Άγιος Αλέξανδρος ο Ρώσος, 28 Δεκεμβρίου
Ο Άγιος Αλέξανδρος κατα κόσμον Αλέξανδρος Τσιτσερόνοφ γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1893 στο χωριό Ποπαντίνο της περιφέρειας Μιχαΐλοβσκ, στην επαρχία Ριαζάν της Ρωσίας, σε οικογένεια του διακόνου Αλεξάνδρου Αντρέεβιτς Τσιτσερόνοφ και της συζύγου του Αλεξάνδρας Πετρόβνα. Από τα δέκα παιδιά της οικογένειας, τα τρία έγιναν ιερείς, ενώ τρεις κόρες παντρεύτηκαν μελλοντικούς ιερείς.
Σε ηλικία 21 ετών ο Αλέξανδρος αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Ριαζάν. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του γνώρισε την Ευγενία Ιβάνοβνα Ιβάνκοβα, απόφοιτο της Γυναικείας Επισκοπικής Σχολής Ριαζάν, κόρη του πρωθιερέα Ιωάννη Παύλοβιτς Ιβάνκοφ, ο οποίος ευλόγησε τον γάμο τους. Αρχικά υπηρέτησε ως αναγνώστης στον ναό του χωριού Πετσέρνικι. Στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος και κατόπιν ιερέας. Το 1914 διορίστηκε εφημέριος στο χωριό Πολιβάνοβο, όπου μετέβη με τη σύζυγό του το 1915. Στην ενορία υπάγονταν επίσης τα χωριά Ταρακάνοβκα, Σαβίνκα, Στουντένετς, Λέτνικι και Μπολσάγια Χλέμπενκα.
Ο νεαρός ιερέας διακρινόταν για την «εξαιρετικά καλή διαγωγή» του και για τα κηρύγματά του. Κύριος σκοπός της ζωής του ήταν να εξηγεί την Αγία Γραφή με όσο το δυνατόν πιο απλό τρόπο, τόσο στους ενήλικες όσο και στα παιδιά. Δεν ήταν τυχαίο ότι έφερε το προσωνύμιο Κικέρων: ήταν εξαιρετικός αφηγητής και συνομιλητής και ποτέ δεν ύψωνε τη φωνή του.
Κατά την πανήγυρη του ναού του Πολιβάνοβο, στη μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου, πλήθος προσκυνητών συνέρρεε στο χωριό. Μετά τη Θεία Λειτουργία στρώνονταν τραπέζια στον δρόμο. Είναι αξιοσημείωτο ότι το έθιμο αυτό συνεχίστηκε ακόμη και μετά την επανάσταση· μάλιστα συμμετείχαν όχι μόνο πιστοί αλλά και άθεοι.
Ο Θεός ευλόγησε τον πατέρα Αλέξανδρο και την Ευγενία με εννέα παιδιά. Η μητέρα έψαλλε στο αναλόγιο και διάβαζε το Ψαλτήρι για τους κεκοιμημένους της ενορίας. Τα παιδιά από μικρή ηλικία γνώριζαν απ’ έξω τις πρωινές και βραδινές ακολουθίες και τα τροπάρια των εορτών.
Ο πατήρ Αλέξανδρος ήταν άνθρωπος καλοσυνάτος και πράος. Πολλοί προσέτρεχαν σε αυτόν για οικονομική βοήθεια και εκείνος μοίραζε μέχρι και το τελευταίο του νόμισμα. Σε έναν ενορίτη, τον Κάτσκιν, που δεν είχε τίποτε να βάλει στο φέρετρο του αποθανόντος παιδιού του, ο ιερέας έδωσε το πουκάμισο του γιου του. Η Ελισάβετ, κόρη της χήρας Αγριππίνας Κορόλεβα, θυμόταν ότι στις δυσκολότερες στιγμές της ζωής τους ο ιερέας εμφανιζόταν με τρόφιμα ή απαραίτητα πράγματα για τα τέσσερα μικρά παιδιά. Αργότερα, όταν ο ιερέας συνελήφθη, η Αγριππίνα τον συνόδευσε στη φυλακή. Ο πατήρ Αλέξανδρος της παρέδωσε το Ευαγγέλιο και άλλα λειτουργικά βιβλία για φύλαξη. Χρόνια μετά, η Ελισάβετ ανέφερε ότι από αυτό το Ευαγγέλιο έμαθε να διαβάζει και ότι το διατηρούσε ακόμη.
Τις ημέρες του Πάσχα ο πατήρ Αλέξανδρος επισκεπτόταν ακόμη και τα πιο απομακρυσμένα χωριά, περπατώντας έως και πέντε χιλιόμετρα. Η Άννα Μιλιούτινα θυμόταν πως η μητέρα της, φεύγοντας για δουλειά, άφηνε χρήματα στο τραπέζι και έλεγε να δοθούν «στον παπά». Ο ιερέας ερχόταν, τελούσε την ακολουθία, χάιδευε τα παιδιά και άφηνε στο τραπέζι βαμμένα αυγά και περισσότερα χρήματα.
Το 1918, ως ιερέας στερημένος των πολιτικών του δικαιωμάτων, δεν διέθετε διαβατήριο. Συνελήφθη για πρώτη φορά το 1930 με την κατηγορία της φοροδιαφυγής. Αρχικά καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλάκιση, αλλά στη συνέχεια αθωώθηκε πλήρως. Παρέμεινε ωστόσο έξι μήνες στη φυλακή για «κατοχή ψιλών νομισμάτων».
Η δεύτερη σύλληψη έγινε στις 20 Δεκεμβρίου 1937. Καθώς πήγαινε να φέρει νερό, συνελήφθη από τους επιτρόπους. Μπαίνοντας στο σπίτι, για να μη φοβίσει τα παιδιά, είπε ήρεμα στη σύζυγό του: «Ζένια, ήρθαν για μένα». Τα παιδιά όμως άκουσαν και ξέσπασαν σε κλάματα. Η μητέρα τα έστειλε να προσευχηθούν ώστε ο Κύριος να ενισχύσει τον πατέρα τους. Ακολούθησε έρευνα και κατάσχεση αντικειμένων.
Η κόρη του, Αλεβτίνα, θυμόταν ότι το σπίτι σείστηκε από τα κλάματα. Ο πατέρας τους ευλόγησε όλους και είπε: «Παιδιά, ο πατέρας σας ήταν τίμιος άνθρωπος. Να αγαπάτε τον Θεό, τη μητέρα και ο ένας τον άλλον».
Παρά τις 34 υπογραφές ενοριτών που κατέθεσαν αίτημα υπέρ του ιερέα, αυτό δεν ελήφθη υπόψη. Ο πατήρ Αλέξανδρος κατηγορήθηκε για «αντισοβιετική δράση» και «τρομοκρατικές προθέσεις». Παρέμεινε κρατούμενος στη φυλακή της Ριαζάν. Στις 26 Δεκεμβρίου 1937 η Τρόικα της NKVD καταδίκασε τον ιερέα σε θάνατο. Η εκτέλεση πραγματοποιήθηκε τη νύχτα της 10ης Ιανουαρίου 1938.
Στις 14 Φεβρουαρίου 1958 ο ιερέας Αλέξανδρος Τσιτσερόνοφ αποκαταστάθηκε πλήρως από το Περιφερειακό Δικαστήριο Ριαζάν λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων.
Η Σύνοδος των Επισκόπων της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας τον ανακήρυξε άγιο στις 13–16 Αυγούστου 2000.
