ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

Φαρισαΐζων, Ἱεροῦ μακρὰν γίνου, Χριστὸς γὰρ ἔνδον, ᾧ ταπεινὸς δεκτέον. Ὁ δημιουργὸς τῶν ἄνω καὶ τῶν κάτω, Τρισάγιον μὲν ὕμνον ἐκ τῶν Ἀγγέλων, Τριῴδιον δὲ καὶ παρ' ἀνθρώπων δέχου. Τριώδιο Τριώδιο ονομάζεται το Λειτουργικό Βιβλίο της Εκκλησίας μας το οποίο περιλαμβάνει τους Ύμνους των Κυριακών, απο την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο πρίν την Τελετή της Αναστάσεως. Ονομάζεται έτσι διότι οι περισσότεροι Κανόνες του Όρθρου (πρωινή Ακολουθία) περιέχουν τρείς Ωδές ενώ συνήθως περιέχουν εννέα Ωδές - την 8η και την 9η πάντοτε, ύστερα δε διαδοχικά μία από τις πέντε πρώτες. Το Τριώδιο τοποθετείται στα Αναλόγια των Ναών μας στον Εσπερινό του Σαββάτου της Κυριακής του Τελώνου και του Φαρισαίου αφού πρώτα ο Πρωτοψάλτης το παραλάβει απο την Εικόνα του Χριστού και το ασπασθεί. Έτσι ανοίγει το Τριώδιο, περίοδος η οποία διαιρείται σε τρείς μικρότερες, δηλ. Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου μέχρι Κυριακή της Τυροφάγου, Καθαρά Δευτέρα μέχρι το Σάββατο Του Λαζάρου και Κυρ...

Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς έζησε ο Άγιος Δημητριανός, αλλά πιθανότατα έδρασε στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού στην Κύπρο, όταν ακόμη επικρατούσε η ειδωλολατρία. Γεννήθηκε στην Ταμασσό, ήταν Χριστιανός από τη νεότητά του και αγαπούσε τον Χριστό με όλη του την ψυχή. Όταν ο ιερέας του χωριού ασθένησε, ο Επίσκοπος Ταμασσού χειροτόνησε τον Δημητριανό ιερέα. Για τους πιστούς υπήρξε πνευματικός πατέρας και καθοδηγητής, για τα ορφανά προστάτης, και για τους ασθενείς παρηγορητικός αδελφός. Γι’ αυτόν τον λόγο, όταν εκοιμήθη ο Επίσκοπος Ταμασσού, εξελέγη διάδοχός του. Γνωρίζουμε, από τα παλαιά ερείπια ναού αφιερωμένου στον Άγιο Δημητριανό στην Πέρα, καθώς και από ένα παλαιό φυλλάδιο που περιέχει ακολουθία προς τιμήν του για την εορτή του στις 27 Ιανουαρίου, ότι μετά την κοίμησή του τιμήθηκε από τον λαό της περιοχής της Ταμασσού. Υπήρξε πρότυπο αρετής και θαυματουργός. Ιδιαίτερα οι γυναίκες μέχρι σήμερα επισκέπτονται τα ερείπια του ναού του στην Πέρα, όπου ανάβουν καντήλι και ζητούν τη βοή...

Μικρογραφία με την ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Από το Χρονικό του Κωνσταντίνου Μανασσή. Η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος είναι η τρίτη Σύνοδος που έγινε στην Κωνσταντινούπολη. Το 680/681 καταδίκασε τον μονοθελητισμό και τον μονοενεργητισμό ως αιρέσεις και καθόρισε ότι ο Ιησούς Χριστός είχε δύο θελήσεις και δύο ενέργειες, θεϊκές και ανθρώπινες. Η εποχή Η Σύνοδος διευθέτησε ένα σύνολο θεολογικών αντιπαραθέσεων, που είχαν ξεκινήσει από τον 6ο αι., αλλά είχαν ενταθεί κατά τις βασιλείες του Ηρακλείου (βασ. 610-641) και του εγγονού του Κώνστα Β' (βασ. 641-668). Ο Ηράκλειος είχε ανακτήσει ένα μεγάλο μέρος της Αυτοκρατορίας, που είχε καταληφθεί από τους Πέρσες και είχε προσπαθήσει να γεφυρώσει τη διαμάχη με τον Μονοφυσιτισμό, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα ισχυρός στη Συρία και την Αίγυπτο, προτείνοντας μία μετριοπαθή θεολογική θέση (Έκθεσις), που στηριζόταν καλά στην παράδοση, όπως όλες οι θέσεις. Το αποτέλεσμα ήταν πρώτα ο μονοενεργητισμός, ότι δηλ. ο Χριστός, αν και είχε δύο φύσεις, είχε μία ενέργεια (θε...

Η Αγία Μεσσαλίνα του Φολίνιο (ιταλικά: Santa Messalina di Foligno, 235–249) ήταν Ιταλίδα χριστιανή του 3ου αιώνα, αφιερωμένη παρθένος και μάρτυρας, καθώς και μαθήτρια του Φελικιανού του Φολίνιο. Κατά τους διωγμούς των Χριστιανών από τον αυτοκράτορα Δέκιο, θανατώθηκε με ρόπαλα, αφού αρνήθηκε να προσφέρει θυσία στους ρωμαϊκούς θεούς. Τιμάται ως αγία τόσο στην Καθολική Εκκλησία όσο και στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Βιογραφία Η Μεσσαλίνα ήταν χριστιανή γυναίκα που ζούσε στο Φολίνιο τον 3ο αιώνα. Ήταν μαθήτρια του επισκόπου Φελικιανού του Φολίνιο, από τον οποίο έλαβε το πέπλο, όταν έδωσε τους όρκους αγαμίας και αγνότητας. Επισκέφθηκε τον Φελικιανό στη φυλακή, μετά τη σύλληψή του κατά τους διωγμούς των Χριστιανών από τον αυτοκράτορα Δέκιο. Καταγγέλθηκε ως χριστιανή και, αφού αρνήθηκε να προσφέρει θυσία στους ρωμαϊκούς θεούς, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου στις 23 Ιανουαρίου 249. Η Μεσσαλίνα τιμάται ως αγία στην Καθολική Εκκλησία στις 23 Ιανουαρίου και στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία στις 19...

Η Αγία Πρίσκα ήταν μια νεαρή Ρωμαία γυναίκα που βασανίστηκε και εκτελέστηκε για τη χριστιανική της πίστη. Οι ημερομηνίες γέννησης και θανάτου της είναι άγνωστες. Τιμάται ως αγία και μάρτυρας στην Ανατολική Ορθοδοξία, από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και στην Αγγλικανική Κοινωνία. Παρότι ορισμένοι θρύλοι υποστηρίζουν το αντίθετο, οι μελετητές δεν πιστεύουν ότι ταυτίζεται με την Πρίσκιλλα (Πρίσκα) του ζεύγους Πρίσκιλλας και Ακύλα της Καινής Διαθήκης, οι οποίοι ήταν φίλοι του Αποστόλου Παύλου. Τιμάται, ιδίως στην Αγγλία, ως παιδί-μάρτυρας. Η εορτή της τιμάται στις 18 Ιανουαρίου. Σύμφωνα με τον θρύλο, η Αγία Πρίσκα καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια. Σε ηλικία δεκατριών ετών, λέγεται ότι βαπτίστηκε από τον Άγιο Πέτρο. Ο αυτοκράτορας Κλαύδιος διέταξε να προσφέρει θυσία στον θεό Απόλλωνα. Όταν εκείνη αρνήθηκε λόγω της χριστιανικής της πίστης, ξυλοκοπήθηκε και φυλακίστηκε. Τελικά ρίχτηκε σε ένα λιοντάρι στο αμφιθέατρο, αλλά το ζώο ξάπλωσε ήσυχα στα πόδια της. Η Ιταλίδα ποιήτρια Μάρθα Μαρκίν...

Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας (περ. 378 - περ. 444) υπήρξε επίσκοπος Αλεξανδρείας μεταξύ των ετών 412 και 444. Ήταν κεντρική μορφή της συνόδου της Εφέσου το 431, που οδήγησε στην απομάκρυνση του Νεστόριου από τον αρχιεπισκοπικό θώκο της Κωνσταντινούπολης. Αν και αμφιλεγόμενη ιστορική προσωπικότητα, θεωρείται εκ των κορυφαίων δογματικών της ορθόδοξης Εκκλησίας και έχει συγγράψει πολλά θεολογικά συγγράμματα, τα οποία του απέφεραν τον χαρακτηρισμό του στύλου της Ορθοδοξίας και περίοπτη θέση ανάμεσα στους εκκλησιαστικούς συγγραφείς. Πολυσυζητημένο είναι το θέμα της εμπλοκής του ή όχι στη δολοφονία της νεοπλατωνικής φιλοσόφου Υπατίας και στην υποκίνηση στάσεων και βίαιων εκδηλώσεων: κάποιοι μελετητές τον εμπλέκουν άμεσα στα γεγονότα αυτά ενώ άλλοι ελαχιστοποιούν το ρόλο και την ευθύνη του. Βίος Ο Κύριλλος γεννήθηκε σε μία μικρή πόλη (Θεοδόσιος), κοντά στη σημερινή Ελ Μαχάλα ελ Κούμπρα. Ήταν γιος εύπορης ελληνικής οικογένειας της πόλης και ανιψιός -από την πλευρά της μητέρας του- του πατριάρ...

Ο Όσιος Γρηγόριος ο Έγκληστος έζησε τον 14ο αιώνα στις Άπω Σπηλιές της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου. Ξεχωρίζει για τη ζωή του στην απομόνωση ως ερημίτης και για τις αυστηρές νηστείες του, κατά τις οποίες λέγεται ότι καθ’ όλη τη ζωή του έτρωγε μόνο άψητο χορτάρι και βότανα. Όσοι ασθενείς προσέφευγαν σε αυτόν λάμβαναν λίγο από το χορτάρι και τα βότανα, και θεραπεύονταν.  Γι’ αυτόν τον λόγο έγινε γνωστός ως Θαυματουργός. Επιστημονική μελέτη των ιερών λειψάνων του υποστηρίζει ότι ο Όσιος Γρηγόριος κοιμήθηκε σε ηλικία μεταξύ 40 και 50 ετών. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον άλλον Άγιο Γρηγόριο τον Θαυματουργό των Σπηλαίων του Κιέβου, που τιμάται στις 8 Ιανουαρίου και έζησε τον 11ο αιώνα στις Εγγύς Σπηλιές. Ο Πρεσβύτερος Γρηγόριος έγινε δεκτός στη Λαύρα των Σπηλαίων από τον Όσιο Θεοδόσιο. Υπό την καθοδήγησή του, εκπαίδευσε τον εαυτό του στην ταπείνωση, την υπακοή και την απλοχεριά· ιδιαίτερα αγαπούσε την προσευχή. Προχώρησε τόσο πολύ στην πνευματική ζωή, ώστε μπορούσε να τελεί θαύματα κα...

Ο Όσιος Ράϊνολντ (γνωστός και ως Reinoldus, Reinhold του Κολωνίας ή στα γερμανικά Reinhold von Köln) ήταν Βενεδικτίνος μοναχός που έζησε τον 10ο αιώνα. Υποτίθεται άμεσος απόγονος του Καρλομάγνου και τέταρτος γιος που αναφέρεται στο ρομαντικό ποίημα Δούκας Αϊμόν, του William Caxton. Το ποίημα αποτελεί μετάφραση του Caxton του μακρινού γαλλικού Chanson de Geste, Les Quatre Fils Aymon (Οι Τέσσερις Γιοι του Αϊμόν), όπου ο Renaud de Montauban πεθαίνει με σχεδόν πανομοιότυπο τρόπο. Ο Όσιος Ράϊνολντ ξεκίνησε τη θρησκευτική του ζωή εισερχόμενος στη Βενεδικτίνικη μονή του Πανταλεών στο Κολωνία, όπου διορίστηκε επικεφαλής ενός οικοδομικού έργου που λάμβανε χώρα στη μονή.  Συχνά συμμετείχε μαζί με τους λιθοξόους στις εργασίες τους, και μερικές φορές τους ξεπερνούσε σε ικανότητα. Αυτό οδήγησε στο δυσάρεστο γεγονός της δολοφονίας του από τους ίδιους λιθοξόους με τους οποίους εργαζόταν.  Ο Ράϊνολντ χτυπήθηκε μέχρι θανάτου με σφυριά και το σώμα του τοποθετήθηκε σε μια λιμνούλα κοντά στο...

Ο Άγιος Άλδρικ (Aldric of Le Mans, περ. 800 – 7 Ιανουαρίου 856) ήταν Επίσκοπος του Λε Μαν την εποχή του Λουδοβίκου του Ευσεβούς. Ο Άλδρικ γεννήθηκε σε μία ευγενή οικογένεια, μερικώς Σαξονικής και μερικώς Βαυαρικής καταγωγής, περίπου το έτος 800. Σε ηλικία δώδεκα ετών, ο πατέρας του τον έστειλε στο δικαστήριο του Καρλομάγνου, στο οικιακό περιβάλλον του γιου του, Λουδοβίκου του Ευσεβούς, στην Αϊξ-λα-Σαπέλ. Ο Άλδρικ ήταν ιδιαίτερα εκτιμητός και από τους δύο μονάρχες, αλλά σε ηλικία είκοσι ενός ετών αποσύρθηκε στο Μετζ και έγινε ιερέας. Του δόθηκε προσοδοφόρος θέση (πρεβένδα) στον Άγιο Στέφανο. Στη συνέχεια, ο Λουδοβίκος τον κάλεσε πίσω στο δικαστήριο, παίρνοντάς τον ως ιερέα και οδηγό της συνείδησής του. Εννέα χρόνια μετά τη χειροτονία του, ο Άλδρικ έγινε Επίσκοπος του Λε Μαν. Η χειροτονία του έγινε στις 22 Δεκεμβρίου. Ο αυτοκράτορας έφτασε στο Λε Μαν τρεις μέρες αργότερα και γιόρτασε μαζί του τις εορτές των Χριστουγέννων. Ήταν ένας μορφωμένος και ευσεβής εκκλησιαστικός, αφιερωμένος στους...

Η Αγία Κάιντιγκερν (Caintigern) ,γνωστή και ως Αγία Κεντιγκερνά (Kentigerna), ήταν κόρη του Κέλλαχ Κουάλλαν, βασιλιά του Λένστερ. Η μνήμη της αναφέρεται στο Μπρεβιάριο του Αμπερντίν στις 7 Ιανουαρίου, ημερομηνία που αποτελεί επίσης την εορτή της στην Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία. Σύμφωνα με την παράδοση, σύζυγός της ήταν ο Φερίακος, τοπικός ηγεμόνας (regulus) του Μόντσεστερ, ο οποίος ενδέχεται να ταυτίζεται με τον Φέραδαχ, εγγονό του Αρτούρ του Νταλ Ριάτα. Μαζί με τον αδελφό της Άγιο Κόμγκαν και τον γιο της Άγιο Φίλλαν (Φάελανος), η χήρα Κάιντιγκερν λέγεται ότι έζησε ως ερημίτισσα, αρχικά στο Στραθ Φίλλαν και κατόπιν στο Λένοξ, στο νησί Ίντσκαϊλοχ της λίμνης Λόμοντ. Απεβίωσε το 734 μ.Χ..

Ο Άγιος Θίλλων (ή Θεό, Τίλλων, Τίελμαν, Τίλλοϊν, Τίλμαν, Τύλλο· περ. 608–702) ήταν Σάξονας δούλος, ο οποίος προσηλυτίστηκε στον Χριστιανισμό από τον Άγιο Ηλίγιο και αργότερα έγινε ιερέας στη Μονή του Σολινιάκ. Συνόδευσε τον Ηλίγιο στο ιεραποστολικό του έργο, επέστρεψε στη Σολινιάκ και ορίστηκε ηγούμενος. Μη μπορώντας να αντεπεξέλθει στις ευθύνες της θέσης, εγκατέλειψε τη μονή και έγινε ερημίτης. Η μνήμη του τιμάται στις 7 Ιανουαρίου. Ο Άγιος Θίλλων απήχθη σε παιδική ηλικία από ληστές από την οικογένειά του στη Σαξονία και πουλήθηκε ως δούλος στον Άγιο Ηλίγιο, επίσκοπο της Νουαγιόν, ο οποίος τον απελευθέρωσε. Ο Ηλίγιος τον βάπτισε και τον αντιμετώπισε σαν γιο του. Ο Θίλλων μαθήτευσε ως χρυσοχόος στη Μονή Σολινιάκ και κατόπιν χειροτονήθηκε ιερέας. Συνόδευσε τον Ηλίγιο σε ευαγγελικές αποστολές στη Φλάνδρα και στις Κάτω Χώρες. Μετά τον θάνατο του Ηλίγιου το 659, έγινε ερημίτης, ζώντας πρώτα στη Νεντ (Άνω Βιέννη) και έπειτα στο Μπραζεάκ (Καντάλ). Το 698, σε βαθιά γεράματα, επέστρεψε στο Λιμ...

Ο Άγιος Βράννοκ του Μπράουντον (Brannoc of Braunton) ήταν χριστιανός άγιος που συνδέεται με το χωριό Μπράουντον στην αγγλική κομητεία Ντέβον. Η μνήμη του τιμάται στις 7 Ιανουαρίου. Η ιστορία του Αγίου Βράννοκ είναι συγκεχυμένη· ορισμένες πηγές τον ταυτίζουν με τον Άγιο Βρύναχο. Ωστόσο, ο καθεδρικός ναός του Έξετερ τιμά τη μνήμη του Βρύναχου στις 7 Απριλίου και του Βράννοκ στις 7 Ιανουαρίου, γεγονός που καθιστά απίθανο να πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο. Αντίθετα, στο Μπράουντον η εορτή του Αγίου Βράννοκ τιμάται στις 26 Ιουνίου. Ο Άγιος Βράννοκ μετανάστευσε από τη Νότια Ουαλία και ίδρυσε μοναστήρι στο Μπράουντον τον 6ο αιώνα. Η εκκλησία του Μπράουντον ήταν αφιερωμένη σε αυτόν ήδη από το 854 και κατά τον Μεσαίωνα θεωρούνταν ότι ήταν θαμμένος εκεί. Τόσο ο Γουλιέλμος του Γουόρσεστερ όσο και ο Λίλαντ αναφέρουν ότι ο τάφος του βρισκόταν στην εκκλησία. Σύμφωνα με την παράδοση, αρχικά έκτισε την εκκλησία του σε λόφο με θέα το Μπράουντον, όμως αυτή κατέρρευσε. Σε όνειρο του αποκαλύφθηκε ότι έπρεπ...

Ο Άγιος Βαλεντίνος του Πάσσαου (εκοιμήθη στις 7 Ιανουαρίου 475 ) υπήρξε επίσκοπος, ηγούμενος, μοναχός και ερημίτης, και τιμάται ως άγιος τόσο στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία . Υπήρξε παπικός ιεραποστολικός επίσκοπος στη Ραιτία (σημερινή Ελβετία, Βαυαρία, Τιρόλο και Νότιο Τιρόλο ) και συγκαταλέγεται μεταξύ των πρώτων προστατών της πόλης του Πάσσαου . Στα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε ως ερημίτης στη Ζενομπούργκ (Zenoburg), στο Μεράνο του Νότιου Τιρόλου , στη βόρεια Ιταλία.

Ο Άγιος Κρίσπινος Β΄ της Παβίας, γνωστός και ως Κρίσπινος της Παβίας, υπήρξε εξέχων επίσκοπος του 5ου αιώνα στην πόλη Παβία της Λομβαρδίας, στην Ιταλία. Παρά τις περιορισμένες πληροφορίες που διαθέτουμε για τη ζωή του, η σημασία του ως πνευματικής μορφής και η συμβολή του στην Εκκλησία αναγνωρίζονται ευρέως. Ο Κρίσπινος Β΄ της Παβίας έζησε σε μια εποχή έντονης εκκλησιαστικής ανάπτυξης, κατά την οποία πραγματοποιήθηκαν πολλές σύνοδοι με σκοπό την αντιμετώπιση θεολογικών διαφορών και την προώθηση της ενότητας της χριστιανικής πίστης. Μία από αυτές, γνωστή ως Σύνοδος του Μιλάνου, διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στη ζωή και τη διακονία του Κρίσπινου. Κατά τη διάρκεια αυτής της συνόδου, ο Κρίσπινος Β΄ άσκησε αξιοσημείωτη επιρροή, υποστηρίζοντας ενεργά τις πράξεις και τις αποφάσεις της. Η Σύνοδος του Μιλάνου, η οποία συγκλήθηκε στις αρχές του 5ου αιώνα, είχε ως στόχο την επίλυση θεολογικών διαφωνιών και την ενίσχυση της εκκλησιαστικής πειθαρχίας στην περιοχή. Ο Κρίσπινος Β΄, ως επίσκοπος της Παβί...

Ἐμὴ σε γλῶσσα Κήρυξ πῶς ἂν αἰνέσῃ, Ὃν γλῶσσα Χριστοῦ γηγενῶν μείζω λέγει; Μνήμη ἐβδομάτη Προδρόμου λάχεν αἰδοίοιο. Την επομένη ημέρα των Θεοφανίων καθιερώθηκε να εορτάζουμε, τη μνήμη του πανίερου προφήτη Ιωάννη Προδρόμου. Ο Ιωάννης ήταν γιος του ιερέα Ζαχαρία και της Ελισάβετ. Μέχρι τα τριάντα του χρόνια, ζει ασκητική ζωή στην έρημο της Ιουδαίας, αφιερωμένη ολοκληρωτικά στην προσευχή, τη μελέτη και την πνευματική και ηθική τελειοποίηση. Το ρούχο του ήταν από τρίχες καμήλας, στη μέση του είχε δερμάτινη ζώνη και την τροφή του αποτελούσαν ακρίδες και άγριο μέλι. Με μορφή ηλιοκαμένη, σοβαρός, αξιοπρεπής και δυναμικός, ο Ιωάννης φανέρωνε αμέσως φυσιογνωμία έκτακτη και υπέροχη. Είχε όλα τα προσόντα μεγάλου και επιβλητικού κήρυκα του θείου λόγου. Έτσι, με μεγάλη χάρη κήρυττε «τα πλήθη». Κατακεραύνωνε και χτυπούσε σκληρά τη φαρισαϊκή αλαζονική έπαρση, που κάτω από το εξωτερικό ένδυμα της ψευτοαγιότητας έκρυβε τις πιο αηδιαστικές πληγές ψυχικής σκληρότητας και ακαθαρσίας. Γενικά, η διδασκαλία τ...

Ο Άγιος Κονβουϊόν (ή Κονβοϊόν ή Κονβογιόν) ήταν άγιος της Βρετάνης και ηγούμενος. Πιθανότατα γεννήθηκε γύρω στο έτος 800 στο Comblessac (Ιλ-ε-Βιλαίν), σε οικογένεια γαλλορωμαϊκής καταγωγής, η οποία καταγόταν —ή ισχυριζόταν ότι καταγόταν— από Ρωμαίους συγκλητικούς («ex genere senatorio»). Λιτανεία των Αγίων της Βρετάνης – Μητρόπολη (Επισκοπή) Ρεν, Καθεδρικός Ναός της Ρεν. Κατόρθωσε να ιδρύσει μια νέα μονή αφιερωμένη στον Άγιο Μαϊξέντιο στο σημερινό χωριό Saint-Maxent, το οποίο σήμερα ανήκει στον δήμο Plélan-le-Grand, όπου και εκοιμήθη το έτος 868. Κονβουϊόν, εικονογράφηση για το έργο  Buhez ar Sent  του Jean-Marie Per, 1912 Υπήρξε επίσης καθοριστικός στην ίδρυση της Μονής του Ρεντόν το 832, όπου υπήρξε ο πρώτος ηγούμενος. Ενέργησε ως σύμβουλος του Νομινοέ, πρώτου δούκα της Βρετάνης, στις σχέσεις του με τον Κάρολο τον Φαλακρό. Η μνήμη του Αγίου Κονβουϊόν τιμάται στις 5 Ιανουαρίου.