ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

Στο Σιδηρόκαστρο, εκεί που τα βράχια κρατούν τη δροσιά ακόμη και τον Αύγουστο και ο χειμώνας κατεβαίνει βαρύς από το βουνό, ζούσε μια γυναίκα που όλοι ήξεραν με ένα όνομα που δεν ήταν δικό της. Την έλεγαν Πατούλα. Όχι γιατί την γνώριζαν. Αλλά γιατί έτσι την είχαν βολικά ορίσει. Κυκλοφορούσε μόνη. Μιλούσε συχνά στον εαυτό της. Γελούσε κάποιες φορές χωρίς προφανή λόγο. Αυτό ήταν αρκετό. Το χωριό είχε ήδη αποφασίσει τι είναι. Η τρελή του χωριού.  Και από τη στιγμή που κάποιος γίνεται «ο άλλος», όλα επιτρέπονται. Τα παιδιά την πείραζαν. Την φώναζαν και έτρεχαν γελώντας όταν εκείνη γύριζε και τους πετούσε πέτρες. Οι μεγάλοι δεν έκαναν φασαρία· γελούσαν πιο ήσυχα, πιο «πολιτισμένα». Με εκείνο το χαμόγελο που δεν ακούγεται, αλλά πονάει περισσότερο. Κι όμως, δεν ήταν όλοι ίδιοι. Υπήρχαν και σπίτια που της άνοιγαν την πόρτα τον χειμώνα. Την έβαζαν μέσα, την έπλεναν, της έδιναν φαγητό. Μια γυναίκα την φώναζε «κουμπάρα». Για ένα βράδυ, ίσως και για δύο, η Πατούλα κοιμόταν σε κρεβάτι.  Αλ...

Η χώρα μας έχει περάσει από πολλές δυσκολίες. Σήμερα η εγκατάλειψη βρεφών μπορεί να μοιάζει με μεμονωμένο και ακραίο φαινόμενο, όμως στο παρελθόν η «πράξις της εγκαταλείψεως» ήταν κάτι πολύ πιο συνηθισμένο απ’ όσο θα θέλαμε να θυμόμαστε. Τόσο συνηθισμένο, μάλιστα, ώστε τα βρεφοκομεία αναγκάστηκαν να τοποθετήσουν βρεφοδόχους, προκειμένου τα νεογέννητα να μην εγκαταλείπονται σε ακατάλληλα και επικίνδυνα μέρη. Στον μεσαίωνα και στις επόμενες αιώνες στην Ευρώπη υπήρχε ένα σύστημα που λεγόταν «foundling wheel» (ροτόντα των εγκαταλειμμένων ή βρεφοδόχος): ένα είδος περιστρεφόμενου ξύλινου κυλίνδρου ή κουτιού τοποθετημένου στον εξωτερικό τοίχο μιας εκκλησίας, μοναστηριού ή ιδρύματος. Μία μητέρα που ήθελε να εγκαταλείψει το βρέφος της χωρίς να την δει κανείς, τοποθετούσε το παιδί στον κύλινδρο από την εξωτερική πλευρά. Στη συνέχεια ο κύλινδρος περιστρεφόταν (σαν περιστρεφόμενη «πόρτα») και το μωρό κατέληγε μέσα στο κτήριο, όπου το πρόσωπο που φρόντιζε τα εγκαταλειμμένα παιδιά το έπαιρνε και φρό...

Ιερά Γυναικεία Μονή Αγίας Παρασκευής Δομηρού – Ροδόλειβους Σερρών Το γραφικό και ιστορικό μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής βρίσκεται στις βόρειες υπώρειες του Παγγαίου. Είναι κτισμένο μέσα σ’ ένα υπήνεμο κοίλωμα, που σχηματίζουν οι χαμηλές απολήξεις βουνοκορφών απ’ το επικλινές υψίπεδο του Ροδολείβους, απ’ το οποίο απέχει τέσσερα χιλιόμετρα, ενώ περίπου στο ένα χιλιόμετρο βρίσκεται το παρακείμενο χωριό Δόμηρο. Η Μονή βρίσκεται σε προνομιούχα θέση με φόντο τις στρόγγυλες κορφές των λόφων, οι οποίες αφήνουν να φανεί μόνο το σκούρο όγκο του Παγγαίου στα νότια. Προς τα βόρεια, το άνοιγμα της στενωπού, αφήνει διάπλατα στους επισκέπτες να δουν τον κάμπο των Σερρών, ενώ κάτω χαμηλά, διακρίνεται η πράσινη κοιλάδα του Αγγίτη. Ο κύριος χώρος της Mονής περιβάλλεται από ένα μαντρότοιχο και η όλη έκταση είναι δεντροφυτεμένη με ελαιόδεντρα και οπωροφόρα δέντρα. Διαθέτει επίσης έναν άλλο φυσικό περίβολο από ψηλά πεύκα, κυπαρίσσια, καρυδιές και καραγάτσια. Τα πυκνόφυλλα και σκιερά αυτά δέντρα δίνουν μια...

Τα παιχνίδια στην Αρχαία Ελλάδα Τα παιχνίδια στην Αρχαία Ελλάδα κατείχαν σημαντική θέση στην καθημερινή ζωή παιδιών και ενηλίκων. Δεν αποτελούσαν μόνο μέσο ψυχαγωγίας, αλλά και τρόπο εκπαίδευσης, κοινωνικοποίησης και σωματικής άσκησης. Παιδικά παιχνίδια στην Αρχαία Ελλάδα Τα παιδιά στην Αρχαία Ελλάδα περνούσαν μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς τους παίζοντας. Τα παιχνίδια τους ήταν απλά και φτιαγμένα από φυσικά υλικά, όπως ξύλο, πηλό, κόκαλο και ύφασμα, επειδή δεν υπήρχαν εργοστάσια ή βιομηχανική παραγωγή παιχνιδιών. Συχνά τα κατασκεύαζαν οι ίδιοι οι γονείς ή οι τεχνίτες της εποχής. Ένα από τα πιο συνηθισμένα παιχνίδια ήταν οι πλαγγόνες, δηλαδή κούκλες από πηλό ή ξύλο. Τα κορίτσια έπαιζαν μαζί τους μιμούμενα τη ζωή των ενηλίκων, όπως τη φροντίδα του σπιτιού και των παιδιών. Οι κούκλες αυτές συχνά είχαν κινητά χέρια και πόδια. Όταν τα κορίτσια μεγάλωναν και παντρεύονταν, συνήθιζαν να αφιερώνουν τις πλαγγόνες τους στους θεούς ως ένδειξη μετάβασης στην ενήλικη ζωή. Πολύ δημοφιλές παιχνίδι ...

Στην καρδιά της Θεσπρωτίας, κοντά στη Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Γηρομέρι, βρίσκεται ο χώρος όπου αναπαύονται τα λείψανα του Οσίου Νείλου του Εριχιώτη (1228‑1334), ενός από τους σημαντικότερους ασκητές και πνευματικούς πατέρες της περιοχής.  Ο Άγιος Νείλος είναι γνωστός για τη βαθιά του πνευματικότητα και τον ασκητικό του βίο. Ήταν ο ιδρυτής και πρώτος κτήτορας της Ιεράς Μονής Γηρομερίου, η οποία εξελίχθηκε με τον καιρό σε πνευματικό φάρο για την ευρύτερη περιοχή. Μετά την κοίμησή του, σε ηλικία 106 ετών στις 2 Ιανουαρίου 1334, το σώμα του ενταφιάστηκε σε μικρή απόσταση από τη Μονή, εκεί όπου ο ίδιος είχε επιλέξει να ταφεί.  Η θέση του τάφου είναι σε δύσβατο, εξαιρετικά φυσικό περιβάλλον — σε μια κακοτράχαλη και απόκρημνη τοποθεσία, κοντά σε ρυάκι — κάτι που αντανακλά την ταπεινή επιλογή του Αγίου να ζήσει και μετά θάνατον σε απομόνωση, μακριά από την κοσμική φήμη.  Η Καλυπτόμενη Θέση του Τάφου και η Παράδοση Σύμφωνα με την παράδοση, λίγα χρόνια μετά την ταφή του...

Η σύγχρονη κοινωνία χαρακτηρίζεται από τη διαρκή παρουσία ψηφιακών συσκευών με ενσωματωμένες φωτογραφικές και οπτικοακουστικές δυνατότητες. Η καθολική αυτή διαθεσιμότητα των μέσων καταγραφής έχει καταστήσει τη φωτογράφιση και τη βιντεοσκόπηση καθημερινή πρακτική για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Υπό αυτές τις συνθήκες, θα μπορούσε κανείς να αναμένει μια εκτενή και πολυεπίπεδη οπτική αποτύπωση του χώρου και της κοινωνικής ζωής. Ωστόσο, παρατηρείται μια εμφανής δυσαναλογία ανάμεσα στις τεχνολογικές δυνατότητες της εποχής και στον όγκο του οπτικού υλικού που αφορά τον ίδιο τον τόπο. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο που αποτυπώνουν τα χωριά, το τοπίο και τον καθημερινό χώρο ζωής παραμένουν περιορισμένα, με εξαίρεση ορισμένες συγκεκριμένες και  τουριστικές ή θεσμικές δράσεις.  Χθες είχαμε πολύ λίγες κάμερες, αλλά πολλές φωτογραφίες τοπίων. Σήμερα, οι κάμερες είναι πολλές, όμως η αναλογία των φωτογραφιών έπεσε στο ελάχιστο. Δηλαδή, ενώ τεχνικά έχουμε περισσότερα μέσα για να φωτογρα...

Η Σερραίπολις ή Σερραΐπολις (Αρχαία Ελληνικά: Σερραίπολις ) ήταν αρχαία ελληνική πόλη της παραλιακής Κιλικίας στη Μικρά Ασία , κτισμένη στην κάτω ροή του ποταμού Πύραμου (σήμερα. Ceyhan).  Ποταμός Πύραμος  (σημ. Ceyhan). Η πόλη αναφέρεται με διάφορες ονομασίες στις αρχαίες πηγές, όπως Σερρέτιλις ( Σερρέτιλλις ), Σερ(ρ)όπολις ,  Σέρραι,   Σέρραι κώμη , Σίρις , καθώς και Κασσίπολις , σύμφωνα με τον Ρωμαίο συγγραφέα Πλίνιο τον Πρεσβύτερο . Η Σερραίπολις ήταν αποικία των Σιροπαιόνων , ενός παϊονικού φύλου που είχε προσαρτηθεί στο μακεδονικό βασίλειο . Οι Σιροπαίονες είχαν ως μητρόπολη τη Σίριδα (σημερινές Σέρρες της Μακεδονίας), από την οποία προέρχεται και το όνομα της πόλης. Η ίδρυση της Σερραίπολης συνδέεται με τη μακεδονική αποικιακή επέκταση στη Μικρά Ασία και με τη μετοίκηση πληθυσμών από τη Μακεδονία και την Παιονία προς τις περιοχές της Κιλικίας. Απείχε 150 στάδια από τις Αιγές (επίσης μακεδονική αποικία, η σημερινή Γιουμουρταλίκ ) και 250 στάδια α...

Κάθε χρόνο, οι δημόσιες υπηρεσίες της χώρας μας καλούνται να ανταποκριθούν σε έναν κυκεώνα γραφειοκρατικών διαδικασιών. Ο χρόνος που χάνεται είναι τεράστιος, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι μόνο οι ατελείωτες εργατοώρες· είναι και τα οικονομικά βάρη που προκύπτουν από τα χαρτιά Α4, τα μελάνια, τα τόνερ και τον εξοπλισμό που απαιτείται για να «τρέξει» η καθημερινότητα. Το κράτος δαπανά μεγάλα ποσά κάθε χρόνο για να καλύψει αυτά τα έξοδα, κι όμως, τα χρήματα συχνά δεν επαρκούν. Το αποτέλεσμα; Εκπαιδευτικοί, στρατιωτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι και άλλοι εργαζόμενοι του δημοσίου τομέα καταλήγουν πολλές φορές να βάζουν το χέρι στην τσέπη, πληρώνοντας από τον μισθό τους χαρτικά και αναλώσιμα, προκειμένου να συνεχίσει να λειτουργεί απρόσκοπτα η υπηρεσία τους. Μια πραγματικότητα που δεν αρμόζει σε μια σύγχρονη κοινωνία. Την ίδια στιγμή, τράπεζες, ιδιωτικές επιχειρήσεις και πλήθος οργανισμών λειτουργούν πλέον ηλεκτρονικά, γρήγορα, με ασφάλεια και ανέπαφα. Είναι λοιπόν τουλάχιστον παράδοξο το...

Ο Δήμαρχος Σιντικής κ. Γεώργιος Τάτσιος, συνοδευόμενος από αντιπροσωπεία του Δήμου, θα μεταβεί την Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου 2025 στην πόλη Byala της Βουλγαρίας στο πλαίσιο της διαδικασίας αδελφοποίησης του Δήμου Σιντικής με τον Δήμο Byala.  Η πρωτοβουλία αυτή αποσκοπεί στην ενίσχυση των διακρατικών δεσμών, στην ανάδειξη της κοινής ιστορικής μνήμης.  Η Σιντική και η Byala, μοιραζόμενες κοινά στοιχεία ιστορικής μνήμης και γεωγραφικής εγγύτητας, έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν ένα δίκτυο συνεργασίας που θα αφορά τον πολιτισμό, την παιδεία, τον τουρισμό αλλά και την τοπική οικονομία. Η ανάδειξη αυτών των κοινών δεσμών δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά και το μέλλον· γιατί το μέλλον των Δήμων χτίζεται μέσα από γέφυρες επικοινωνίας και όχι από σύνορα που χωρίζουν. Για τους κατοίκους της Σιντικής, τέτοιες πρωτοβουλίες σημαίνουν νέες ευκαιρίες: καλύτερη πρόσβαση σε ευρωπαϊκά προγράμματα, ενίσχυση της εξωστρέφειας, περισσότερες πολιτιστικές ανταλλαγές και, τελικά, βελτίωση της καθ...

  Ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας  -  Τελευταίες αναρτήσεις Στις 15 Μαΐου 1919 (παλαιό ημερολόγιο: 2 Μαΐου), πραγματοποιείται μία από τις πλέον εμβληματικές πράξεις της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας: η απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη, η οποία αποτέλεσε και την απαρχή της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Η ενέργεια αυτή δεν υπήρξε αυθαίρετη· αποτέλεσε απόφαση του  Ανωτάτου Συμμαχικού Συμβουλίου  των νικητριών δυνάμεων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και έλαβε χώρα στο πλαίσιο της  εφαρμογής των όρων της ανακωχής του Μούδρου , που είχε υπογραφεί με την Οθωμανική Αυτοκρατορία τον Οκτώβριο του 1918. Η Ελλάδα κλήθηκε, με επίσημη εντολή των Συμμάχων, να αναλάβει την  ευθύνη της διατήρησης της τάξης και της προστασίας των πληθυσμών  στην ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης —στο  Βιλαέτι Αϊδινίου , όπως αποκαλούνταν τότε διοικητικά η περιοχή— καθώς υπήρχε ορατός ο κίνδυνος καταλήψεως της πόλης από τα ιταλικά στρατεύματα, τα οποία προετοίμαζαν μονομερή κάθοδο στην...