Τραγούδι ψάλλω Ιερόν στην Μεραρχία των Σερρών, 1916
Τραγούδι ψάλλω Ιερόν στην Μεραρχία των Σερρών, 1916
Ο ύμνος που γράφτηκε και έχει λησμονηθεί σήμερα, σχεδόν έχει αγνοηθεί, ενώ δεν υπάρχει κάποια αναφορά σε αυτόν σε κανένα άρθρο ή κάποια διαδικτυακή βιβλιοθήκη. Πιστεύουμε πως άσχετα με ότι κι αν εκφράζει πρέπει να διασωθεί ως ιστορικό κομμάτι της χώρας. Μπορέσαμε και τον εντωπίσαμε στην εφημερίδα Ο ΑΣΜΟΔΑΙΟΣ στο φύλλο της 19.11.1916.
Τραγούδι ψάλλω ιερό
Στη Μεραρχία των Σερρών
Αφού υπέστη την ορμή αγρίας καταιγίδας
η γαλανή σημαία μας, το σήμα της Πατρίδας,
ιδού με υπερηφάνεια και πάλι κυματίζει
εκεί όπου του βασιλιά νωπό το αίμα αχνίζει.
Κι αν εις τα χέρια των εχθρών ανάνδρως παραδόθη,
ενώ σ' αυτήν εστρέφοντο τόσων αιώνων πόθοι,
υψούται κυματίζουσα, και η σκιά που ρίχνει
τον δρόμο πάλι της τιμής της εθνικής μας δείχνει.
Του έθνους τη μαρτυρική μυσταγωγία ψάλλω
και βλέπω στον αγώνα μας ετούτο τον μεγάλο
των μαχητών τα μέτωπα η δάφνη να τα στέφει,
και διαλύει ο βοριάς στον ουρανό τα νέφη.
Τώρα καθάριος, ξάστερος ο ουρανός προβάλλει
κι εις τη Θεσσαλονίκη μας μια τελετή μεγάλη.
Ο Βενιζέλος, ο Δαγκλής κι ο Κουντουριώτης κάνουν
τα παλικάρια των Σερρών εις τη γραμμή τα βάνουν.
Τους δίδουν τη σημαία τους, τη ζηλευτή εκείνη,
που φρούριο απόρθητο κι απάτητο θα γίνει.
Και θα τραβούν μ' αυτήν εμπρός, και δεν θα σταματήσουν
πριν εις τη χώρα του εχθρού, στη Σόφια, να τη στήσουν.
Τραβάτε εμπρός και έλαμψε το άστρο της ημέρας,
η Μεραρχία των Σερρών πρέπει να μπει στις Σέρρες.
Δίπλα σ' αυτούς που έδωσαν κάποια σε εμάς βοήθεια
προτάξετε αδελφικά τα τιμημένα στήθια.
Τραβάτε εμπρός να δείξετε ο Έλληνας πώς γνωρίζει
εκεί που η δόξα κατοικεί άφοβα να βαδίζει.
Και φτάνει ένα πρόσταγμα και ένας λόγος φτάνει
εμπρός στο βάρβαρο εχθρό λιοντάρια να σας κάνει.
«Ω! Μεραρχία των Σερρών, ανέβαινε τα όρη,
βάδιζε πάντοτε εμπρός, ανίκητη, προχώρει
και φτάσε εις τη χώρα αυτή που τώρα σκλαβωμένη,
με καρδιοχτύπι η άμοιρη και πόθους σε προσμένει.
Θα έχεις εμβατήριο των Πιερίδων τ' άσμα
και τ' Αλεξάνδρου του τρανού θ' ακολουθεί το φάσμα,
τον δρόμο όπου επέρασε στους περασμένους χρόνους
να δείχνει εις τους τολμηρούς κι ανδρείους τους απογόνους.
Εις του Φιλίππου τρέξετε ακούραστοι τη χώρα,
που εμπρός στον Κρούμμο σύρεται δεμένη σκλάβα τώρα.
Λυτρώστε από το ζυγό το τιμημένο Πράβι
και το Δοξάτο που η φωτιά ακόμη εκεί ανάβει.
Ω! Μεραρχία των Σερρών, εις τον αγώνα τράβα,
να σώσεις χώρα ελεύθερη που έγινε πάλι σκλάβα.
Του Χριστοδούλου τα τρανά τα λόγια μη λησμόνει
και ένας πόθος μοναχά το νου σου ας φτερώνει:
«Πώς δεν θα σταματήσεις
την ιερή σημαία μας στη Σόφια αν δεν στήσεις!»
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ο ΑΣΜΟΔΑΙΟΣ στο φύλλο της 19.11.1916Τραγούδι ψάλλω ἱερὸν
στὴν Μεραρχίαν τῶν Σερρών
στὴν Μεραρχίαν τῶν Σερρών
‘Αφοῦ ὑπέστη τὴν ὁρμὴν ἀγρίας καταιγίδος
ἡ γαλανὴ σημαία μας, τὸ σῆμα τῆς Πατρίδος,
Ἰδοὺ μ’ ὑπερηφάνειαν καὶ πάλιν κυματίζει
ἐκεῖ ὅπου τοῦ βασιλεᾶ νωπὸ τὸ αἷμ’ ἀχνίζει.
ἡ γαλανὴ σημαία μας, τὸ σῆμα τῆς Πατρίδος,
Ἰδοὺ μ’ ὑπερηφάνειαν καὶ πάλιν κυματίζει
ἐκεῖ ὅπου τοῦ βασιλεᾶ νωπὸ τὸ αἷμ’ ἀχνίζει.
Κι’ ἂν εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν ἀνάνδρως παρεδόθη
ἐν ᾧ σ’ αὐτὴν ἐστρέφοντο τόσων αἰώνων πόθοι,
Ὑψοῦται κυματίζουσα, καὶ ἡ σκιὰ ποῦ ῥίχνει
τὸν δρόμον πάλιν τῆς τιμῆς τῆς ἐθνικῆς μᾶς δείχνει.
ἐν ᾧ σ’ αὐτὴν ἐστρέφοντο τόσων αἰώνων πόθοι,
Ὑψοῦται κυματίζουσα, καὶ ἡ σκιὰ ποῦ ῥίχνει
τὸν δρόμον πάλιν τῆς τιμῆς τῆς ἐθνικῆς μᾶς δείχνει.
Τοῦ ἔθνους τὴν μαρτυρικὴν μυσταγωγίαν ψάλλω
καὶ βλέπω στὸν ἀγῶνα μας ἐτοῦτο τὸν μεγάλο
τῶν μαχητῶν τὰ μέτωπα ἡ δάφνη νὰ τὰ στέφῃ,
καὶ διαλύῃ ὁ βορριᾶς στὸν οὐρανὸν τὰ νέφη.
καὶ βλέπω στὸν ἀγῶνα μας ἐτοῦτο τὸν μεγάλο
τῶν μαχητῶν τὰ μέτωπα ἡ δάφνη νὰ τὰ στέφῃ,
καὶ διαλύῃ ὁ βορριᾶς στὸν οὐρανὸν τὰ νέφη.
Τώρα καθάριος, ξάστερος ὁ οὐρανὸς προβάλλει
κι’ εἰς τὴν Θεσσαλονίκην μας μιὰ τελετὴ μεγάλη
‘Ο Βενιζέλος, ὁ Δαγκλῆς κι’ ὁ Κουντουριώτης κάνουν
τὰ παλληκάρια τῶν Σερρῶν εἰς τὴν γραμμὴ τὰ βάνουν.
κι’ εἰς τὴν Θεσσαλονίκην μας μιὰ τελετὴ μεγάλη
‘Ο Βενιζέλος, ὁ Δαγκλῆς κι’ ὁ Κουντουριώτης κάνουν
τὰ παλληκάρια τῶν Σερρῶν εἰς τὴν γραμμὴ τὰ βάνουν.
Τοὺς δίδουν τὴ σημαία των τὴ ζηλευτὴ ἐκείνη
ποῦ φρούριο ἀπόρθητο κι’ ἀπάτητο θὰ γείνῃ
Καὶ θὰ τραβοῦν μ’ αὐτὴν ἐμπρός, καὶ δὲν θὰ σταματήσουν
πρὶν εἰς τὴν χώρα τοῦ ἐχθροῦ, στὴ Σόφια, νὰ τὴν στήσουν
ποῦ φρούριο ἀπόρθητο κι’ ἀπάτητο θὰ γείνῃ
Καὶ θὰ τραβοῦν μ’ αὐτὴν ἐμπρός, καὶ δὲν θὰ σταματήσουν
πρὶν εἰς τὴν χώρα τοῦ ἐχθροῦ, στὴ Σόφια, νὰ τὴν στήσουν
Τραβᾶτ’ ἐμπρὸς καὶ ἔλαμψε τὸ ἄστρο τῆς ἡμέρας
ἡ Μεραρχία τῶν Σερρῶν πρέπει νὰ ’μπῇ στὰς Σέρρας.
Δίπλα σ’ αὐτοὺς ποῦ ἔδωσαν κάποια σ’ ἐμᾶς βοήθεια
προτάξετε ἀδελφικὰ τὰ τιμημένα στήθια.
ἡ Μεραρχία τῶν Σερρῶν πρέπει νὰ ’μπῇ στὰς Σέρρας.
Δίπλα σ’ αὐτοὺς ποῦ ἔδωσαν κάποια σ’ ἐμᾶς βοήθεια
προτάξετε ἀδελφικὰ τὰ τιμημένα στήθια.
Τραβᾶτ’ ἐμπρὸς νὰ δείξητε ὁ Ἕλλην πῶς γνωρίζει
ἐκεῖ ποῦ ἡ δόξα κατοικεῖ ἀφόβως νὰ βαδίζῃ.
Καὶ φθάνει ἕνα πρόσταγμα καὶ ἕνας λόγος φθάνει
ἐμπρὸς στὸ βάρβαρο ἐχθρὸ λιοντάρια νὰ σᾶς κάνῃ.
ἐκεῖ ποῦ ἡ δόξα κατοικεῖ ἀφόβως νὰ βαδίζῃ.
Καὶ φθάνει ἕνα πρόσταγμα καὶ ἕνας λόγος φθάνει
ἐμπρὸς στὸ βάρβαρο ἐχθρὸ λιοντάρια νὰ σᾶς κάνῃ.
”Ὦ ! Μεραρχία τῶν Σερρῶν ἀνάβαινε τὰ ὄρη
βάδιζε πάντοτε ἐμπρὸς ἀνίκητη, προχώρει
καὶ φθάσε εἰς τὴν χώρ’ αὐτὴ ποῦ τώρα σκλαβωμένη
μὲ καρδιοκτύπ’ ἡ ἄμοιρη καὶ πόθους σὲ προσμένει.
βάδιζε πάντοτε ἐμπρὸς ἀνίκητη, προχώρει
καὶ φθάσε εἰς τὴν χώρ’ αὐτὴ ποῦ τώρα σκλαβωμένη
μὲ καρδιοκτύπ’ ἡ ἄμοιρη καὶ πόθους σὲ προσμένει.
Θὰ ἔχῃς ἐμβατήριο τῶν Πιερίδων τ’ ᾆσμα
καὶ τ’ Ἀλεξάνδρου τοῦ τρανοῦ θ’ ἀκολουθῇ τὸ φᾶσμα
Τὸν δρόμον ὅπου ἐπέρασε στοὺς περασμένους χρόνους
νὰ δείχνῃ εἰς τοὺς τολμηροὺς κι’ ἀνδρείους τ’ ἀπογόνους.
καὶ τ’ Ἀλεξάνδρου τοῦ τρανοῦ θ’ ἀκολουθῇ τὸ φᾶσμα
Τὸν δρόμον ὅπου ἐπέρασε στοὺς περασμένους χρόνους
νὰ δείχνῃ εἰς τοὺς τολμηροὺς κι’ ἀνδρείους τ’ ἀπογόνους.
Εἰς τοῦ Φιλίππου τρέξετε ἀκούραστοι τὴ χώρα
ποῦ ἐμπρὸς ’στὸν Κροῦμμον σύρεται δεμένη σκλάβα τώρα.
Λυτρώσετ’ ἀπὸ τὸ ζυγὸ τὸ τιμημένο Πράβι
καὶ τὸ Δοξᾶτο ποῦ ἡ φωτιὰ ἀκόμ’ ἐκεῖ ἀνάβει.
ποῦ ἐμπρὸς ’στὸν Κροῦμμον σύρεται δεμένη σκλάβα τώρα.
Λυτρώσετ’ ἀπὸ τὸ ζυγὸ τὸ τιμημένο Πράβι
καὶ τὸ Δοξᾶτο ποῦ ἡ φωτιὰ ἀκόμ’ ἐκεῖ ἀνάβει.
Ὦ! Μεραρχία τῶν Σερρῶν εἰς τὸν ἀγῶνα τράβα
νὰ σώσῃς χώρα ἐλεύθερη ποὔγινε πάλι σκλάβα.
Τοῦ Χριστοδούλου τὰ τρανὰ τὰ λόγια μὴ λησμόνει
καὶ ἕνας πόθος μοναχὰ τὸ νοῦ σου ἂς φτερώνῃ·
«Πῶς δὲν θὰ σταματήσῃς
τὴν ἱερὴ σημαία μας στὴ Σόφια ἂν δὲν στήσῃς!»
νὰ σώσῃς χώρα ἐλεύθερη ποὔγινε πάλι σκλάβα.
Τοῦ Χριστοδούλου τὰ τρανὰ τὰ λόγια μὴ λησμόνει
καὶ ἕνας πόθος μοναχὰ τὸ νοῦ σου ἂς φτερώνῃ·
«Πῶς δὲν θὰ σταματήσῃς
τὴν ἱερὴ σημαία μας στὴ Σόφια ἂν δὲν στήσῃς!»
Δυστυχώς δεν έχουμε βρει "παρτιτούρα" μελοποίησης του ύμνου. Για αυτόν τον λόγο προσπαθήσαμε με κάθε σεβασμό στην ιστορία, να μελοποιήσουμε το τραγούδι. Ελπίζουμε να σας αρέσει.




