Σύναξη της Παναγίας Βύσσιανης στις Σέρρες, 15 Αυγούστου
Δέκα χλμ. βόρεια της πόλης των Σερρών και δύο από τον οικισμό του Μετοχίου, μέσα σ’ ένα καταπράσινο τοπίο η γυναικεία Ι.Μ. Παναγίας της Βύσσιανης.
Η μονή, στη σημερινή της μορφή, ιδρύθηκε το έτος 1972 μ.Χ. με πρωτοβουλία Σερραίων πιστών. Η Μονή πήρε το όνομά της από ένα χωριό που βρίσκεται κοντά της και ονομάζεται Βύσσιανη. Τις πρώτες πληροφορίες γι’ αυτό το χωριό τις παίρνουμε από ένα έγγραφο γραμμένο το έτος 1320 μ.Χ. Περισσότερες πληροφορίες όμως έχουμε από άλλα έγγραφα που γράφτηκαν λίγα χρόνια αργότερα (1328 - 1344 μ.Χ.). Το χωριό αυτό καταστράφηκε το 1916 μ.Χ. από τον βουλγαρικό στρατό και σήμερα σώζονται μόνο τα ερείπιά του. Η μονή κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο Μακεδόνων και ως κρύπτη όπλων και πυρομαχικών. Υπέστη ζημιές την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων 1912 - 1913 μ.Χ. και ερημώθηκε. Για την διόρθωση των ζημιών της οργανώθηκε μία αδελφότητα που ονομαζόταν «Αγαθοεργός Αδελφότης - Η Κοίμησις της Θεοτόκου Βύσσιανης». Πρώτη μέριμνα της Αδελφότητας, ήταν η ανακατασκευή του παλαιού ναού της μονής. Τα έργα της ανακατασκευής ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1925 μ.Χ. και τελείωσαν το 1928 μ.Χ., ενώ τα εγκαίνια έγιναν στις 17 Σεπτεμβρίου του 1925 μ.Χ. Την θέση αυτής της Αδελφότητας, παίρνει ένα άλλο σωματείο που ιδρύεται την ίδια εποχή. Το σωματείο αυτό ονομάζεται «Σύλλογος Κυριών και Δεσποινίδων Βησσάνης».
Στη μονή αυτή βρίσκεται και η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας. Η λαϊκή παράδοση λέει ότι αυτήν την εικόνα την βρήκε ένας γεωργός στο μέρος που χτίστηκε ο Ναός. Ο γεωργός έβλεπε ότι επί τέσσερις νύχτες εκπέμπετο από αυτό το μέρος μυστηριακό φως. Σε θαύμα επίσης αιτιολογούν την ύπαρξη άφθονου νερού.
Το Αγίασμα, επί σειρά ετών αποξηραμένο, σαν από θαύμα της Παναγίας, την παραμονή της γιορτής της (14 Αυγούστου 1996 μ.Χ.), άρχισε να αναβλύζει ασταμάτητα μέχρι και σήμερα. Το Καθολικό της μονής διευρύνθηκε το 1996 μ.Χ. με την προσθήκη νάρθηκα. Επίσης στη θέση του παλαιού καθολικού το οποίο κατεδαφίστηκε χτίσθηκε το Παρεκκλήσι της Παναγίας.
Σήμερα αποτελεί Ιερά Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή. Η πρώτη μοναχή που εγκαταστάθηκε στη μονή ήταν η Πελαγία από τη μονή του Αγίου Μηνά Δράμας το έτος 1972 μ.Χ. Μόνο όμως το έτος 1984 μ.Χ. ο Μακαριστός Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης κυρός Μάξιμος στελέχωσε τη Μονή με γυναικεία Αδελφότητα.
Η εργατικότητα και φιλοκαλία των μοναχών, διακόσμησε τους χώρους της αυλής με λουλούδια. Έτσι καθαρή και όμορφη υποδέχεται τους πιστούς μέσα σε ένα φιλόξενο και ευλαβικό περιβάλλον, όπου κυριαρχεί απαλή και εκστατική γαλήνη.
Η Μονη γιορτάζει στις 15 Αυγούστου στην Κοίμηση της Θεοτόκου και της Ζωοδόχου Πηγής.
Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγία Θεοτόκο Βύσσιανη Σερρών
Ποίημα Δρos Χαραλάμπους Μ. Μπούσια
Μ. Υμνογράφου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τὸ πρωὶ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοί ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρὸς σὲ κατέφυγον. Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου· τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σου εἰμι.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τὸ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Κατόπιν τὰ Τροπάρια.
Ἦχος δ΄. Ὃ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῶ.
Δεῦτε, πιστοῖ, ἐν ψυχικῇ κατανύξει, κατασπασώμεθα εἰκόνα τὴν θείαν, τῶν χοϊκῶν προστάτιδος βοῶντες τρανώς· Παναγία Βύσσιανη, κόσμου παραμυθίᾳ, ταχινῇ βοήθεια τῶν ἐν κλύδωσι βίου, καὶ τῶν Σεῤῥῶν ἀκέστορ καὶ φρουρέ, σκέπε τοὺς πόθῳ σῇ χάριτι σπεύδοντας.
Δόξα. Καὶ νῦν.
Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ, σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.
Ὁ Ψαλμὸς Ν´(50)
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου· ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ Πνεῦμά σου τὸ Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἂν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ· τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.
Καὶ ὁ Κανών, οὐ ἡ Άκροστιχίς·
«Χαῖρε, Βύσσιανη, Σερρῶν ἀντιλήπτωρ».
ᾨδὴ α΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Xαρὰς οὐρανίου, Μῆτερ Θεοῦ, εἰρήνης, ἰσχύος, εὐφροσύνης διηνεκοῦς καὶ σθένους ἀῤῥήτου τῶν σῶν δούλων χειμάῤῥους πέλεις, πανύμνητε Βύσσιανη.
Αξίωσov, Βύσσιανη Μαριάμ, τυχεῖν τῆς ἐν πόλῳ ἀναπαύσεως τοὺς πιστῶς, προσφεύγοντας χάριτι σου θείᾳ, πεφορτισμένους οἰκέτας σου, Δέσποινα.
Ἰδεῖν τοῦ Υἱοῦ σου ἐν οὐρανοῖς τὸ ἄῤῥητον κάλλος τοῦ προσώπου, Μῆτερ Θεοῦ, ἀξίωσον, Βύσσιανη, τοὺς πίστει τῇ περιδόξῳ Μονῇ καταφεύγοντας.
Ῥανίδας δακρύων σῶν πρεσβειῶν τῷ μάκτρῳ, παρθένε, Μῆτερ Βύσσιανη, ἀγλαή, ἀπόσμηξον τῶν ἐμπεριστάτων, καὶ τρυχομένων ἐν βίῳ ἑκάστοτε.
ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Εὖχος πέλεις Σεῤῥαίων καὶ θησαυρὸς ἄσυλος, Βύσσιανη, Χριστοῦ Ἐκκλησίας, Θεογεννήτρια διὸ πιστῶν οἱ χοροὶ τὴν σὴν ἁγίαν εἰκόνα, πόθῳ ἀσπαζόμεθα χάριν τὴν βλύζουσαν.
Βοηθὸς ἐν ἀνάγκαις, καταφυγή, Ἄχραντε, φύλαξ καὶ φρουρὸς καὶ προστάτις πέλεις τῶν δούλων σου, τῶν εὐλαβῶς σὴν μορφὴν ἀσπαζομένων, Παρθένε, Βύσσιανη πανύμνητε, κόσμου διάσωσμα.
Ὑμvωδίας εὐτάκτοις, πανευκλεὲς Βύσσιανη, στέφοντες σε δῆμοι Σεῤῥαίων σπεύδομεν πάντοτε σῇ ἀκλινεῖ ἀρωγῇ καὶ ταχινῇ προστασίᾳ, καὶ τῶν θαυμασίων σου πλῆθος δοξάζομεν.
Σὲ ὡς φρέαρ χαριτῶν καὶ θαυμαστῶν πέλαγος, Βύσσιανη, ἁγνὴ Θεομῆτορ, πάντες γιγνώσκοντες, ὕδωρ χαρὰς ἀληθοῦς, καὶ ὑγιείας καὶ σθένους, Μῆτερ, ἀρυόμεθα ἐκ τῆς εἰκόνος σου.
Διάσωσον, τοὺς σοὶ προστρέχοντας, Βύσσιανη Θεοτόκε, καθ’ ἑκάστην ἐκ συμφορῶν, κινδύνων, κακώσεων καὶ θλίψεων, πάνσεμνε, ἀνυποίστων.
Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Σεῤῥαίων φρουρὸν καὶ ἀρωγὸν καὶ πρόμαχον καὶ φύλακα νῦν τῶν Μακεδόνων ἄγρυπνον, Θεοτόκον Βύσσιανην, ἀνυμνοῦντες πόθῳ κραυγάζομεν· τὸν σὸν Υἱὸν ἱλέωσι ἡμῖν αἰτοῦσι τὴν ἔνθερμόν σου εὔνοιαν.
ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα, Κύριε.
Σθένος δίδου καὶ δύναμιν ἐπηρμένον θραῦσαι ἐχθίστου φρύαγμα, τοῖς ἐν πίστει καταφεύγουσι χάριτι τῇ σῇ, Παρθένε Βύσσιανη.
Ἰαμάτων ὡς χείμαῤῥος, τοῦ καρκίνου πάθος ἡ θεραπεύσασα, καὶ ἡμῶν τὰ ἀσθενήματα, Βύσσιανη, θεράπευσον τῶν δούλων σου.
Ἀρετῆς ἐνδιαίτημα, Βύσσιανη, νεάνιδος θεραπεύτρια· ἐκ ναρκωτικῶν, ὑπόδειξον νεολαία δρόμον τὸν σωτήριον.
Νικητὰς τοὺς οἰκέτας σου κατ’ ἐχθρῶν ἀνάδειξον, Μῆτερ Βύσσιανη, τοὺς εἰλικρινῶς προστρέχοντας τῇ ἀκαταισχύντῳ προστασίᾳ σου.
ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ἡ τὸν εὐλαβῆ ἀναστήσασα παράλυτον ἐκ τῆς κλίνης ἐγερεῖν με ἐκ παθῶν τῆς κραββάτου σπεῦσον, Βύσσιανη Μητρόθεε.
Σοῦ τὸ Ἱερὸν ἀσπαζόμενοι ἐκτύπωμα ἐμπιμπλάμεθα χαρὰς διηνεκοῦς καὶ ἰσχύος θείας, Βύσσιανη Παντάνασσα.
Ἔλεος Υἱοῦ τοῦ μονογενοῦς σου, Βύσσιανη, πᾶσι πέμψον ὑμνηταῖς σου, Μαριάμ, μελῳδοῦσι τὴν πληθὺν τῶν θαυμασίων σου.
Λῦσαι συμφορῶν τοὺς ἐν πίστει καταφεύγοντας τῷ ναῷ σου τῷ σεπτῷ καὶ εὐλαβῶς προσκυνοῦντας σὴν μορφὴν τὴν θείαν, Βύσσιανη.
ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.
Ῥωννύμεθα, οἱ ἀντλοῦντες νάματα, ἐκ πηγῆς σου θαυμαστῶς τῆς ἀρτίως, ἀναβλυσάσης ποτὲ ξηρανθείσης, θεοκυῆτορ, πανένδοξε Βύσσιανη, πηγὴ ζωήῤῥυτε πιστῶν, καὶ κρουνὲ ἀκεσώδυνε χάριτος.
Ὡς ἔσωσας, ἐκ τῆς ἐρημώσεως, καὶ ἐχθρῶν ἐπιβουλῆς τὴν Μονήν σου, εἰς τοὺς αἰῶνας διάσωσον τάχος ἀπὸ κινδύνων τοὺς σοὶ καταφεύγοντας, καὶ μεγαλύνοντας τὴν σήν, πρὸς τὸν πόλον μετάστασιν, Βύσσιανη.
Νοσήματα, λοιμικὰ ἐκδίωξον, καὶ τοὺς ὄγκους ἐξαφάνισον τάχος, τῶν τῇ σῇ χάριτι καταφευγόντων, εὐλογημένη, πανάμωμε Βύσσιανη, Σεῤῥαίων εὖχος ἱερὸν καὶ τάχιστη ἐν νόσοις ἰάτειρα.
Ἀπάλλαξον, δυσμενοῦς κακότητος, καὶ μανίας πτερνιστοῦ τοῦ ἀρχαίου, πιστῶν χορείας, ἁγνὴ Θεοτόκε, Χριστιανῶν καταφύγιον, Βύσσιανη, ἡ θλίψεις πάντων εἰς χαρὰν τῇ σῇ χάριτι μετασκευάζουσα.
Διάσωσον, τοὺς σοὶ προστρέχοντας, Βύσσιανη Θεοτόκε, καθ’ ἑκάστην ἐκ συμφορῶν, κινδύνων, κακώσεων καὶ θλίψεων, πάνσεμνε, ἀνυποίστων.
Ἄχραvτε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.
Αἴτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αίμάτων σου.
Τὴν ἐλεοῦσαν Σεῤῤαίους ἀείποτε ἐν κατανύξει τιμήσωμεν κράζοντες τοῦ πολεμήτορος, ἄχραντε Βύσσιανη, ἡ τὰς παγίδας ταχὺ καταστρέφουσα, πρὸς σωτηρίαν σοὺς δούλους κατεύθυνον.
Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.
Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ.
Στίχος. Ἄκουσον, θύγατερ, καὶ ἴδε, καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου, καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου, καὶ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου, καὶ ἐπιθυμήσει ὁ Βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου.
Τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ μνησθήσομαι.
Εὐαγγέλιον.
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν.
(Κεφ. α΄ 39-49, 56).
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἀναστᾶσα Μαριάμ, ἐπορεύθη μετὰ σπουδῆς εἰς τὴν Ὀρεινήν, εἰς πόλιν Ἰούδα καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου καὶ ἠσπάσατο τὴν Ἐλισάβετ. Καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς. Καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπεν· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξὶ καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου. Καὶ πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με; Ἰδοὺ γάρ, ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλίᾳ μου. Καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου. Καὶ εἶπε Μαριάμ· μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου· ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης Αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί· ὅτι ἐποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατὸς καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα Αὐτοῦ. Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ, ὡσεὶ μῆνας τρεῖς καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.
Δόξα.
Τῆς φρουροῦ Σεῤῥαίων ἀγρύπνου, Πανοικτῖρμον, ἐξαλεῖψον τὰ πλήθη τῶν ἑμῶν ἐγκλημάτων.
Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἑμῶν ἐγκλημάτων.
Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Πάντας καθαγίασον τοὺς εὐλαβῶς προσιόντας, τῇ σεπτῇ εἰκόνι σου, Θεοτόκε Βύσσιανη, θεοτιμήτητε, καὶ λαμπρῶς μέλποντας, τὴν μετάστασίν σου, πρὸς σκηνώματα οὐράνια, τὰ ὑπὲρ ἔννοιαν, κράζοντα βροτῶν τὰ συστήματα· σὲ παρακαλοῦμεν, ἐπόμβρισον ὑψόθεν δαψιλῶς τοῖς ὑμνηταῖς σου ὑγίειαν ἄμφω, παντευλόγητε.
Σῶσον, ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου …
ᾨδὴ ζ΄ . Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Νεολαίαν συντήρει ἀσινῆ ἐκ μανίας τοῦ παναλάστορος ἐν πίστει προσιοῦσαν τῇ σῇ σεπτῇ εἰκόνι, ὑπερένδοξε Βύσσιανη, ἁπάντων καταφυγῇ, τῶν χριστωνύμων νέων.
Τῶv Σεῤῥαίων προστάτις καὶ ἐπόπτις καὶ ῥύστης ἐκ περιστάσεων, παντοίων, Θεοτόκε, ἱλέωσαι τὸν Κτίστην, καὶ Δεσπότην σου, Βύσσιανη, ἡμῖν τοῖς ὕμνοις φαιδροῖς, σὲ ἀνυμνολογοῦσιν.
Ἰαμάτων παντοίων πολυχεύμων χειμάῤῥους ὑπάρχεις, Δέσποινα, καὶ ποταμὸς χαρίτων ἀστείρευτος διὸ σοι, ἀνακράζομεν Βύσσιανη· ὑσσώπῳ πλῦνον τῶν σῶν, λιτῶν ἡμῶν τὰ ἄλγη.
Λαμπηδὼν ὑγιείας καὶ ἰσχύος σῶν δούλων, Κυρία Βύσσιανη, τὸν ζόφον ἀλγηδόνων ἡμῶν τῶν ἐπωδύνων ἀποδίωξον τάχιστα, βολίσι σῶν πρεσβειῶν, πρὸς τὸν μονογενῆ σου.
ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Ἡ ἀρωγή σου, ἡ κραταιᾶ καὶ ἡ σκέπη κατευφραίνει ἀεὶ τὰς χορείας, Βύσσιανη Παρθένε, τῶν σοὶ καταφευγόντων.
Προσκυνητάς σου, τοὺς εὐλαβεῖς, Θεοτόκε, ῥῦσαι βλάβης τοῦ πλάνου βελίαρ, Βύσσιανη, Σεῤῥαίων, θερμῇ παραμυθία.
Τoὺς προσιόντας τῇ περικλύστῳ Μονῇ σου, φρουρεῖ, Βύσσιανη Μῆτερ, καὶ ῥύου, πάσης ἐπηρείας, ἐχθροῦ τοῦ μισοκάλου.
Οὐρανοδρόμον, ὑπόδειξόν μοι πορείαν, τῷ προστρέχοντι, Βύσσιανη πόθῳ, ἔκτυπον τῆς θείας, μορφῆς σου προσκυνῆσαι.
ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ῥυπώδους ὑπερόπτας, Βύσσιανη Παρθένε, ἡμᾶς θελήματος δεῖξον τοὺς σπεύδοντας, τὴν σὴν μορφὴν προσκυνῆσαι, τὴν χαριτόβρυτον.
Xριστοῦ τοῦ Ζωοδότου, Μῆτερ γλυκυτάτη, ὑπερορᾶν ὡς σποδὸν καταξίωσον τὰ γεηρὰ σοὺς οἰκέτας, Κυρία Βύσσιανη.
Μετὰ τοῦ ἱεράρχου, Βύσσιανη Βλασίου, τοῦ τιμωμένου σὺν σοὶ ἐν τῇ Μάνδρα σου, τὸν σὸν Υἱὸν καὶ Δεσπότην ἡμῖν ίλέωσαι.
Μὴ παύσῃ δυσωποῦσα, Βύσσιανη Παρθένε, τὸν σὸν Υἱὸν ὑπὲρ πάντων προσφύγων σου, μεγαλυνόντων τὸ πλῆθος, τῶν θαυμασίων σου.
Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.
Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Βύσσιανη Παρθένε, τὴν σὴν μορφὴν, εὐσεβέσι πᾶσι, τὴν ἐκβλύζουσαν θαυμαστῶς, χάριν ἰαμάτων ἐν πίστει προσκυνοῦντες, ἁγιασμὸν καὶ ῥῶσιν ἀπαρυόμεθα.
Χαίροις, Θεοτόκε, θαυματουργὲ Βύσσιανη Σεῤῥαίων, ἀντιλῆπτορ καὶ ἀρωγέ, χαίροις, Μακεδόνων ἀγλάϊσμα τὸ μέγα, καὶ χριστωνύμων πάντων τὸ καταφύγιον.
Ὄγκους ἀφανίζεις σῇ πανσθενεῖ, χάριτι καὶ πάθος τοῦ καρκίνου Μῆτερ Θεοῦ, Βύσσιανη, τάχιστη ἰάτειρα σῶν δούλων, τῶν ἀλγεινῶς νοσούντων, ἄχραντε Δέσποινα.
Τὴv σεπτὴν μορφὴν σου ὡς θησαυρόν, Βύσσιανη, ἣν ἔχει πολυτίμητοι ἡ Μονὴ ἡ φερώνυμός σου ἐν Σέῤῤαις προσκυνοῦντες, πανευλαβῶς, Παρθένε, ἁγιαζόμεθα.
Θεοτόκε Βύσσιανη, Μαριάμ, νόσων ἀνιάτων καὶ κινδύνων ἀπαλλαγὴ πέλεις τῶν ἐν πίστει σπευδόντων καθ’ ἑκάστην, τῇ παναγίᾳ σκέπῃ καὶ προστασίᾳ σου.
Στήριζε Σεῤῥαίων πιστῶν χοροὺς, καὶ τῶν Μακεδόνων ὁμηγύρεις τῶν εὐλαβῶς, κατασπαζομένων τὴν σὴν σεπτὴν εἰκόνα, τὴν βρύουσαν ἰάσεις ἅπασι, Βύσσιανη.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.
Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.
Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μὴ ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδὲ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός σου, πάντες ἔργα χειρῶν σου καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα.
Καὶ νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς σὲ μὴ ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διὰ σοῦ τῶν περιστάσεων, σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.
Καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῶν Σεῤῥαίων ἀκέστορ, φρουρὲ καὶ ἔφορε, καὶ σῆς Μονῆς ἀντιλῆπτορ, δέξαι δεήσεις ἡμῶν, τῶν πιστῶς καταφευγόντων σοι ἐν κλύδωσι καὶ πάσαις βίου συμφοραῖς, Θεομῆτορ ἀγλαή, θησαύρισμα Μακεδόνων, καὶ ἀκλινῶς σοι βοώντων· χαῖρε, ἡμῶν προστάτις, Βύσσιανη.
Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὰ ἑξῆς·
Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ Ξύλου.
Νόσov κατωδύνων λοιμικῶν, καὶ παθῶν ἡμᾶς χαμαιζήλων, Θεοκυῆτορ ἁγνή, ῥῦσαι τοὺς προστρέχοντας σῇ θείᾳ χάριτι, καὶ βοῶντας ἐκ πίστεως· Σεῤῥαίων ἀκέστορ, Βύσσιανη θεόνυμφε ἐκ τῆς κακότητος, καὶ δεινῆς μανίας τοῦ πλάνου, τήρει ἀσινεῖς σοὺς οἰκέτας, τοὺς πληθὺν ὑμνοῦντας θαυμασίων σου.
Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.
Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.
Δίστιχον·
Θεολόγον, Σεῤῥῶν ἱεράρχην, σκέπε,
Βύσσιανη Μῆτερ, Χαραλάμπης κράζει.
