Όσιος Ακάκιος ο Θαυματουργός, 3 Ιανουαρίου

Ο Όσιος Ακάκιος έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Βαγκρανορδή (913–959) ήταν Μοναχός και συνέστησε μαζί με άλλους μοναχούς στο όρος του Λάτρου τη Μεγίστη Λαύρα της Υπεραγίας Θεοτόκου του Μυρσινώνος (προηγουμένως στο όρος ζούσαν μόνο ερημίτες).. Η περιοχή του όρους Λάτρου ονομαζόταν πρώτα Λάτμος και ήταν κοντά στην Μίλητο της Μικράς Ασίας. Επειδή όμως εκεί μόναζε πλήθος Μοναχών μετονομάσθηκε σε Λάτρος. Οι πυκνοί μοναχικοί συνοικισμοί που υπήρχαν εκεί πριν την εποχή του αυτοκράτορα Λέοντος του Σοφού (886-912 μ.Χ.), έδωσαν κατά την περίοδο της βασιλείας του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου (913-959 μ.Χ.), στο Λάτρος την ονομασία «το κατ' Έφεσον Άγιον Όρος». Ο Όσιος Ακάκιος κοιμήθηκε εν ειρήνη.

Η μνήμη του Οσίου Ακακίου απουσιάζει από τα Συναξάρια και καταγράφεται μόνο σε ένα ελληνικό χειρόγραφο του XIII–XIV αιώνα, που φυλάσσεται στη Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού, στον Παρισινό Κώδικα 361 Coislin φ. 88.

Στο ημερολόγιο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας η μνήμη της 3ης Ιανουαρίου δεν περιλαμβάνεται. Ωστόσο, στο «Πλήρες Ημερολόγιο της Ανατολής» του Αρχιεπισκόπου Σεργίου (Σπασκίου), με αναφορά στο Ημερολόγιο του ελληνικού Αποστόλου του XIII αιώνα από τις συλλογές της Συνόδου Βιβλιοθήκης (αρ. 346, στον Χ.Φ. Ματτέι αρ. 333), αναφέρεται άλλη μνήμη – η 30ή Σεπτεμβρίου, που αφορά «τον Όσιο Ακάκιο στη Λάτρα (άγνωστος)», ενώ η μνήμη της 3ης Ιανουαρίου απουσιάζει από τον Σεργίου (Σπασκίου). 

Πιθανότατα, από εκεί η μνήμη της 30ής Σεπτεμβρίου μεταφέρθηκε. Τα σύγχρονα ελληνικά ημερολόγια δεν αναφέρουν τη μνήμη της 30ής Σεπτεμβρίου. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχουν επαρκείς λόγοι να θεωρηθεί ότι οι μνήμες της 3ης Ιανουαρίου και της 30ής Σεπτεμβρίου αναφέρονται στον ίδιο Όσιο.