Όσιος Μάλχος, 24 Νοεμβρίου
Οἱ ψυχοπομποὶ συγκατέπτησαν νόες,
Ψυχὴν ἀπάξαι Μάλχε τὴν σὴν Κυρίῳ.
Σύμφωνα με τον Ιερώνυμο, ο Μάλχος ήταν μοναχός που πουλήθηκε ως δούλος και εξαναγκάστηκε να νυμφευθεί μια άλλη σκλάβα. Αν και ο γάμος δεν τελέστηκε ποτέ, εκείνος δραπέτευσε μαζί με τη σύζυγό του και επέστρεψε στο μοναστήρι του. Ο Ιερώνυμος συνομίλησε με τον Μάλχο στο σπίτι του, στη Μαρωνία της Συρίας, ενώ ο Μάλχος και η σύζυγός του ήταν ακόμη εν ζωή. Ο Μάλχος τιμάται στις 26 Μαρτίου από τις Ανατολικές Ορθόδοξες και τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, και περιλαμβάνεται στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο για τις 21 Οκτωβρίου. Δεν υπάρχει καμία άλλη πηγή για αυτόν πέρα από τη βιογραφική διήγηση του Ιερωνύμου.
Σύμφωνα με τη διήγηση του Ιερωνύμου, ο Μάλχος ήταν το μοναχοπαίδι μιας αγροτικής οικογένειας που κατοικούσε κοντά στη Νίσιβη τον τέταρτο αιώνα. Όταν έφθασε σε ώριμη ηλικία, οι γονείς του επιθυμούσαν να νυμφευθεί, αλλά εκείνος ποθούσε να γίνει μοναχός. Ο Μάλχος εγκατέλειψε τότε το πατρικό του σπίτι και ξεκίνησε τη μοναστική ζωή στην έρημο της Χαλκίδος.
Μετά από αρκετά χρόνια ως μοναχός, ο Μάλχος έμαθε για τον θάνατο του πατέρα του και επέστρεψε για να λάβει την κληρονομιά του, παρακούοντας τις εντολές του ηγουμένου του. Ένωσε την πορεία του με μια ομάδα προσκυνητών που πήγαιναν προς την πατρίδα του, αλλά στη διάρκεια του ταξιδιού τους συνελήφθησαν από Σαρακηνούς και πουλήθηκαν ως δούλοι.
Ο αφέντης του Μάλχου επέμενε να τον παντρέψει με μία από τις σκλάβες που είχαν αιχμαλωτισθεί στην ίδια επιδρομή, και της οποίας ο σύζυγος είχε πωληθεί σε άλλον κύριο. Ο Μάλχος, πιστός στη μοναχική του κλήση, αρνήθηκε να συζήσει ως σύζυγος και απείλησε ότι θα αυτοκτονήσει. Η γυναίκα του είπε ότι και εκείνη ήθελε να ζήσει αγνά, και πρότεινε να γίνει «συνεργός της αγνείας» του, χωρίς όμως να το αποκαλύψουν στον αφέντη τους ότι ζούσαν ως αδελφός και αδελφή.
Ο Μάλχος και η σύζυγός του τελικά δραπέτευσαν δραπετεύοντας κατά μήκος του ποταμού πάνω σε φουσκωμένα δέρματα κατσικιών. Όταν ο αφέντης τους τούς καταδίωξε και τους έφθασε, εκείνοι κρύφτηκαν σε μια σπηλιά, αλλά εντοπίστηκαν. Έλαβαν όμως προστασία από τον Θεό, καθώς μια λέαινα που χρησιμοποιούσε τη σπηλιά ως φωλιά επιτέθηκε και σκότωσε τους διώκτες τους και στη συνέχεια έφυγε μαζί με τα μικρά της. Έτσι, μπόρεσαν να επιστρέψουν καβάλα στις καμήλες των νεκρών διωκτών τους σε ένα ρωμαϊκό φρούριο υπό τη διοίκηση του Σαβινιανού, ο οποίος τους άφησε ελεύθερους.
Ο Μάλχος έστειλε τη σύζυγό του σε ένα γυναικείο μοναστήρι, όπως εκείνη επιθυμούσε, ενώ ο ίδιος προσπάθησε να επιστρέψει στο δικό του μοναστήρι. Τότε όμως ο προηγούμενος ηγούμενος είχε ήδη κοιμηθεί. Ο Μάλχος κατέληξε στη Μαρωνία, σε ανδρικό μοναστήρι υπό τη διεύθυνση του Επισκόπου Ευαγρίου. Για την πνευματική ωφέλεια των μοναχών συχνά διηγείτο τις δοκιμασίες του, που ήταν αποτέλεσμα της ανυπακοής του. Ο Μάλχος έζησε ασκητικά στο μοναστήρι μέχρι το τέλος της ζωής του. Η σύζυγός του επίσης μετεφέρθη σε γυναικείο μοναστήρι στη Μαρωνία. Στα γηρατειά τους έγιναν πάλι στενοί σύντροφοι.
