθή διὰ νὰ παύσουν οἱ ἀρμόδιοι νὰ καλλιεργοῦνπροτιμήσεις διὰ τὰς ἀνα δόχους εταιρείας καὶ νὰ χρονίζουν οὕτω τὸ ζήτημα. Σήμερον εἰς τὸν ὀνομαστὸν κάμπον τῶν Σερρῶν ἀκούονται τὰ ἀν χαρα κοάξ τῶν βατράχων καὶ ὁ βόμ βος ποῦ ἐφήνουν οἱ κώνωπες τῆς ἑλου νασίας.
Έχομεν τόσας δυστυχίας ὥστε νὰ μὴν ἀφήσωμεν νὰ μᾶς προστεθῇ καὶ ἄλλη.
᾿Ας ἐνισχύσωμεν ὁπωσδήποτε όλοι μας τοὺς παθόντας ἀπὸ τὰς πλημμύρας αὐτὰς ἀγρότας. ῾Ας δόσωμεν τὴν συν-δρομήν μας διὰ κάποιο προσωρινό μπά λωμα. Πλὴν ὅμως ἐνισχύσμεν τοὺς πα θόντας πραγματικά, ἐὰν συνενώσωμεν καὶ ἡμεῖς μὲ αὐτοὺς τὴν διάτορον φων γὴν μας, εἰς μίαν ἐπιτακτικήν ἀξίωσιν. Να αρχίσουν αμεσως τα έργα του Στρυμώνος. Γ.Χ.Λ
Σχετικά άρθρα
