Άγιος Πέτρος ο Ιερομάρτυρας, 1 Φεβρουαρίου
Ο Άγιος Πέτρος Πέτρος Ιβάνοβιτς Σκιπέτροφ (ρωσ. Пётр Иванович Скипетров, Ιούλιος 1863 – 19 Ιανουαρίου 1918) ήταν προϊστάμενος του Ναού των Αγίων Βόριος και Γκλεμπ, ο οποίος βρισκόταν πλησίον του φημισμένου παρεκκλησίου της Υπεραγίας Θεοτόκου «Χαρά πάντων των θλιβομένων», στην περιοχή Καλάσνικοφ της Πετρούπολης. Εκατοντάδες χιλιάδες προσκυνητές συνέρρεαν στην θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, και ο πατήρ Πέτρος απολάμβανε μεγάλης επιρροής στον λαό. Υπήρξε σφοδρός αντίπαλος των κομμουνιστών, το καθεστώς των οποίων κατήγγελλε με παρρησία στα κηρύγματά του.
Μαρτύρησε το έτος 1918, κατά την περίοδο της Ρωσικής Επανάστασης, από στρατιώτες προσκείμενους στους Μπολσεβίκους. Η μνήμη του τιμάται την 1η Φεβρουαρίου.
Στις αρχές του 1918, ο ηλικιωμένος πατήρ Πέτρος είχε μόλις επιστρέψει από συνεδρίαση της επαρχιακής συνόδου. Καθώς αποχαιρετούσε τους κληρικούς, ο Μητροπολίτης Πετρούπολης Βενιαμίν τους είχε συμβουλεύσει να μην επιστρέφουν μόνοι στα σπίτια τους, αλλά κατά ομάδες. Ο πατήρ Πέτρος και ο γαμπρός του, ο μελλοντικός Νεοϊερομάρτυς πατήρ Φιλόσοφος, αναχώρησαν μαζί με μία από αυτές τις ομάδες.
Έξω από τον καθεδρικό ναό της Λαύρας του Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκυ συνάντησαν μεγάλο απόσπασμα Κόκκινων στρατιωτών και ναυτών. Οι πράκτορες της μυστικής αστυνομίας, της Τσεκά, επιθυμούσαν να επιθεωρήσουν την αργυρή λάρνακα, στην οποία αναπαύονταν τα ιερά λείψανα του Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκυ. Ένας από τους στρατιώτες απηύθυνε προς τον πατέρα Πέτρο υβριστικό και χυδαίο λόγο.
Σύμφωνα με μία μαρτυρία, ο πατήρ Πέτρος στεκόταν στο πρόπυλο του ναού, ενδεδυμένος τα ιερατικά άμφια και κρατώντας χειροσταυρό. Τα μάτια του άστραψαν από ιερή αγανάκτηση, και τα μακριά λευκά μαλλιά του, ως αρχαίου προφήτου, ανέμιζαν στον άνεμο. Μάταια προσπαθούσε να συγκρατήσει τους οπλισμένους άνδρες, παρακαλώντας τους να μη βεβηλώσουν τον ιερό χώρο και να μην ασκήσουν βία κατά των πιστών. Δόθηκε διαταγή, και ο πατήρ Πέτρος πυροβολήθηκε στο στόμα. Έπεσε αιμόφυρτος στο έδαφος, ενώ οι πράκτορες πέρασαν ψυχρά πάνω από το σώμα του και εισήλθαν στον ναό.
Μεταφέρθηκε σε μικρό στρατιωτικό ιατρείο στη λεωφόρο Νέβσκυ, όμως οι ιατροί δεν μπόρεσαν να προσφέρουν παρά μόνο τραχειοτομή. Το επόμενο πρωί εκοιμήθη εν Κυρίω.
Ετάφη στο Κοιμητήριο Τιχβίν, το οποίο βρίσκεται εντός της Μονής του Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκυ, στην Αγία Πετρούπολη. Η εξόδιος ακολουθία υπήρξε πανηγυρική και θριαμβευτική, καθώς τελέσθηκε κατά την περίοδο του Πάσχα και αντηχούσε ο ύμνος «Χριστός Ανέστη». Της ταφής προέστη ο Μητροπολίτης Βενιαμίν, συνοδευόμενος από πλήθος κληρικών, ενώ τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο πατήρ Φιλόσοφος (Ορνάτσκι).
Αγιοκατάταξη
Με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, στις 26 Δεκεμβρίου 2001, το όνομά του περιελήφθη μεταξύ των Νεομαρτύρων και Ομολογητών της Ρωσίας.
