ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

Η έγκριση των περιβαλλοντικών όρων για την εκμετάλλευση λατομείου τραβερτίνης στη θέση «Αδράχτι» της Τοπικής Κοινότητας Βαμβακοφύτου, στον Δήμο Σιντικής, έχει προκαλέσει συζήτηση σχετικά με τις πιθανές επιπτώσεις του έργου στο φυσικό περιβάλλον της περιοχής, ενώ ο Δήμος Σιντικής και η κοινότητα Βαμβακοφύτου αποφάνθηκαν αρνητικά για το θέμα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της διοικητικής απόφασης, το έργο αφορά την εκμετάλλευση κοιτάσματος τραβερτίνης σε δημόσια δασική έκταση εμβαδού 31.903,46 τετραγωνικών μέτρων. Η προβλεπόμενη διάρκεια λειτουργίας του λατομείου εκτιμάται ότι θα υπερβεί τα 49 έτη, με βάση τα αποθέματα του κοιτάσματος και τους προβλεπόμενους ρυθμούς παραγωγής. Η θέση του λατομείου βρίσκεται περίπου 1,8 χιλιόμετρα ανατολικά του Βαμβακοφύτου και 2,1 χιλιόμετρα βόρεια του Παλαιοκάστρου, σε υψόμετρο που κυμαίνεται μεταξύ 360 και 410 μέτρων. Η πρόσβαση προβλέπεται να γίνεται μέσω υφιστάμενου δασικού οδικού δικτύου που συνδέεται με την Παλαιά Εθνική Οδό Σερρών - Προμαχώνα. Από γε...

Πολλές φορές επιλέγουμε την σιωπή ή την διακριτική διαχείριση ενός ζητήματος. Όχι για να αποκρυφθεί η αλήθεια, αλλά για να μη δοθεί μεγαλύτερη διάσταση σε μια σύγκρουση που μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερο διχασμό, ένταση και κοινωνική αναστάτωση. Δεν είναι κάθε διαφωνία απαραίτητο να μετατρέπεται σε δημόσια αντιπαράθεση. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η υπευθυνότητα απαιτεί ψυχραιμία και προσπάθεια επίλυσης χωρίς αγώνα για το ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις. Όταν κάθε θέμα προβάλλεται με τρόπο συγκρουσιακό, συχνά η ουσία χάνεται και αυτό που μένει είναι η αντιπαλότητα. Σε κάθε οργανωμένη κοινωνία, οι πολιτικές, θρησκευτικές και θεσμικές αρχές έχουν έναν κοινό σκοπό: να υπηρετούν τον άνθρωπο, να διαφυλάσσουν τη συνοχή και να εμπνέουν εμπιστοσύνη. Όταν όμως οι διαφωνίες και οι αντιπαραθέσεις τους μετατρέπονται σε δημόσιες συγκρούσεις, το αποτέλεσμα συχνά δεν είναι η διαφάνεια ή η πρόοδος, αλλά η απογοήτευση και η απαξίωση στα μάτια της κοινωνίας. Η δημοσιοποίηση ενός ζητήματος είναι θεμι...

  Ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας - Τελευταίες αναρτήσεις Γιορτή στην Αγ.Φωτεινή. Η Αγία Φωτεινή  υπήρξε ο ωραιότερος, επιβλητικότερος και ιστορικότερος ναός της Σμύρνης· ένα αληθινό σύμβολο της ακμής του μικρασιατικού ελληνισμού και της ορθοδοξίας στην Ιωνία. Για δεκαετίες ο ναός δέσποζε πάνω από τη μεγαλούπολη της Ανατολής, αποτελώντας σημείο αναφοράς για τους Έλληνες της Σμύρνης αλλά και για κάθε πλοίο που πλησίαζε το περίφημο λιμάνι της πόλης. Άποψη της Σμύρνης, στα αριστερά ο ΙΜΝ της  Αγίας Φωτεινής Το πανύψηλο καμπαναριό της, ο χρυσός σταυρός που λαμποκοπούσε στον ήλιο, οι μεγαλόπρεπες τοιχογραφίες και οι περίφημες καμπάνες της είχαν καταστήσει την Αγία Φωτεινή ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μνημεία της Μικράς Ασίας. Η εκκλησία ήταν ο Μητροπολιτικός Ναός της Σμύρνης και ήταν αφιερωμένη στην Αγία Φωτεινή τη Σαμαρείτιδα, τη γυναίκα που συνάντησε τον Χριστό στο φρέαρ του Ιακώβ. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, η Σαμαρείτιδα βαπτίστηκε χριστιανή μαζί με την οικογένει...

Στο Σιδηρόκαστρο, εκεί που τα βράχια κρατούν τη δροσιά ακόμη και τον Αύγουστο και ο χειμώνας κατεβαίνει βαρύς από το βουνό, ζούσε μια γυναίκα που όλοι ήξεραν με ένα όνομα που δεν ήταν δικό της. Την έλεγαν Πατούλα. Όχι γιατί την γνώριζαν. Αλλά γιατί έτσι την είχαν βολικά ορίσει. Κυκλοφορούσε μόνη. Μιλούσε συχνά στον εαυτό της. Γελούσε κάποιες φορές χωρίς προφανή λόγο. Αυτό ήταν αρκετό. Το χωριό είχε ήδη αποφασίσει τι είναι. Η τρελή του χωριού.  Και από τη στιγμή που κάποιος γίνεται «ο άλλος», όλα επιτρέπονται. Τα παιδιά την πείραζαν. Την φώναζαν και έτρεχαν γελώντας όταν εκείνη γύριζε και τους πετούσε πέτρες. Οι μεγάλοι δεν έκαναν φασαρία· γελούσαν πιο ήσυχα, πιο «πολιτισμένα». Με εκείνο το χαμόγελο που δεν ακούγεται, αλλά πονάει περισσότερο. Κι όμως, δεν ήταν όλοι ίδιοι. Υπήρχαν και σπίτια που της άνοιγαν την πόρτα τον χειμώνα. Την έβαζαν μέσα, την έπλεναν, της έδιναν φαγητό. Μια γυναίκα την φώναζε «κουμπάρα». Για ένα βράδυ, ίσως και για δύο, η Πατούλα κοιμόταν σε κρεβάτι.  Αλ...

Η χώρα μας έχει περάσει από πολλές δυσκολίες. Σήμερα η εγκατάλειψη βρεφών μπορεί να μοιάζει με μεμονωμένο και ακραίο φαινόμενο, όμως στο παρελθόν η «πράξις της εγκαταλείψεως» ήταν κάτι πολύ πιο συνηθισμένο απ’ όσο θα θέλαμε να θυμόμαστε. Τόσο συνηθισμένο, μάλιστα, ώστε τα βρεφοκομεία αναγκάστηκαν να τοποθετήσουν βρεφοδόχους, προκειμένου τα νεογέννητα να μην εγκαταλείπονται σε ακατάλληλα και επικίνδυνα μέρη. Στον μεσαίωνα και στις επόμενες αιώνες στην Ευρώπη υπήρχε ένα σύστημα που λεγόταν «foundling wheel» (ροτόντα των εγκαταλειμμένων ή βρεφοδόχος): ένα είδος περιστρεφόμενου ξύλινου κυλίνδρου ή κουτιού τοποθετημένου στον εξωτερικό τοίχο μιας εκκλησίας, μοναστηριού ή ιδρύματος. Μία μητέρα που ήθελε να εγκαταλείψει το βρέφος της χωρίς να την δει κανείς, τοποθετούσε το παιδί στον κύλινδρο από την εξωτερική πλευρά. Στη συνέχεια ο κύλινδρος περιστρεφόταν (σαν περιστρεφόμενη «πόρτα») και το μωρό κατέληγε μέσα στο κτήριο, όπου το πρόσωπο που φρόντιζε τα εγκαταλειμμένα παιδιά το έπαιρνε και φρό...

Ιερά Γυναικεία Μονή Αγίας Παρασκευής Δομηρού – Ροδόλειβους Σερρών Το γραφικό και ιστορικό μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής βρίσκεται στις βόρειες υπώρειες του Παγγαίου. Είναι κτισμένο μέσα σ’ ένα υπήνεμο κοίλωμα, που σχηματίζουν οι χαμηλές απολήξεις βουνοκορφών απ’ το επικλινές υψίπεδο του Ροδολείβους, απ’ το οποίο απέχει τέσσερα χιλιόμετρα, ενώ περίπου στο ένα χιλιόμετρο βρίσκεται το παρακείμενο χωριό Δόμηρο. Η Μονή βρίσκεται σε προνομιούχα θέση με φόντο τις στρόγγυλες κορφές των λόφων, οι οποίες αφήνουν να φανεί μόνο το σκούρο όγκο του Παγγαίου στα νότια. Προς τα βόρεια, το άνοιγμα της στενωπού, αφήνει διάπλατα στους επισκέπτες να δουν τον κάμπο των Σερρών, ενώ κάτω χαμηλά, διακρίνεται η πράσινη κοιλάδα του Αγγίτη. Ο κύριος χώρος της Mονής περιβάλλεται από ένα μαντρότοιχο και η όλη έκταση είναι δεντροφυτεμένη με ελαιόδεντρα και οπωροφόρα δέντρα. Διαθέτει επίσης έναν άλλο φυσικό περίβολο από ψηλά πεύκα, κυπαρίσσια, καρυδιές και καραγάτσια. Τα πυκνόφυλλα και σκιερά αυτά δέντρα δίνουν μια...