Όσιος Συμεών εκ Ρωσίας, 4 Ιανουαρίου
Ο Όσιος Συμεών (Μολγιούκοβ) γεννήθηκε στη Σιβηρία, στην πόλη Τομπόλσκ, και κατά καταγωγή προερχόταν από την εμπορική οικογένεια Μολγιούκοβ.
Αφού εκάρη μοναχός, για κάποιο διάστημα έζησε στη Μονή Μπορίσογκλεμπσκ του Ροστόφ και αργότερα, λόγω των υψηλών πνευματικών του χαρισμάτων, διορίστηκε αρχιμανδρίτης της Μονής Πετσερσκόγκο του Νίζνι Νόβγκοροντ. Εκεί, με την ευσέβειά του και την δραστηριότητά του για την τάξη και την οργάνωση της μονής, τράβηξε την προσοχή της εκκλησιαστικής ιεραρχίας.
Το 1674 μεταφέρθηκε στη Μόσχα ως ηγούμενος της Μονής Ανδρονίκου, όπου σύντομα κέρδισε την ιδιαίτερη εύνοια του Τσάρου Αλεξέι Μιχάιλοβιτς και της οικογένειάς του.
Στις 9 Απριλίου 1676, στον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Μόσχας, χειροτονήθηκε σε Αρχιεπίσκοπο Σμολένσκ. Η περιοχή του Σμολένσκ από το 1612 έως το 1642 βρισκόταν υπό πολωνική κατοχή, και οι ορθόδοξοι ναοί συχνά μετατρέπονταν με βία σε καθολικούς ή ενοριακούς ναούς των Ουνιτών, με αποτέλεσμα το 1639 να μην τελούνται ορθόδοξες λειτουργίες στους περισσότερους δήμους Σμολένσκ και Δρογκομπούζ.
Ακόμα και μετά την ανακατάληψη του Σμολένσκ από τον Τσάρο Αλεξέι Μιχάιλοβιτς, οι καθολικές συνήθειες και οι πολωνικές επιρροές δεν εξαφανίστηκαν αμέσως. Απαιτήθηκαν τεράστιες προσπάθειες για να αποκατασταθεί η Ορθοδοξία, η οποία είχε πληγεί από αιρέσεις και βία.
Η δύσκολη αυτή εργασία έπεσε στον Όσιο Συμεών, ο οποίος παρέμεινε στην έδρα του για 23 χρόνια. Ο Αρχιεπίσκοπος Συμεών ανέφερε προσωπικά στον Τσάρο ότι στο Σμολένσκ ήταν επιθυμητό να χτιστεί ένας καθεδρικός ναός ανάλογος με τη μεγαλοπρέπεια της Ορθοδοξίας.
Το 1676 στάλθηκε από τη Μόσχα σχέδιο για την κατασκευή του καθεδρικού, μαζί με 12.000 ρούβλια δωρεά του Τσάρου και τα απαραίτητα υλικά. Στις 2 Αυγούστου 1677 έγινε η θεμελίωση του Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως, αλλά ο Όσιος Συμεών δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το έργο. Ο ναός τελικά εγκαινιάστηκε το 1772.
Με την ευλογία του, χτίστηκαν και ναοί σε άλλες πόλεις της επαρχίας, όπως ο Τροϊτσκόι Καθεδρικός στη Βιάζμα και η έναρξη της κατασκευής του Ναού της Κοιμήσεως στην πόλη Κράσνοε. Στα τέλη του 1681 συμμετείχε στις εργασίες της Ζεμσκόγκο Σόμπορ και του Πομέστνογκο Σόμπορ, όπου αποφασίστηκε η ίδρυση της Μητρόπολης Σμολένσκ και οι επικαρπίες στη Βιάζμα και το Μπριάνσκ. Το 1682 συμμετείχε στη χειροτονία του επισκόπου Μιτρόφαν, μελλοντικού θαυματουργού του Βορόνεζ.
Μετά τον θάνατο του Τσάρου Αλεξέι Μιχάιλοβιτς, που ήταν προστάτης του, λόγω παρεμβάσεων και ίντριγκας, στερήθηκε τον λευκό κλώβο και εξορίστηκε για μετάνοια στη Μονή Τριών Ιεραρχών του Σεργίου, όπου παρέμεινε δύο χρόνια. Κατά την απουσία του εντάθηκε το σχίσμα στη Σμολένσκη επαρχία.
Μετά την επιστροφή του από την εξορία, συνέχισε τις έντονες προσπάθειες για την οργάνωση της επαρχίας. Πολλές φορές συνάντησε τον Αυτοκράτορα Πέτρο Α’, αλλά δεν είναι γνωστό αν αυτές οι συναντήσεις είχαν κάποιο θετικό αποτέλεσμα.
Με γεράματα, το 1695 ζήτησε να αποσυρθεί, αλλά μέχρι να βρεθεί κατάλληλος διάδοχος, την νύχτα της 4ης Ιανουαρίου 1699 πέθανε.
Θάφτηκε στον Καθεδρικό Ναό της Τριάδας στο Σμολένσκ. Ο τάφος του, που έγινε αργότερα χώρος ταφής των διαδόχων του – Σιλβέστρου II, Σιλβέστρου III και Δορόφεου – επισκεπτόταν συχνά από ευσεβείς Σμολένσκιους. Πολλοί τον θεωρούσαν Όσιο, τελούσαν μνημόσυνα υπέρ αυτού και έλαβαν θεραπεία μέσω της προσευχής του.
Έτσι, το 1840, μια βαριά άρρωστη γαιοκτήμονας, η οποία για πολλά χρόνια θεράπευε την ασθένειά της στη Ρωσία και στο εξωτερικό, θεραπεύτηκε μετά την ανακαίνιση του τάφου του.
Κανωνοποιήθηκε ως τοπικός Όσιος της Επαρχίας Νοβοσιμπίρσκ και το 1984 συμπεριλήφθηκε στον Καθεδρικό των Σιβηριανών Οσίων, με εορτή στις 10 Ιουνίου.
