ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

  Στις 29 Δεκεμβρίου 1927, η τοπική οργάνωση των δημοσίων υπαλλήλων στη Νιγρίτα συγκεντρώθηκε σε έκτακτη γενική συνέλευση, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί έντονα για την απόρριψη των αιτημάτων των υπαλλήλων. Κατά τη διάρκεια της συνέλευσης, αποφασίστηκε ομόφωνα ότι το μοναδικό μέσο που ενδείκνυται για την ικανοποίηση των αιτημάτων είναι η κήρυξη απεργίας. Η συνέλευση ανέθεσε στη Συνομοσπονδία Δημοσίων Υπαλλήλων να αποφασίσει και να καθορίσει τον ακριβή χρόνο έναρξης της απεργίας, προκειμένου να ενισχυθεί η κοινή προσπάθεια για την επίτευξη των αιτημάτων τους.  Η εφημερίδα Εμπρός έγραψε : ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΙΓΡΙΤΤΑΝ ΝΙΓΡΙΤΤΑ, 29 Δεκεμβρίου, Ἡ ἡμετέρα ὀργάνωσις· ἐν ἐκτάκτω γενικῇ συνελεύσει διαμαρτύρεταιεν τόνως διὰ τὴν ἀπόρριψιν τῶν ὑπαλ ληλικῶν αἰτημάτων καὶ ἀποφασίζει ὅτι ἐνδείκνυται ὡς μόνον μέσον ἱ. κανοποιήσεως τῶν αἰτημάτων ἡ κή ρυξις ἀπεργίας, ἀναθέτει δ᾽ ἐν λευ κῷ εἰς τὴν Συνομοσπονδίαν νὰ ὑρσῃ τὸν χρόνον ταύτης. Ο Σύνδεσμος Δημοσίων υπαλλή λων Νιγρίττης.

  Εφημερίδα Εμπρός, Φύλλο: 30/12/1927, Σελίδα: 3 Στις 29 Δεκεμβρίου 1927, ο δημόσιος υπαλληλικός κόσμος των Σερρών συγκεντρώθηκε σε έκτακτη Γενική Συνέλευση στις 9:30 π.μ., κατά τη διάρκεια της εργάσιμης ημέρας, προκειμένου να εκφράσει τη διαμαρτυρία του απέναντι στην αναλγησία που επιδείκνυε η κυβέρνηση και να αναδείξει τις συνεχιζόμενες δυσκολίες του υπαλληλικού σώματος. Στη συνέλευση, καταδικάστηκαν οι παρελκυστικές τακτικές της κυβέρνησης, οι οποίες, όπως τονίστηκε, παραβίαζαν τα δικαιώματα των δημοσίων υπαλλήλων και υπονόμευαν τη δημόσια αξιοπρέπεια, ενώ ζητούσαν βελτίωση των συνθηκών και των θέσεών τους. Το ψήφισμα που εγκρίθηκε περιλάμβανε τα εξής: Καταγγέλλεται η αδικαιολόγητη καθυστέρηση και η αναποτελεσματικότητα των κυβερνητικών μέτρων, τα οποία πλήττουν τα δικαιώματα των δημοσίων υπαλλήλων και παραβιάζουν τη δημόσια αξιοπρέπεια. Προβλέπεται η ανάγκη κοινής δράσης για την προάσπιση των δικαιωμάτων τους και ζητείται η υποστήριξη της κοινής γνώμης για την επίτευξη των...

Στις 30 Δεκεμβρίου 1968 απεβίωσε ο Κύρος Κύρου, μια προσωπικότητα με αξιοσημείωτη κοινωνική και πολιτιστική προσφορά. Ως έμπορος και πρόεδρος του εθνικοθρησκευτικού συλλόγου «Αναγέννησις», εργάστηκε για την ενίσχυση της θρησκευτικής και εθνικής ταυτότητας της κοινότητας. Παράλληλα, ως αντιπρόεδρος του Ομίλου «Ορφέα», συνέβαλε ενεργά στην προώθηση του πολιτισμού μέσα από εκδηλώσεις, καλλιτεχνικές δραστηριότητες και πρωτοβουλίες κοινωνικής συνοχής.

Στις 29 Δεκεμβρίου 1935, στον κινηματογράφο Πάνθεον των Σερρών προβαλλόταν η ταινία "Στα κύματα του Βοσπόρου" «Στα κύματα του Βοσπόρου» (με υπότιτλο «Το μπαρμπεράκι») ή «Cici Berber», δηλ. «Ωραίο μπαρμπεράκι» στα τουρκικά. Το σενάριο της ταινίας αφορούσε έναν ελληνοτουρκικό έρωτα, πλήρως εναρμονισμένο με το κλίμα ελληνοτουρκικής φιλίας, που δέσποζε εκείνη την εποχή. Αυτή είναι μια μικρή ιδέα της ιστορίας: Ένας δημοσιογράφος, ο Σελίμ, επισκέπτεται ένα πολυτελές κουρείο του Πέραν, για τις ανάγκες μιας συνέντευξης. Ωστόσο αντιμετωπίζεται εχθρικά, γιατί οι δημοσιογράφοι συνηθί­ζουν να ανακατεύονται πολύ στην προσωπική ζωή της Ελένης, που είναι ιδιοκτήτρια ή η επι­βλέπουσα στο κουρείο. Ο Σελίμ ερωτεύεται την Ελένη, με την οποία όμως είναι ερωτευμένος και ο Ρουσέν, ο οποίος κάνει πίσω στο όνομα της φιλίας, μιας και οι τρεις νέοι γίνονται φίλοι. Ένα βράδυ, η Ελένη βγαίνει κρυφά από τον πατέρα της, ο οποίος υποτίθεται ότι κοιμόταν, για να πάει σ’ ένα χορό με το Σελίμ και το Ρουσέν, ό...

Πρόσωπα  |  Επιλογή ανά θέμα  |  Τελευταίες αναρτήσεις Ο Διοικητής της ΧΙΙ Μεραρχίας το 1922, Συνταδματάρχης Διονύσιος Σταυριανόπουλος  Ο Διονύσιος Σταυριανόπουλος (1875 - 1972) ήταν Έλληνας στρατιωτικός. Βιογραφικά Στοιχεία Γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1875 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας στην Πελοπόννησο. Κατετάγη στο στράτευμα εισελθόν στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Κερκύρας την 1η Οκτωβρίου 1896. Εξήλθε του Σχολείου Υπαξιωματικών την 31 Ιουλίου 1904 και κατετάγη στο Πεζικό ως ανθυπολοχαγός. Αρχικά υπηρέτησε στην χαρτογραφική υπηρεσία του Γενικού Επιτελείου Στρατού ενώ το 1909 συμμετείχε στην Επανάσταση του Γουδιού ως μέλος του στρατιωτικού συνδέσμου. Την ίδια χρονιά προήχθη σε υπολοχαγό. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 - 1913 ως διοικητής του 3ου Λόχου του 21ου Συντάγματος Πεζικού. Ως διοικητής του λόχου συμμετείχε στην περιφρούρηση της πόλεως Νιγρίτας τον Φεβρουάριο του 1913 καταφέρνοντας να παρεμποδίσει τον εκεί στρατωνισμό των συμμαχικών τότε βουλγαρ...

Στις 29 Δεκεμβρίου 1926 στο Πάνθεον των Σερρών πραγματοποιήθηκε φιλανθρωπική εκδήλωση με κινηματογραφικές προβολές, υπέρ των απόρων και άνεργων πολεμιστών.  Κατά τη διάρκεια της, υπήρχαν μουσικά διαλείμματα όπου παιάνιζε στρατιωτική μουσική, ενισχύοντας την ατμόσφαιρα και τη σημασία της εκδήλωσης η οποία διοργανώθηκε υπό την αιγίδα του Στρατηγού  Σταυριανόπουλου. Ο Διονύσιος Σταυριανόπουλος (1875 - 1972) ήταν Έλληνας στρατιωτικός   το 1922

Tοις εν καλώ λιπούσι γήρα τον βίον, Kαι Bενιαμίν τον καλόν συναπτέον. Ο Όσιος Βενιαμίν απεβίωσε ειρηνικά. Ο δε Άγιος Νικόδημος, αναφέρει ότι πέθανε από υδρωπικία και ότι στον Ευεργετινό υπάρχει το απόφθεγμά του: «Tην βασιλικήν οδόν πορεύεσθε και τα μίλια μετρείτε, και ουκ ολιγωρείτε» (σελ. 622 του Eυεργετινού). Του Επισκόπου Παλλαδίου Και υπήρχε επίσης στο όρος της Νιτρίας ένας θαυμαστός άνθρωπος, ονόματι Βενιαμίν, ο οποίος είχε φθάσει σε υψηλό μέτρο τελειότητας στην ασκητική ζωή, διότι είχε νηστέψει και κοπιάσει επί ογδόντα έτη. Και κρίθηκε άξιος να λάβει το χάρισμα της ιατρικής τέχνης· και κάθε τραύμα (ή πληγή) επάνω στο οποίο έθετε το χέρι του, και το οποίο ο Χριστός ευλογούσε ή του έδινε τη δύναμη να θεραπεύσει, αμέσως απαλλασσόταν από κάθε πόνο. Και ο άνθρωπος αυτός, που ήταν άξιος τέτοιου χαρίσματος, πριν από τον θάνατό του επί οκτώ μήνες συγκέντρωσε ύδωρ στο σώμα του, και είχε πρησθεί τόσο πολύ ώστε θα μπορούσε δικαίως να ονομαστεί δεύτερος Ιώβ. Και ο Διόσκουρος πήρε εμάς, δηλαδ...

Τα τετράπυλα στην Κωνσταντινούπολη Αρχιτεκτονική κατασκευή με τέσσερις κίονες, όπως δηλώνει και το όνομά της, το τετράπυλο είχε μακρά παράδοση ως θριαμβικό οικοδόμημα στον μεσογειακό κόσμο. Καθιερωμένα ως θριαμβικές κατασκευές στην ειδωλολατρική παράδοση, τοποθετημένα στις διασταυρώσεις των κύριων οδικών αξόνων του αστικού ιστού, τα μνημειακά τετράπλευρα τόξα (quadrifrons) και τα τετράπυλα λειτουργούσαν ως αυτοκρατορικοί δείκτες του locus mundi, του «ομφαλού του κόσμου». Αποτελούμενα από τέσσερις μεμονωμένους κίονες ίδιου μεγέθους και μορφής, τοποθετημένους σε τετραγωνική διάταξη, άλλοτε συνδεδεμένους με επιστύλιο και κατά περίπτωση στεφανωμένους με θόλους, τα quadrifrons και τα τετράπυλα ήταν ουσιαστικά κολοσσιαία σκιάδια ή κιβώρια. Στον μεσογειακό χώρο της Ύστερης Αρχαιότητας, οι κατασκευές αυτές συνδέονταν συνήθως με τον κιβωριοσκέπαστο αυτοκρατορικό θρόνο στην αίθουσα ακροάσεων και συμβόλιζαν την παρουσία του Ρωμαίου αυτοκράτορα ακόμη και εν τη απουσία του. Παρότι δεν διαθέτουμε επ...

Eι και γένει βάρβαρος ην ο Θαδδαίος, Αλλ’ ασεβείς ήλεγχε συν παρρησία. Ο Όσιος Θαδδαίος ο Ομολογητής ήταν Σκύθης και υπηρέτης του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτη, στη Μονή του οποίου ο Θαδδαίος έγινε μοναχός και διακρίθηκε για την αυστηρή άσκηση. Κάποτε λοιπόν, όταν συνόδευε στ' ανάκτορα τον ηγούμενο του Θεόδωρο, ήλεγξε τον εικονομάχο βασιλιά Μιχαήλ (820 - 829 μ.Χ.) (ο Μ. Γαλανός αναφέρει τον Λέοντα τον Ε') μπροστά στη σύγκλητο για την ασέβειά του απέναντι στις Ιερές εικόνες. Τότε ο Βασιλιάς, τον εξανάγκαζε να ποδοπατήσει την εικόνα του Χριστού, πράγμα που ο Όσιος όχι μόνο δεν έπραξε, αλλά αποκάλεσε τον βασιλιά πληρωμένο τύραννο και ακάθαρτο. Τότε βασανίστηκε σκληρά, σύρθηκε από τα πόδια στους δρόμους της πόλης, οπότε μετά τρεις μέρες πέθανε. Λειτουργικά κείμενα Τροπάριον — Ἦχος πλ. δ' Ὑπέρμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας, διδάσκαλος καθαρότητος καὶ τῆς ἀληθινῆς λατρείας, / φωτιστὴς τῆς οἰκουμένης καὶ τὸ κόσμημα τῶν Ἱεραρχῶν, / πάνσοφε πάτερ Θαδδαῖε, τοῖς σού δόγμασι πάντα πεφώτισται. / Πρ...

 Σωθήναι πάντας τους βροτούς Σώτερ θέλων, Eις τούτο κρίσεις μηχανάσαι πανσόφως. Αυτή τη μέρα η Εκκλησία μας όρισε να γιορτάζουμε τη μνήμη όλων των Χριστιανών, που μαρτύρησαν για την πίστη του Χριστού και τα ονόματα τους δεν μας είναι γνωστά. Η γιορτή αυτή μας διδάσκει, ότι το βλέμμα του Θεού δεν είναι όμοιο με του ανθρώπου. Διότι οι άνθρωποι, συνήθως δοξάζουν και τιμούν αυτούς που γίνονται γνωστοί και διάσημοι, ενώ ο Θεός βλέπει γνωστούς και αγνώστους, διάσημους και άσημους, αρκεί όλοι να πράττουν ευσυνείδητα το θέλημα του. Έτσι και ο μικρότερος των χριστιανών αυτών, θα λάμψει ασύγκριτα περισσότερο από τους πιο φαντασμένους και αστραφτερούς βασιλείς της γης, όταν έλθει η ώρα της τελικής δικαίωσης. Tελείται δε η αυτών Σύναξις εν τω Nαώ της Yπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου εν τοις Xαλκοπρατείοις. Λειτουργικά κείμενα  Τροπάριον — Ἦχος δ' Οἱ ἅγιοι μάρτυρές Σου, Κύριε, / διὰ τῶν παθημάτων αὐτῶν ἐκομίσαντο ἀφθάρτους στεφάνους παρὰ Σοῦ, τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. / Ἔχοντες γὰρ τὴν ἰσχύν Σου, κα...

Πανηγυριστής των υπέρ νουν πραγμάτων, O Γεώργιος νυν κροτεί συν Aγγέλοις. Ο Όσιος Γεώργιος έζησε στη θορυβώδη και μεγάλη για την Ορθοδοξία εποχή του Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης Φωτίου (857 - 891 μ.Χ.), με τον οποίο και διατηρούσε αλληλογραφία. Σύνθεσε δύο εγκώμια στη γιορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου και μελοποίησε την Ακολουθία τους. Μελοποίησε επίσης τον προεόρτιο Κανόνα στον Ευαγγελισμό, καθώς και άλλους Κανόνες στη Θεοτόκο.  Συνέγραψε μάλιστα και πανηγυρικούς λόγους, όπως στα Εισόδια, στη σύλληψη της Αγίας Άννας και στο «Ειστήκεισαν παρά τω Σταυρώ του Ιησού». (Στοιχεία της βιογραφίας του, συγχέονται μ' αυτά του Αγίου Γεωργίου Επισκόπου Αμάστριδος, κυρίως όσον αφορά την ποίηση των ασματικών Κανόνων. Ίσως βέβαια, να συμβαίνει και το αντίθετο). Αναγνωρισμένος για τη βαθιά θεολογική και υμνογραφική του προσφορά, συνέθεσε πλήθος ύμνων αφιερωμένων στην Υπεραγία Θεοτόκο και συνέγραψε περισσότερες από 200 ομιλίες προς τιμήν του Χριστού και της Θεοτόκου. Το έργο του άνθησε κατά την περίο...

Αθηνοδώρω δώρον εξ εμού λόγος, Θείω γαρ ανδρί και νεκρώ πρέπει λόγος. Ο Όσιος Αθηνόδωρος ήταν ασκητής, (άγνωστο που) και απεβίωσε ειρηνικά. Στον Κώδικα 1578 των Παρισίων, ο Αθηνόδωρος συνοδεύεται και από άλλους οσίους πατέρες, τους Βαβύλα και Βενιαμίν. Η ακόλουθη αφήγηση προέρχεται από τα «Παραλειπόμενα» του Αγίου Παχωμίου (κεφ. 16): Πρέπει να αναφέρουμε έναν άλλο άγιο άνδρα από τους αδελφούς, ο οποίος εξάσκησε τη ζωή των αρετών με πληρότητα και, για χάρη της οικοδομής, να διηγηθούμε μερικά γεγονότα της ζωής του. Αυτός ο αδελφός, ο οποίος ευλογήθηκε με μνήμη, ενώ ήταν λεπρός στο σώμα του, είχε το κελί του ξεχωριστά από τους αδελφούς. Σε όλη του τη ζωή ζούσε μόνο με ψωμί και αλάτι. Έφτιαχνε ένα ψάθινο στρώμα την ημέρα, και συχνά, όταν έπλεκε τα σκοινιά για τα στρώματα, τα χέρια του τρυπούσαν από τα καλάμια και γεμίζαν με αίμα, ώστε τα στρώματα που έφτιαχνε να λεκιάζονται από το αίμα του. Παρά την ασθένειά του, δεν έχανε ποτέ τις συναθροίσεις των αδελφών και ποτέ δεν κοιμόταν την ημέρα μ...

Αϋπνία δους πάντα τον ζωής χρόνον, Mάρκελλε κοιμήθητι μικρόν εν τάφω. Ο Όσιος Μάρκελλος πέτυχε στη ζωή του διότι με τη χάρη του Θεού κατάλαβε, ότι οι κοσμικές λαμπρότητες φαίνονται και αφανίζονται όπως τα άνθη. Και είχε την πεποίθεση ότι ζωή αληθινή και κερδισμένη είναι μόνο εκείνη, που αφιερώνεται στην υπηρεσία του καλού, επάνω στο δρόμο του Ιησού Χριστού. Ο Μάρκελλος έζησε τον 5ο αιώνα μ.Χ., επί πατριαρχείας Γενναδίου του Α' (458 - 471 μ.Χ.) και βασιλέως του Λέοντα Α' του Μακέλλη. Η καταγωγή του Μάρκελλου ήταν από τη Aπάμειαν, μια πόλη της Συρίας και η οικογένειά του ήταν αρκετά πλούσια. Επειδή οι γονείς του αγαπούσαν τα γράμματα, στόλισαν το γιο τους με πολλή παιδεία. Αλλά η καρδιά του νέου, είχε μέσα της ζωηρή και ακοίμητη τη φλόγα της ευσέβειας. Τα κοσμικά αξιώματα δεν τον ενδιέφεραν. Με τέτοιες διαθέσεις πήγε στην Έφεσο, όπου μπήκε σε μοναστήρι και έγινε μοναχός.  Από 'κει πήγε στην Κωνσταντινούπολη, στη Μονή Ακοίμητων, όπου ηγούμενος ήταν ο Αλέξανδρος. Εκεί, γρήγορα ...

Διά ξίφους άωρα μητέρων βρέφη, Ανείλεν εχθρός του βρεφοπλάστου Bρέφους. Nήπια αμφ’ ενάτην τάμον εικάδα παππάζοντα. Όταν οι Μάγοι δεν επέστρεψαν στον Ηρώδη να του πουν που είναι ο Χριστός, ο πονηρός αυτός βασιλιάς μηχανεύθηκε άλλο σχέδιο για να εξοντώσει το Θείο Βρέφος. Είχε ακούσει ότι, σύμφωνα με τις Γραφές, τόπος γέννησης του Χριστού θα ήταν η Βηθλεέμ. Επειδή όμως δε γνώριζε ποιος ήταν ο Ιησούς αν βρισκόταν μέσα στη Βηθλεέμ ή στα περίχωρα της και επειδή συμπέρανε ότι το παιδί θα ήταν κάτω από δύο χρονών, έδωσε διαταγή να σφαγούν όλα τα παιδιά της Βηθλεέμ και των περιχώρων της, μέχρι της ηλικίας των δύο ετών. Η σφαγή έγινε ξαφνικά, ώστε να μη μπορέσουν οι οικογένειες να απομακρυνθούν με τα βρέφη τους. Και οι δυστυχισμένες μητέρες είδαν να σφάζονται τα παιδιά τους μέσα στις ίδιες τις αγκαλιές τους. Η χριστιανική Εκκλησία, πολύ σωστά ανακήρυξε Άγια τα σφαγιασθέντα αυτά παιδιά, διότι πέθαναν σε μια αθώα ηλικία και υπήρξαν κατά κάποιο τρόπο οι πρώτοι μάρτυρες του χριστιανισμού. Μπορεί βέβ...