ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

Ο Όσιος Ράϊνολντ (γνωστός και ως Reinoldus, Reinhold του Κολωνίας ή στα γερμανικά Reinhold von Köln) ήταν Βενεδικτίνος μοναχός που έζησε τον 10ο αιώνα. Υποτίθεται άμεσος απόγονος του Καρλομάγνου και τέταρτος γιος που αναφέρεται στο ρομαντικό ποίημα Δούκας Αϊμόν, του William Caxton. Το ποίημα αποτελεί μετάφραση του Caxton του μακρινού γαλλικού Chanson de Geste, Les Quatre Fils Aymon (Οι Τέσσερις Γιοι του Αϊμόν), όπου ο Renaud de Montauban πεθαίνει με σχεδόν πανομοιότυπο τρόπο. Ο Όσιος Ράϊνολντ ξεκίνησε τη θρησκευτική του ζωή εισερχόμενος στη Βενεδικτίνικη μονή του Πανταλεών στο Κολωνία, όπου διορίστηκε επικεφαλής ενός οικοδομικού έργου που λάμβανε χώρα στη μονή.  Συχνά συμμετείχε μαζί με τους λιθοξόους στις εργασίες τους, και μερικές φορές τους ξεπερνούσε σε ικανότητα. Αυτό οδήγησε στο δυσάρεστο γεγονός της δολοφονίας του από τους ίδιους λιθοξόους με τους οποίους εργαζόταν.  Ο Ράϊνολντ χτυπήθηκε μέχρι θανάτου με σφυριά και το σώμα του τοποθετήθηκε σε μια λιμνούλα κοντά στο...

Ο Άγιος Άλδρικ (Aldric of Le Mans, περ. 800 – 7 Ιανουαρίου 856) ήταν Επίσκοπος του Λε Μαν την εποχή του Λουδοβίκου του Ευσεβούς. Ο Άλδρικ γεννήθηκε σε μία ευγενή οικογένεια, μερικώς Σαξονικής και μερικώς Βαυαρικής καταγωγής, περίπου το έτος 800. Σε ηλικία δώδεκα ετών, ο πατέρας του τον έστειλε στο δικαστήριο του Καρλομάγνου, στο οικιακό περιβάλλον του γιου του, Λουδοβίκου του Ευσεβούς, στην Αϊξ-λα-Σαπέλ. Ο Άλδρικ ήταν ιδιαίτερα εκτιμητός και από τους δύο μονάρχες, αλλά σε ηλικία είκοσι ενός ετών αποσύρθηκε στο Μετζ και έγινε ιερέας. Του δόθηκε προσοδοφόρος θέση (πρεβένδα) στον Άγιο Στέφανο. Στη συνέχεια, ο Λουδοβίκος τον κάλεσε πίσω στο δικαστήριο, παίρνοντάς τον ως ιερέα και οδηγό της συνείδησής του. Εννέα χρόνια μετά τη χειροτονία του, ο Άλδρικ έγινε Επίσκοπος του Λε Μαν. Η χειροτονία του έγινε στις 22 Δεκεμβρίου. Ο αυτοκράτορας έφτασε στο Λε Μαν τρεις μέρες αργότερα και γιόρτασε μαζί του τις εορτές των Χριστουγέννων. Ήταν ένας μορφωμένος και ευσεβής εκκλησιαστικός, αφιερωμένος στους...

Η Αγία Κάιντιγκερν (Caintigern) ,γνωστή και ως Αγία Κεντιγκερνά (Kentigerna), ήταν κόρη του Κέλλαχ Κουάλλαν, βασιλιά του Λένστερ. Η μνήμη της αναφέρεται στο Μπρεβιάριο του Αμπερντίν στις 7 Ιανουαρίου, ημερομηνία που αποτελεί επίσης την εορτή της στην Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία. Σύμφωνα με την παράδοση, σύζυγός της ήταν ο Φερίακος, τοπικός ηγεμόνας (regulus) του Μόντσεστερ, ο οποίος ενδέχεται να ταυτίζεται με τον Φέραδαχ, εγγονό του Αρτούρ του Νταλ Ριάτα. Μαζί με τον αδελφό της Άγιο Κόμγκαν και τον γιο της Άγιο Φίλλαν (Φάελανος), η χήρα Κάιντιγκερν λέγεται ότι έζησε ως ερημίτισσα, αρχικά στο Στραθ Φίλλαν και κατόπιν στο Λένοξ, στο νησί Ίντσκαϊλοχ της λίμνης Λόμοντ. Απεβίωσε το 734 μ.Χ..

Ο Άγιος Θίλλων (ή Θεό, Τίλλων, Τίελμαν, Τίλλοϊν, Τίλμαν, Τύλλο· περ. 608–702) ήταν Σάξονας δούλος, ο οποίος προσηλυτίστηκε στον Χριστιανισμό από τον Άγιο Ηλίγιο και αργότερα έγινε ιερέας στη Μονή του Σολινιάκ. Συνόδευσε τον Ηλίγιο στο ιεραποστολικό του έργο, επέστρεψε στη Σολινιάκ και ορίστηκε ηγούμενος. Μη μπορώντας να αντεπεξέλθει στις ευθύνες της θέσης, εγκατέλειψε τη μονή και έγινε ερημίτης. Η μνήμη του τιμάται στις 7 Ιανουαρίου. Ο Άγιος Θίλλων απήχθη σε παιδική ηλικία από ληστές από την οικογένειά του στη Σαξονία και πουλήθηκε ως δούλος στον Άγιο Ηλίγιο, επίσκοπο της Νουαγιόν, ο οποίος τον απελευθέρωσε. Ο Ηλίγιος τον βάπτισε και τον αντιμετώπισε σαν γιο του. Ο Θίλλων μαθήτευσε ως χρυσοχόος στη Μονή Σολινιάκ και κατόπιν χειροτονήθηκε ιερέας. Συνόδευσε τον Ηλίγιο σε ευαγγελικές αποστολές στη Φλάνδρα και στις Κάτω Χώρες. Μετά τον θάνατο του Ηλίγιου το 659, έγινε ερημίτης, ζώντας πρώτα στη Νεντ (Άνω Βιέννη) και έπειτα στο Μπραζεάκ (Καντάλ). Το 698, σε βαθιά γεράματα, επέστρεψε στο Λιμ...

Ο Άγιος Βράννοκ του Μπράουντον (Brannoc of Braunton) ήταν χριστιανός άγιος που συνδέεται με το χωριό Μπράουντον στην αγγλική κομητεία Ντέβον. Η μνήμη του τιμάται στις 7 Ιανουαρίου. Η ιστορία του Αγίου Βράννοκ είναι συγκεχυμένη· ορισμένες πηγές τον ταυτίζουν με τον Άγιο Βρύναχο. Ωστόσο, ο καθεδρικός ναός του Έξετερ τιμά τη μνήμη του Βρύναχου στις 7 Απριλίου και του Βράννοκ στις 7 Ιανουαρίου, γεγονός που καθιστά απίθανο να πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο. Αντίθετα, στο Μπράουντον η εορτή του Αγίου Βράννοκ τιμάται στις 26 Ιουνίου. Ο Άγιος Βράννοκ μετανάστευσε από τη Νότια Ουαλία και ίδρυσε μοναστήρι στο Μπράουντον τον 6ο αιώνα. Η εκκλησία του Μπράουντον ήταν αφιερωμένη σε αυτόν ήδη από το 854 και κατά τον Μεσαίωνα θεωρούνταν ότι ήταν θαμμένος εκεί. Τόσο ο Γουλιέλμος του Γουόρσεστερ όσο και ο Λίλαντ αναφέρουν ότι ο τάφος του βρισκόταν στην εκκλησία. Σύμφωνα με την παράδοση, αρχικά έκτισε την εκκλησία του σε λόφο με θέα το Μπράουντον, όμως αυτή κατέρρευσε. Σε όνειρο του αποκαλύφθηκε ότι έπρεπ...

Ο Άγιος Βαλεντίνος του Πάσσαου (εκοιμήθη στις 7 Ιανουαρίου 475 ) υπήρξε επίσκοπος, ηγούμενος, μοναχός και ερημίτης, και τιμάται ως άγιος τόσο στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία . Υπήρξε παπικός ιεραποστολικός επίσκοπος στη Ραιτία (σημερινή Ελβετία, Βαυαρία, Τιρόλο και Νότιο Τιρόλο ) και συγκαταλέγεται μεταξύ των πρώτων προστατών της πόλης του Πάσσαου . Στα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε ως ερημίτης στη Ζενομπούργκ (Zenoburg), στο Μεράνο του Νότιου Τιρόλου , στη βόρεια Ιταλία.

Ο Άγιος Κρίσπινος Β΄ της Παβίας, γνωστός και ως Κρίσπινος της Παβίας, υπήρξε εξέχων επίσκοπος του 5ου αιώνα στην πόλη Παβία της Λομβαρδίας, στην Ιταλία. Παρά τις περιορισμένες πληροφορίες που διαθέτουμε για τη ζωή του, η σημασία του ως πνευματικής μορφής και η συμβολή του στην Εκκλησία αναγνωρίζονται ευρέως. Ο Κρίσπινος Β΄ της Παβίας έζησε σε μια εποχή έντονης εκκλησιαστικής ανάπτυξης, κατά την οποία πραγματοποιήθηκαν πολλές σύνοδοι με σκοπό την αντιμετώπιση θεολογικών διαφορών και την προώθηση της ενότητας της χριστιανικής πίστης. Μία από αυτές, γνωστή ως Σύνοδος του Μιλάνου, διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στη ζωή και τη διακονία του Κρίσπινου. Κατά τη διάρκεια αυτής της συνόδου, ο Κρίσπινος Β΄ άσκησε αξιοσημείωτη επιρροή, υποστηρίζοντας ενεργά τις πράξεις και τις αποφάσεις της. Η Σύνοδος του Μιλάνου, η οποία συγκλήθηκε στις αρχές του 5ου αιώνα, είχε ως στόχο την επίλυση θεολογικών διαφωνιών και την ενίσχυση της εκκλησιαστικής πειθαρχίας στην περιοχή. Ο Κρίσπινος Β΄, ως επίσκοπος της Παβί...

Ἐμὴ σε γλῶσσα Κήρυξ πῶς ἂν αἰνέσῃ, Ὃν γλῶσσα Χριστοῦ γηγενῶν μείζω λέγει; Μνήμη ἐβδομάτη Προδρόμου λάχεν αἰδοίοιο. Την επομένη ημέρα των Θεοφανίων καθιερώθηκε να εορτάζουμε, τη μνήμη του πανίερου προφήτη Ιωάννη Προδρόμου. Ο Ιωάννης ήταν γιος του ιερέα Ζαχαρία και της Ελισάβετ. Μέχρι τα τριάντα του χρόνια, ζει ασκητική ζωή στην έρημο της Ιουδαίας, αφιερωμένη ολοκληρωτικά στην προσευχή, τη μελέτη και την πνευματική και ηθική τελειοποίηση. Το ρούχο του ήταν από τρίχες καμήλας, στη μέση του είχε δερμάτινη ζώνη και την τροφή του αποτελούσαν ακρίδες και άγριο μέλι. Με μορφή ηλιοκαμένη, σοβαρός, αξιοπρεπής και δυναμικός, ο Ιωάννης φανέρωνε αμέσως φυσιογνωμία έκτακτη και υπέροχη. Είχε όλα τα προσόντα μεγάλου και επιβλητικού κήρυκα του θείου λόγου. Έτσι, με μεγάλη χάρη κήρυττε «τα πλήθη». Κατακεραύνωνε και χτυπούσε σκληρά τη φαρισαϊκή αλαζονική έπαρση, που κάτω από το εξωτερικό ένδυμα της ψευτοαγιότητας έκρυβε τις πιο αηδιαστικές πληγές ψυχικής σκληρότητας και ακαθαρσίας. Γενικά, η διδασκαλία τ...

Ο Άγιος Θεόδωρος (Ιωάννοβιτς) γεννήθηκε στη Μόσχα το έτος 1557 μ.Χ. και ήταν υιός του τσάρου Ιβάν του Τρομερού, τον οποίον διαδέχθηκε στο θρόνο στις 18 Μαρτίου 1584 μ.Χ.  Ο Άγιος σπούδαζε μάλλον περί τα εκκλησιαστικά παρά τα πολιτικά. Παρά το ασθενές της φύσεώς του, κατά την διοίκηση αυτού ανυψώθηκε το γόητρο της Ρωσίας, προσαρτήθηκε σε αυτήν το βασίλειο του Καζάν και υποτάχθηκε η Σιβηρία, αναπτύχθηκαν δε οι διπλωματικές και εμπορικές σχέσεις με τα ευρωπαϊκά κράτη.  Ο Θεόδωρος περιέθαλπε τους φυγάδες Έλληνες κληρικούς, εκτός δε των άλλων παρέμεναν τότε στη Ρωσία ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Ιγνάτιος και ο Άγιος Αρσένιος, Επίσκοπος Ελασσώνος (τιμάται 13 Απριλίου), που ανέλαβε την διαποίμανση της Επισκοπής της Σουσδαλίας.  Ο Άγιος Θεόδωρος κοιμήθηκε μετά από ασθένεια το έτος 1598 μ.Χ. και άφησε τη διοίκηση του κράτους στα χέρια της συζύγου του Ειρήνης. Βιογραφία Ο Φιόντορ (Θεόδωρος) Α΄ Ιωάννοβιτς (Фёдор I Иоаннович, 11 Μαΐου 1557 - 17 Ιανουαρίου 1598) ήταν τσάρος του Ρωσικού Βασι...

Ο Άγιος Ιουλιανός γεννήθηκε το 319 μ.Χ. στην Αίγινα από εύπορους και ευσεβείς γονείς, που τον ανέθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Σπούδασε στην Αθήνα, μαζί με τους Αγίους Βασίλειο και Γρηγόριο και όταν γύρισε στην Αίγινα, αποφάσισε μαζί με τον πρεσβύτερο Ιούλιο, να μιμηθεί τον Απόστολο των Εθνών Παύλο και να κηρύξει τον Χριστό.  Ο Επίσκοπος των Αθηνών χειροτόνησε τον Ιουλιανό διάκονο. Κοσμημένος με την χάρη της ιερωσύνης εξήλθε μαζί με τον πρεσβύτερο Ιούλιο για να κηρύξει το Ευαγγέλιο και να βαπτίσει πολλούς Εθνικούς. Στα τέλη του βίου του αναχώρησε στο Γκοτσάνο της λίμνης Ματζόρε, όπου μετά από άσκηση και προσευχή, κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 391 μ.Χ. Ο Άγιος τιμάται και στις 19 Μαιου μαζί με τον άγιο Ιούλιο 

  Ουχί παλαιός Aθανάσιος πέλει. Ούτος, νέος δε, Μάρτυς εστί Κυρίου. Ο Άγιος Αθανάσιος γεννήθηκε στην Αττάλεια και ζούσε στη Σμύρνη, όπου συναναστρεφόταν με Οθωμανούς, που συνεχώς τον κορόιδευαν για την πίστη του. Αν και αγράμματος, ο Αθανάσιος απαντούσε εύστοχα στις κοροϊδίες αυτές, έτσι ώστε οι Οθωμανοί πολλές φορές έμεναν άφωνοι. Κάποια μέρα ο Αθανάσιος ακούστηκε να λέει στα τούρκικα τη φράση «Δόξα τῷ Θεῷ» (Λάϊ λαλά). Συνελήφθη λοιπόν από τους πιο πάνω Οθωμανούς, με την αιτιολογία ότι δήθεν με τη φράση του αυτή, ομολόγησε πίστη στον Μωάμεθ. Και έτσι οδηγήθηκε στον κριτή. Επειδή όμως δεν υπέκυπτε στις αξιώσεις του Ιεροδικαστή να εξισλαμιστεί, αποκεφαλίστηκε την 7η Ιανουαρίου 1700 μ.Χ. στη Σμύρνη, μετά από φρικτά βασανιστήρια πολλών ήμερων. Μετά από τρεις ήμερες και με άδεια του κριτή, χριστιανοί παρέλαβαν το Ιερό λείψανο και το έθαψαν με τιμές στον ναό της Αγίας Παρασκευής.

Ναόν σὸν ἐφύλαξας χειρῶν βεβήλων Δυσσεβεῖς ὀλέσας, Πρόδρομε θεῖε. Το θαύμα αυτό χρονολογείται το έτος 1740 μ.Χ., όταν Αγάδες της Χίου επιχείρησαν να μετατρέψουν τον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννου στην Ατσίκη της πόλης της Χίου σε τζαμί. Αναφέρεται, λοιπόν, ότι το βράδυ των Θεοφανείων εκείνου του έτους και ενώ βρίσκονταν στο ναό οι ιερείς και οι διάκονοι προετοιμάζοντας τον εορτασμό της επόμενης μέρας, σημειώθηκε σεισμός ιδιαιτέρως αισθητός στο εσωτερικό του ναού προκαλώντας ταραχή και ανησυχία. Πλησίον του ναού βρισκόταν ο πύργος, όπου πραγματοποιούσαν συνάντηση οι αγάδες που σχεδίαζαν να κάνουν τον ναό τζαμί. Μόνον ένας εξ αυτών διαφωνούσε με το σχέδιο. Με το σεισμό κατέρρευσε ο χώρος όπου βρίσκονταν οι αγάδες, σκοτώνοντάς τους όλους, εκτός από εκείνον που διαφωνούσε με τη δημιουργία του τζαμιού! Ο υπόλοιπος πύργος, στον οποίο ζούσαν οι γυναίκες και τα παιδιά των αγάδων, έμεινε ανέπαφος! Το γεγονός θεωρήθηκε σημείο του Αγίου και τα σχέδια της μετατροπής του ναού του Αγίου Ιωάννου σε τζαμί...

Ο Άγιος Κέντ (Cedd) καταγόταν από ευσεβή οικογένεια. Μαζί με τα άλλα τρία αδέλφια του ακολούθησαν τον μοναχικό βίο και έγιναν μοναχοί. Σπούδασε στη Μονή του Λίντισφαρν, που διηύθυνε ο Άγιος Αϊδανός. Μετά το πέρας των σπουδών κλήθηκε από τον βασιλιά Πεάντα της Μέρσια, για να κηρύξει το Ευαγγέλιο στο βασίλειό του. Εργάστηκε ιεραποστολικά και στο βασίλειο της ανατολικής Σαξωνίας.  Ο Άγιος βάπτισε χιλιάδες ειδωλολάτρες, ίδρυσε ναούς και μοναστήρια. Αργότερα εξελέγη Επίσκοπος και χειροτονήθηκε από τον Άγιο Φιννιανό.  Ο Άγιος Κέντ διακρινόταν για την παρρησία, την πνευματική του ανδρεία και την αυστηρότητα του ασκητικού του βίου. Κοιμήθηκε κατά το έτος 664 μ.Χ., όταν η επιδημία της πανώλης θέρισε τον πληθυσμό.