Σιντική: Όταν η εργασία είναι προνόμιο και όχι επιλογή
Ζητήσαμε μια θέση εργασίας στο Σιδηρόκαστρο που να τηρεί τα πολύ βασικά κι όχι πολυτέλειες. Δεν πήραμε ως απάντηση καμία.
Δεν έχει σημασία τι κάναμε χθες. Δεν έχει σημασία τι θα κάνουμε αύριο. Η μόνη ημέρα που έχει αξία όταν μιλάμε για την αξιοπρέπεια των ανθρώπων είναι η σημερινή.
Και σήμερα, στο Σιδηρόκαστρο, πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να βρουν μια εργασία που να προσφέρει τα αυτονόητα: νόμιμο μισθό, οκτάωρο, ασφάλιση και σεβασμό προς τον εργαζόμενο.
Αυτό δεν είναι μια προσωπική αποτυχία όσων ψάχνουν δουλειά. Είναι μια συλλογική αποτυχία.
Αποτύχαμε ως κράτος να διασφαλίσουμε τον βιοπορισμό των Ελλήνων στην περιοχή. Αποτύχαμε ως Δήμος και ως τοπική κοινωνία να δημιουργήσουμε πραγματικές ευκαιρίες. Αποτύχαμε ως μέσα ενημέρωσης, γιατί πολλές φορές μάθαμε να σιωπούμε μπροστά σε όσα δεν θα έπρεπε ποτέ να θεωρούνται φυσιολογικά. Και αποτύχαμε ως άνθρωποι, γιατί συνηθίσαμε να συμβιβαζόμαστε με την ιδέα ότι η αξιοπρεπής εργασία είναι πολυτέλεια.
Το μεγαλύτερο βάρος το σηκώνουν οι νέοι και ιδιαίτερα οι γυναίκες. Για πολλές, η αναζήτηση μιας αξιοπρεπούς δουλειάς σημαίνει ότι θα χρειαστεί να αφήσουν τον τόπο τους. Όχι επειδή δεν τον αγαπούν, αλλά επειδή θέλουν να μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια.
Κάθε φορά που ένας νέος άνθρωπος φεύγει, το Σιδηρόκαστρο γίνεται λίγο φτωχότερο. Όχι μόνο οικονομικά, αλλά και κοινωνικά. Χάνει ανθρώπους με όνειρα, γνώσεις, διάθεση να δημιουργήσουν και να προσφέρουν.
Η κατάσταση αυτή δεν αποτελεί πρόβλημα μόνο του Σιδηροκάστρου, της πρωτεύουσας του Δήμου Σιντικής. Τα ίδια φαινόμενα παρατηρούνται, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, σχεδόν σε όλες τις κοινότητες και τους οικισμούς του Δήμου. Οι κάτοικοι της Ροδόπολης, του Νέου Πετριτσίου, της Κερκίνης, του Αχλαδοχωρίου και πολλών ακόμη χωριών αντιμετωπίζουν αντίστοιχες δυσκολίες, γεγονός που αποδεικνύει ότι πρόκειται για ένα συνολικό ζήτημα που απαιτεί ενιαίο σχεδιασμό και ουσιαστικές παρεμβάσεις. Η ισόρροπη ανάπτυξη και η βελτίωση της καθημερινότητας δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην έδρα του Δήμου, αλλά οφείλει να αφορά κάθε γωνιά της Σιντικής, ώστε όλοι οι δημότες να απολαμβάνουν ίσες ευκαιρίες και την ποιότητα ζωής που δικαιούνται.
Την ίδια στιγμή, σε πολλές περιοχές της Ευρώπης, όπως στη Γερμανία, αλλά και σε αρκετές μεγάλες πόλεις και αναπτυσσόμενες περιοχές της Ελλάδας, οι πολίτες έχουν πολύ περισσότερες επαγγελματικές επιλογές. Αν μια θέση εργασίας δεν τους ικανοποιεί, έχουν τη δυνατότητα να την εγκαταλείψουν και, συχνά, να βρουν μια νέα εργασία μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, ακόμη και την ίδια ημέρα, λόγω της αυξημένης ζήτησης στην αγορά εργασίας. Στον Δήμο Σιντικής, όμως, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Οι διαθέσιμες θέσεις εργασίας είναι περιορισμένες, οι ευκαιρίες ελάχιστες και πολλοί εργαζόμενοι αναγκάζονται να παραμένουν σε θέσεις που δεν τους ικανοποιούν, επειδή γνωρίζουν ότι οι εναλλακτικές είναι ελάχιστες ή ανύπαρκτες. Η ανισότητα αυτή αναδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος και την ανάγκη για ουσιαστικές επενδύσεις και πολιτικές που θα δημιουργήσουν νέες, ποιοτικές θέσεις εργασίας σε ολόκληρο τον Δήμο Σιντικής.
Δεν γράφονται αυτές οι γραμμές για να κατηγορηθεί ένας άνθρωπος ή ένας θεσμός. Γράφονται γιατί κάποτε πρέπει να σταματήσουμε να ωραιοποιούμε την πραγματικότητα. Μια κοινωνία που δεν μπορεί να προσφέρει αξιοπρεπή εργασία στα παιδιά της δεν μπορεί να αισθάνεται ικανοποιημένη.
Δεν ζητάμε προνόμια. Ζητάμε τα αυτονόητα.
Και μέχρι να γίνουν πραγματικότητα, δεν έχει σημασία τι κάναμε χθες ούτε τι θα υποσχεθούμε αύριο.
Σημασία έχει ότι σήμερα υπάρχει αυτήν η κατάσταση, σήμερα Δημότες της Σιντικής πρέπει να φύγουν.
Εάν υπάρχουν εργασίες για γυναίκες που να τηρούν τα βασικά από τον νόμο τότε πείτε μας ποιες και θα παραδεχτούμε ότι κάναμε λάθος.
- Πέτρας Αραμπατζής
