ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

Η Αγία Φαραΐλδη ή Φαραΐλδη (Ολλανδικά: Veerle) είναι μια Βελγίδα παρθένα του 8ου αιώνα και προστάτιδα της Γάνδης. Οι ακριβείς ημερομηνίες της ζωής της δεν είναι γνωστές, αλλά έζησε έως μεγάλη ηλικία και πέθανε σε ηλικία ενενήντα ετών. Η Φαραΐλδη γεννήθηκε στη Γάνδη, κόρη του Witger, Δούκα της Λωρραίνης, και της συζύγου του Amalberga του Maubeuge. Τα αδέλφια της ήταν οι: Emebert, Reineldis, Ermelindis και Gudula. Η Φαραΐλδη ανατράφηκε από τη Gertrude της Nivelles. Η Φαραΐλδη παντρεύτηκε εναντίον της θέλησής της σε νεαρή ηλικία με έναν ευγενή, παρόλο που είχε κάνει προσωπικό όρκο παρθενίας. Ο σύζυγός της επιμένει ότι ήταν παντρεμένη μαζί του και ότι η σεξουαλική της πίστη του ανήκε, όχι στον Θεό. Για το λόγο αυτό, υπέστη σωματική κακοποίηση για την άρνησή της να υποταχθεί σε αυτόν και για τις νυχτερινές επισκέψεις της στις εκκλησίες. Όταν έμεινε χήρα, ήταν ακόμα παρθένα και αφιερώθηκε στη φιλανθρωπία. Το λατρευτικό κίνημα της Φαραΐλδης έχει καταγραφεί ήδη από τον όγδοο αιώνα. Περί το έτο...

Ο Άγιος Μαβίλος (Mavilus, επίσης καταγεγραμμένος και ως Majulus) ήταν πρώιμος χριστιανός μάρτυρας του 3ου αιώνα που μαρτύρησε στην Αφρική, στην πόλη Hadrumetum (σημερινό Sousse στην Τυνησία).  Σύμφωνα με ιστορικές καταγραφές που αναφέρονται σε εγκυκλοπαίδειες και μαρτυρολογίες, κατά την περίοδο των διωγμών εντός της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας υπό τον αυτοκράτορα Caracalla (Marcus Aurelius Antoninus, που κυβέρνησε από το 211 ως το 217 μ.Χ.), ο Άγιος Μαβίλος καταδικάστηκε σε θάνατο από τα άγρια θηρία από τον ρωμαίο διοικητή Scapula για την πίστη του και για το ότι αρνήθηκε να λατρεύσει ειδωλικά είδωλα.  Το έτος του μαρτυρίου του ήταν 212 μ.Χ., σε εκκλησιαστικές μνημολογίες.  Παρά το γεγονός ότι ελάχιστα ιστορικά στοιχεία έχουν διασωθεί για τη ζωή του πριν από το μαρτύριό του, υπάρχουν αναφορές σε παλαιότερες συγγραφές και εκκλησιαστικούς καταλόγους μαρτύρων που τον καταγράφουν ως μάρτυρα από την Αφρική εκείνης της εποχής — και μάλιστα αναφέρεται ότι ο Tertullian, ένας...

Ο Άγιος Λίνος (πέθανε το 80 μ.Χ.) ήταν ο δεύτερος επίσκοπος (Πάπας) της Ρώμης μετά τον Απόστολο Πέτρο (περί το 68 μ.Χ.-80 μ.Χ.), Αγιοποιήθηκε όπως όλοι οι πρώτοι Πάπες. Ο Ειρηναίος Λουγδούνου αναφέρει ότι ο Λίνος ήταν το ίδιο πρόσωπο που καταγράφεται στην Καινή Διαθήκη. Το όνομα του Λίνου καταγράφεται στην Β΄ Επιστολή προς Τιμόθεο η οποία τον περιγράφει ότι ζούσε μαζί με τον Απόστολο Παύλο την εποχή του θανάτου του. Ο πρώτος μάρτυρας της επισκοπής του Λίνου ήταν ο ίδιος ο Ειρηναίος που γράφει "οι ευλογημένοι Απόστολοι αφού ίδρυσαν και οικοδόμησαν την εκκλησία, παρέδωσαν στα χέρια του Λίνου το αξίωμα της επισκοπής". Σύμφωνα με τον κατάλογο των πρώτων επισκόπων της Ρώμης όπως τους συνέταξαν ο Ειρηναίος και ο Ηγήσιππος και τους επικύρωσε ο Ευσέβιος της Καισαρείας ο Λίνος έλαβε το αξίωμα από τους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο μετά την ίδρυση της εκκλησίας της Ρώμης. Με βάση τους υπολογισμούς αυτούς θεωρήθηκε μέχρι τις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. ο πρώτος Πάπας, η Σύνοδος καθιέρωσε από ...

Ο ΌσιοςΤιμόθεος από την Καχούστα ή Τιμόθεος ο Στυλίτης (περίπου 800 μ.Χ.) ήταν ένας Σύρος Μελκίτης ερημίτης και άγιος, γνωστός από μια αραβική βιογραφία που γράφτηκε λίγο μετά τον θάνατό του, Η Ζωή του Αγίου και Αρεστού Ασκητή Τιμοθέου. Ο ΌσιοςΤιμόθεος γεννήθηκε στο χωριό Καχούστα (ή Καχσάτα), ένα μέρος που δεν αναφέρεται εκτός της Βιογραφίας του. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στην περιοχή ανάμεσα στην Αντιόχεια και την Αλέππο. Οι γονείς του πέθαναν όταν ήταν μικρός και ανατράφηκε από τα αδέλφια του. Όταν ήταν επτά ετών, ξυλοκοπήθηκε από τον μεγαλύτερο αδελφό του και έφυγε για το χωριό Κάφρ Ζούμα. Όταν ενηλικιώθηκε, πήγε σε προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ και έγινε μοναχός. Αν και ήταν διωθελητικός Χαλκηδόνιος, εντάχθηκε σε μοναστήρι των Μαρωνιτών και έμαθε την τέχνη της ξυλουργικής. Τελικά, επέστρεψε στο Κάφρ Ζούμα, όπου έζησε πολλά χρόνια ως αναχωρητής. Κάποια ημέρα, περίπου στην ηλικία των σαράντα, ενώ ταξίδευε με μερικούς μοναχούς προς την Αντιόχεια, προσκλήθηκαν από τους κ...

Ο Όσιος Συμεών (Μολγιούκοβ) γεννήθηκε στη Σιβηρία, στην πόλη Τομπόλσκ, και κατά καταγωγή προερχόταν από την εμπορική οικογένεια Μολγιούκοβ. Αφού εκάρη μοναχός, για κάποιο διάστημα έζησε στη Μονή Μπορίσογκλεμπσκ του Ροστόφ και αργότερα, λόγω των υψηλών πνευματικών του χαρισμάτων, διορίστηκε αρχιμανδρίτης της Μονής Πετσερσκόγκο του Νίζνι Νόβγκοροντ. Εκεί, με την ευσέβειά του και την δραστηριότητά του για την τάξη και την οργάνωση της μονής, τράβηξε την προσοχή της εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Το 1674 μεταφέρθηκε στη Μόσχα ως ηγούμενος της Μονής Ανδρονίκου, όπου σύντομα κέρδισε την ιδιαίτερη εύνοια του Τσάρου Αλεξέι Μιχάιλοβιτς και της οικογένειάς του. Στις 9 Απριλίου 1676, στον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Μόσχας, χειροτονήθηκε σε Αρχιεπίσκοπο Σμολένσκ. Η περιοχή του Σμολένσκ από το 1612 έως το 1642 βρισκόταν υπό πολωνική κατοχή, και οι ορθόδοξοι ναοί συχνά μετατρέπονταν με βία σε καθολικούς ή ενοριακούς ναούς των Ουνιτών, με αποτέλεσμα το 1639 να μην τελούνται ορθόδοξες λειτουργίες στου...

Το μαρτύριο του Αγίου Νεομάρτυρα Ιωάννου εορτάζεται στις 23 Σεπτεμβρίου. Μετά το μαρτύριό του, το έτος 1814 μ.Χ., οι Χριστιανοί της πόλεως Βραχωρίου (Αγρινίου) παρέλαβαν το τίμιο λείψανο αυτού και το ενταφίασαν σε έναν αγρό. Όταν έγινε η ανακομιδή, μεταξύ των ετών 1814 - 1821 μ.Χ., τα ιερά λείψανα μεταφέρθηκαν κρυφά στην ιερά Μονή Προυσιωτίσσης Ευρυτανίας, από τον ιερέα Κύριλλο Καστανοφύλλη και κατετέθησαν σε τόπο κρυφό. Τα χρόνια πέρασαν και το γεγονός περιέπεσε σε λήθη. Αλλά ο δοξάζων τους Αγίους Κύριος απεκάλυψε αυτά στους Μοναχούς της Μονής, οι οποίοι αποφάσισαν, στις 4 Ιανουαρίου 1974 μ.Χ., να ανοίξουν την κρύπτη πάνω στην οποία είχε χαραχθεί με το χέρι του κομίσαντος: «Οὐ μεταλλεῖον ἀργυροχρύσου πέλω, ἀλλ’ ὄλβον φέρω. Πάντα λίθον μὴ κίνει». Μόλις οι Μοναχοί αποκύλησαν το λίθο που ήταν πάνω στην κρύπτη, άρρητη ευωδία εξήλθε, που ευχαρίστησε και εξέπληξε τις ψυχές τους. Μέσα στην κρύπτη υπήρχε μια ξύλινη λειψανοθήκη εντός της οποίας φυλάσσονταν η Τιμία Κάρα μετά των οστέων αγνώστου...

Ο Όσιος Θεοπρόβος ( έζησε κατά τον 4ο μ.Χ. αιώνα) της Καρπασίας στην Κύπρο είναι άγιος της εκκλησιαστικής παράδοσης, για τον οποίο σώζονται ελάχιστες ιστορικές πληροφορίες. Μνημονεύεται στα παλαιά συναξάρια ως όσιο πρόσωπο, δηλαδή μοναχός ή ασκητής, που έζησε στην περιοχή της Καρπασίας, στο βορειοανατολικό άκρο της Κύπρου, πιθανότατα κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες.  Το όνομά του διατηρήθηκε κυρίως μέσω της λειτουργικής μνήμης και όχι μέσα από εκτενή βίο, κάτι συνηθισμένο για πολλούς τοπικούς αγίους της Κύπρου. Η τιμή του συνδέεται με την πρώιμη διάδοση του χριστιανισμού στο νησί και με την ασκητική παράδοση της περιοχής, χωρίς να έχουν διασωθεί λεπτομέρειες για το έργο ή τα θαύματά του.  Η μνήμη του, η οποία τιμάται στις 4 Ιανουαρίου, απαντά σε παλαιές αγιολογικές αναφορές και θεωρείται σεβαστή αλλά «σιωπηλή», χωρίς μεταγενέστερη φιλολογική ανάπτυξη.

Εις τον Χρύσανθον. Χρύσανθος ανθεί καρπόν ήδιστον πάνυ, Τον και πολύ φανέντα κρείττω χρυσίου. Εις την Ευφημίαν. Ευφημίας λόγος σε την Ευφημίαν. Τρανώς κατηξίωσε της αθανάτου. Ο Άγιος Χρύσανθος και η Αγία Ευφημία μαρτύρησαν για την πίστη του Χριστού αλλά δεν έχουμε λεπτομέριες για τον βίο τους, όμως στο Συναξάριο της Κωνσταντινούπολης αναφέρεται ότι είχε ανεγερθεί ναός αφιερωμένος σε αυτούς στην Κωνσταντινούπολη, κοντά στον ναό του Αγίου Ακακίου στο Κοντοσκάλι, περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως Κουμκαπί και όπου βρίσκεται σήμερα το Αρμενικό Πατριαρχείο. από το οποίο θεωρούμε, ότι πρόκειται περί του τάφου της Αγία Ευφημίας

Εις τον Ευθύμιον Έπνιξεν ύδωρ Ευθύμιον τον πάνυ, Καταισχύναντα λατινοφρόνων πλάνην. Εις τους Δώδεκα Είλεν μοναστών δωδεκάς λαμπρά στέφη, Ήλεγξε και γαρ λατινοφρόνων πλάνην. Ο οσιομάρτυρας Ευθύμιος και οι δώδεκα μοναχοί της Μονής Βατοπεδίου, μαρτύρησαν το 1280 κατά τον διωγμό στο Άγιο Όρος, από τους φιλοπαπικούς, τον βασιλιά Μιχαήλ Παλαιολόγο και Πατριάρχη Ιωάννη Βέκκο. Την εποχή του Πάπα Ουρβανού Δ' (1263) και του διαδόχου του Κλήμεντος Δ' (1267) ο αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης Μιχαήλ Παλαιολόγος άρχισε να διαπραγματεύεται για την ένωση της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας με τη Δυτική. Ο Πάπας Κλήμης Δ' έστειλε στην Κωνσταντινούπολη προς υπογραφή τους όρους της ενώσεως, στους οποίους μεταξύ άλλων ο Πάπας εθεωρείτο ως διακιούμενος από τον Θεό να κρίνει και να αποφασίζει οριστικά για κάθε δογματικό ζήτημα ή άλλη εκκλησιαστική διαφωνία. Έτσι ο Πάπας αναδεικνυόταν σε υπέρτατη εκκλησιαστική εξουσία, οι δε Σύνοδοι, Τοπικές ή Οικουμενικές, εκμηδενίζονταν. Το ζήτημα όμως, λόγω ...

Εύθυμος Ευθύμιος ασκήσας πόνοις. Εύθυμος ήκε προς μονάς ευθυμίας. Ο Όσιος Ευθύμιος γεννήθηκε την εποχή του εικονομάχου αυτοκράτορα Λέοντα Ε΄ του Αρμένιου (813–820), σε ένα χωριό κοντά στην Άγκυρα της Γαλατίας. Στη βάπτισή του ονομάστηκε Νικήτας. Ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν επτά ετών και έτσι μεγάλωσε από τη μητέρα του, η οποία τον ανέθρεψε στην Ορθόδοξη πίστη και στον σεβασμό των ιερών εικόνων. Όταν μεγάλωσε λίγο, υπηρέτησε για κάποιο διάστημα στον στρατό. Αργότερα, ύστερα από επιμονή της μητέρας του, δέχτηκε να παντρευτεί την κόρη μιας πλούσιας και ευσεβούς οικογένειας της περιοχής. Μαζί της απέκτησε μια μικρή κόρη που ονομαζόταν Αναστασώ. Παρ’ όλα αυτά, από την παιδική του ηλικία ο Νικήτας είχε έντονη την επιθυμία να ακολουθήσει τον δύσκολο και στενό δρόμο που οδηγεί στη Βασιλεία του Θεού, δηλαδή να γίνει μοναχός. Όταν ένα από τα άλογα της οικογένειας έφυγε μόνο του, ο δεκαοκτάχρονος τότε Νικήτας βρήκε την ευκαιρία να αποχαιρετήσει την οικογένειά του με την πρόφαση ότι θα το αναζη...

Ψυχαὶ διαυγεῖς ἓξ ἀποπτᾶσαι βίου, Ἑξαπτέρυξι συμπαρίστανται Νόοις. Σύμφωνα με το Συναξάριον της Κωνσταντινουπόλεως , οι Άγιοι αυτοί Έξι Μάρτυρες λέγεται ότι εκοιμήθησαν εν ειρήνη. Αυτό φαίνεται οξύμωρο, μέχρι να διαπιστώσουμε ότι στις 15 Ιανουαρίου τιμούμε τη μνήμη των Αγίων Έξι Πατέρων που έζησαν ασκητικά στην έσχατη έρημο, και οι οποίοι μοιράζονται τους ίδιους ιαμβικούς στίχους με τους σημερινούς Αγίους. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι οι Έξι αυτοί Πατέρες, ζώντας στην απόλυτη ερημία, υπέστησαν μαρτύριο μέσω της ακραίας ασκητικότητάς τους. Δεν γνωρίζουμε την ακριβή τους ταυτότητα. Η μνήμη τους επαναλαμβάνεται στις 15 Ιανουαρίου.

Αἴρουσιν ἐκ γῆς τὴν Ἀπολλιναρίαν. Καὶ γὰρ κατοικεῖν οὐρανοὺς ἦν ἀξία. Η Οσία Απολλιναρία έζησε τον 5ο αιώνα μετά Χριστόν. Κόρη του Ανθεμίου, ανώτατου διοικητικού άρχοντα της Ρώμης. Η Απολλιναρία, φημισμένη για την ωραιότητα και τη φρόνησή της, είχε θερμή πίστη και ολόψυχη αφοσίωση στον Χριστό. Κάποτε της δόθηκε η ευκαιρία και πήγε στους Αγίους Τόπους στην Ιερουσαλήμ, μαζί με πολλά χρήματα, δούλες και δούλους, για να προσκυνήσει. Μετά τις πρώτες άγιες συγκινήσεις της, θεώρησε χρέος της να απελευθερώσει όλους τους δούλους, αφού τους εφοδίασε με τα ανάλογα χρήματα. Αυτή, μαζί με έναν γέροντα υπηρέτη, πήγε στην Αλεξάνδρεια. Εκεί με πολύ θεοσέβεια και καθαρότητα, ζούσε το μοναχικό βίο. Έγινε φημισμένη στους γυναικείους μοναστηριακούς κύκλους και πολλές γυναίκες πήγαιναν και συμβουλεύονταν από τη φρόνηση και τη μεγάλη της αρετή. Κάποτε μάλιστα, αρρώστησε από ακάθαρτο πνεύμα η αδελφή της. Τότε η Απολλιναρία πήγε στη Ρώμη και με τις προσευχές της, η θεία χάρη θεράπευσε την αδελφή της. Όλοι τότ...

Ἀθανάσιος συνθανὼν τῷ Ζωσίμῳ, ᾽Ἒνδον πέτρας ἥδιστα καὶ συζῆν ἔχει. Ο Άγιος Ζώσιμος έζησε στην Κιλικία και κατοικούσε στην έρημο. Εκεί τον αναζήτησαν οι ειδωλολάτρες, το έπιασαν και τον οδήγησαν στον άρχοντα Δομετιανό. Ο Άγιος Ζώσιμος ομολόγησε με παρρησία μπροστά στον άρχοντα την πίστη του στον Ιησού Χριστό. Ο άρχοντας τότε διέταξε να υποβάλουν τον Άγιο σε φοβερά βασανιστήρια. Του έκαψαν, λοιπόν, τα αυτιά με πυρακτωμένα σίδερα, τον έριξαν μέσα σε ένα καζάνι γεμάτο βόρβορο που κόχλαζε και τελικά τον κρέμασαν με το κεφάλι προς τα κάτω. Κατά τρόπο όμως θαυμαστό διασώθηκε από όλα αυτά τα βασανιστήρια. Η μανία των ειδωλολατρών δεν σταμάτησε εδώ. Έριξαν τον Άγιο στην αρένα του θεάτρου να τον κατασπαράξουν τα πεινασμένα άγρια θηρία. Εκεί όμως εμφανίστηκε ένα λιοντάρι και με ανθρώπινη φωνή μίλησε για τον Χριστό. Το θαυμαστό αυτό γεγονός είχε ως αποτέλεσμα να προσελκυστεί στη χριστιανική πίστη ο Κομενταρήσιος Αθανάσιος. Αλλά και ο τύραννος, ύστερα από το γεγονός αυτό, άφησε ελεύθερο τον Άγιο....

Σχῆμα Μοναχῶν φορέσας Νικηφόρος, τύπος προσευχῆς ἐγένετο ἀπαύστου. Ἰανουαρίου τετράδι σάρξ λεπρῶσα Νικηφόρου χθονί ἐτάφη, πνεῦμα δέ ὁλόλαμπρον ἐν οὐρανοῖς ἀνέπτη. Ο πατήρ Νικηφόρος (κατά κόσμο Νικόλαος Τζανακάκης) γεννήθηκε σ’ ένα ορεινό χωριό των Χανίων, στο Σηρικάρι, καστανοχώρι στα δυτικά του Νομού με υγιεινό κλίμα, με όμορφα δάση, πλούσια νερά, φαράγγια και σπήλαια.  Το πατρικό σπίτι του Οσίου Νικηφόρου του Λεπρού Το χωριό αυτό έχει μια ιδιομορφία που δεν την συναντούμε συχνά: είναι χωρισμένο σε ένδεκα γειτονιές, οι οποίες πήραν και το όνομα τους από τις οικογένειες που πρωτοκατοίκησαν εκεί.  Έτσι ο Άγιος μας γεννήθηκε στην γειτονιά των Κωστογιάννηδων. Οι γονείς του ήταν απλοί και ευλαβείς χωρικοί, οι οποίοι ενώ ακόμη ήταν μικρό παιδί πέθαναν και τον άφησαν ορφανό. Έτσι, σε ηλικία 13 ετών, έφυγε από το σπίτι του. Ο παππούς του που είχε αναλάβει να τον μεγαλώσει τον πήγε στα Χανιά να εργαστεί εκεί σ’ ένα κουρείο για να μάθει την δουλειά. Τότε εμφάνισε και τα πρώτα σημεία τη...

Ο Όσιος Ονούφριος γεννήθηκε στο χωριό Κάμπροβα του Μεγάλου Τυρνάβου το 1787 μ.Χ. Ο πατέρας του ονομαζόταν Δέτζιο και αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Δανιήλ. Η δε μητέρα του ονομαζόταν Άννα. Το πρώτο όνομα του νεομάρτυρα αυτού ήταν Ματθαίος και οι ευσεβείς και πλούσιοι γονείς του τον μεγάλωναν με χριστιανοπρέπεια. Κάποτε λοιπόν, όταν ήταν οκτώ ετών, οι γονείς του τον μάλωσαν για κάποια του αταξία και αυτός θυμωμένος είπε μπροστά σε Τούρκους ότι θα τουρκέψει. Τότε με χίλια βάσανα οι γονείς του κατόρθωσαν να αποτρέψουν την περιτομή του. Όταν μεγάλωσε ο Ματθαίος πήγε στο Άγιο Όρος στη Μονή Χιλιανδαρίου, όπου χειροτονήθηκε διάκονος με το όνομα Μανασσής. Αλλά οι τύψεις από το παιδικό εκείνο περιστατικό τον έκαναν να αγωνίζεται με αυστηρή νηστεία και προσευχή για να εξιλεωθεί στον Θεό. Αργότερα αποφάσισε να ομολογήσει τον Χριστό μπροστά στους άπιστους και να υποστεί μαρτυρικό θάνατο. Πήγε λοιπόν στη σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, όπου δοκιμάστηκε για 4 μήνες από τον πνευματικό Νικηφόρο και κα...

Οι Όσιοι Ευάγριος και Σίος του Μγκβιμέλι έζησαν στη Γεωργία τον 6ο μ.Χ. αιώνα. Ο Όσιος Ευάγριος αρχικά ήταν Δούκας του Ζιχαντίνι και αρχηγός του μεγαλύτερου κράτους στην αυλή του βασιλείου του Κάρτλι (Δυτική Γεωργία). Στη συνέχεια έγινε ένας από τους πρώτους γεωργιανούς μαθητές του Αγίου Σίου και μετέπειτα ηγούμενος της Μονής που ίδρυσε ο τελευταίος. Ο Όσιος Ευάγριος σκόπευε να γίνει μοναχός, όταν, πηγαίνοντας σε ένα κυνήγι, έγινε θεατής ενός θαύματος: είδε ένα περιστέρι να φέρνει τροφή στον ερημίτη Άγιο Σίο. Αυτός στην αρχή ήταν αντίθετος στην απόφαση του Ευάγριου, επειδή ήταν πολύ βιαστική. Ο Ευάγριος όμως επέμενε και τελικά ο Άγιος Σίος του παρήγγειλε να επιστρέψει σπίτι, να τακτοποιήσει όλες τις υποθέσεις του, να αποχαιρετίσει τους δικούς του και έπειτα να πάει στις όχθες του ποταμού Μτκβάρι και να βάλει μέσα στο νερό ένα μπαστούνι που ο ίδιος θα του δώριζε. Εάν ο ποταμός στέγνωνε μπροστά στα μάτια του Ευάγριου, αυτό θα ήταν θεϊκό σημάδι για να ξεκινήσει τον μοναχικό βίο, διαφορετι...

Ο Όσιος Αχιλλέας (Άκυλα) μόνασε τον 14ο μ.Χ. αιώνα στη Λαύρα του Κιέβου. Αγιοκατατάχθηκε μαζί με άλλους Αγίους της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, την επόμενη περίοδο μετά την εισβολή των Μογγόλων, από τον Μητροπολίτη Κιέβου και της Γαλικίας Άγιο Πέτρο, τον Μογγίλα, το έτος 1643. Ο Άγιος Αχιλλέας ο Διάκονος των Σπηλαίων του Κιέβου (14ος αιώνας) έγινε γνωστός ως μεγάλος νηστευτής, έχοντας ζήσει για μεγάλο διάστημα ως ερημίτης. Δεν έτρωγε ούτε βαρενίκι (πιροσκί) ούτε γλυκές τροφές, ενώ κατανάλωνε λαχανικά σπάνια και σε μικρές ποσότητες. Κατά τις περιόδους νηστείας έτρωγε μόνο ένα πρόσφορο. Όσοι διψούν για απελευθέρωση από «τη δουλεία των παθών του στομάχου» και επιθυμούν να μάθουν την εγκράτεια, στρέφονται στον Άγιο Άκυλα ζητώντας τη βοήθειά του (Τρίτη Ωδή του Κανόνα προς τους μοναχούς που τιμώνται στις Μακρινές Σπηλιές). Η μνήμη του Αγίου Αχιλλέα του Διακόνου τιμάται επίσης στις 28 Αυγούστου και τη δεύτερη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Λειτουεργικά κείμενα Τροπάριον — Ἦχος Πλ. Δ...

Ο Άγιος Ευστάθιος,  (Ευστάθιος ο Α) του Πέτς (σερβικά: Свети Јевстатије архиепископ српски), ήταν Αρχιεπίσκοπος της Σερβίας από το 1279 έως το 1286. Η μνήμη του εορτάζεται στις 4 Ιανουαρίου. Η Εκκλησία τον τιμά επίσης στις 30 Αυγούστου, κατά τη Σύναξη των Σέρβων Ιεραρχών, μια εορτή αφιερωμένη στους αρχιερείς της Σερβικής Εκκλησίας του 13ου και 14ου αιώνα. Γεννήθηκε σε αριστοκρατική οικογένεια στην επαρχία Μπούντιμλιε. Ως νεαρός εισήλθε στη Μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, η οποία ήταν η έδρα του επισκόπου της Ζέτας. Στη μονή αυτή, ο Ιευστάθιος μελέτησε θεολογία και κανονικό δίκαιο. Έλαβε το μοναχικό σχήμα και χειροτονήθηκε από τον Επίσκοπο Νεόφυτο της Ζέτας. Αναζητώντας μια πιο ασκητική ζωή, ο Ιευστάθιος εγκατέλειψε τη Μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και κατευθύνθηκε στο Άγιον Όρος. Εκεί παρέμεινε για πολλά χρόνια στη Μονή Χιλανδαρίου, όπου το 1262 εξελέγη ηγούμενος. Το 1265, ο Ιευστάθιος εξελέγη Επίσκοπος Ζέτας. Τον Ιούνιο του 1279, εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Σερβίας, αξίωμα που διατήρησε για επ...

Ἐν γῇ χλοαυγεῖ τῆς Ἐδὲμ Θεοκτίστῳ, Μοῖραν δίδως, ἄκτιστε τοῦ Θεοῦ Λόγε. Ο Όσιος Θεόκτιστος ήταν ηγούμενος της Μονής Κουκουμίου (ή Κουκουμά ή Κουκούμης) στη Σικελία. Απεβίωσε ειρηνικά. Λειτουργικά κείμενα Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα. Κτίσις βασίλειος, Θεοῦ γενόμενος, βίον κατάλληλον, τῇ κλήσει ἔσχηκας, εὐαρεστήσας τῷ Θεῷ, ἐν ἔργοις δικαιοσύνης· ὅθεν Μοναζόντων σε, ποδηγέτην ἀνέδειξε, Χριστὸς ὁ φιλάνθρωπος, ὁ δεχθεὶς τοὺς ἀγῶνάς σου· ᾧ πρέσβευε ὑπὲρ τῶν βοώντων· χαίροις Θεόκτιστε θεόφρον. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον. Ἐκ Δυσμῶν ὡς ἥλιος ἐξανατείλας, μυστικῶς κατηύγασας τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἀσκητικαῖς σου φαιδρότησι, Πάτερ παμμάκαρ, Θεόκτιστε Ὅσιε. Μεγαλυνάριον Φοῖνιξ ἐναρέτου ὤφθης ζωῆς, θάλλων διεξόδοις, σῶν ἱδρώτων τῶν εὐαγῶν· ὅθεν διατρέφεις, καρποῖς σου ἀθάνατοις, ἡμῶν τὰς διανοίας, Πάτερ Θεόκτιστε.

Τοὺς Ἑβδομήκοντ᾽ εὐκλεεῖς Ἀποστόλους, Καὶ ὧδ᾽ ὁμοῦ σύμπαντας εὐφημεῖν θέμις. Ἀμφὶ τετάρτην ἄνδρας ἀγακλεέας κυδαίνω. Για τους Αποστόλους αυτούς μας πληροφορεί το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο στο δέκατο κεφάλαιο. Τους εξέλεξε ο Χριστός ύστερα από τους Δώδεκα για να βοηθούν το έργο Του, πηγαίνοντας αυτοί πρωτύτερα σε κάθε πόλη και τόπο, όπου θα πήγαινε κατόπιν ο Ίδιος. Στον αγώνα αυτό, έπρεπε να καταβάλουν όλη τους τη δραστηριότητα, χωρίς να χάνουν ούτε στιγμή. Γι' αυτό τους είπε, ότι ώφειλον να μη σταματούν και να μη χαιρετούν κανένα εις τον δρόμον. Αυτό δε, αποτελεί μάθημα για μερικούς πνευματικούς εργάτες, που χάνουν άσκοπα ώρες και μέρες φλυαρώντας αντί να διδάσκουν, και σκανδαλίζοντας αντί να οικοδομούν. Ο Κύριος παρήγγειλε τους εβδομήκοντα Αποστόλους, μήτε βαλάντιο να έχουν μαζί τους, μήτε δισάκιο, ούτε υποδήματα να κρατάνε. Γιατί; Για να φανεί, ότι οι στρατιώτες του Χριστού πρέπει να έχουν αυταπάρνηση και να εξοικειώνονται με όλες τις στερήσεις. Και να δειχθεί ότι ο Θεός με μηδαμινά ...