Άγιος Δομίνικος της Μπρέσιας, 20 Δεκεμβρίου

Ο Άγιος Δομίνικος επίσκοπος της Μπρέσιας, στην Ιταλία, ήταν διάδοχος του Αγίου Αναστασίου. Τα λείψανά του τοποθετήθηκαν σε λειψανοθήκη από τον Άγιο Κάρολο Μπορομέο. Ο Ο Άγιος Δομίνικος απεβίωσε το 612.

Η Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή της Μπρέσιας (λατινικά: Dioecesis Brixiensis) είναι επισκοπή του λατινικού τυπικού και υποκείμενη (suffragan) της εκκλησιαστικής επαρχίας της Μητροπολιτικής Αρχιεπισκοπής του Μιλάνου, στη Λομβαρδία (βορειοδυτική Ιταλία).

Ο επισκοπικός καθεδρικός ναός είναι ο «νέος» Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και των Αγίων Πέτρου και Παύλου (Cattedrale di S. Maria Assunta e Ss. Pietro e Paolo – Duomo Nuovo), αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και στους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο, στην πόλη της Μπρέσιας. Η πόλη διαθέτει επίσης συν-καθεδρικό ναό: τον χειμερινό Συν-Καθεδρικό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Concattedrale invernale di Santa Maria Assunta), επίσης αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου· μία Ελάσσονα Βασιλική, τη Βασιλική–Ιερό της Παναγίας των Χαρίτων (Basilica-Santuario di S. Maria delle Grazie), αφιερωμένη στην Παναγία των Χαρίτων· καθώς και ένα ακόμη Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς (σήμερα εκτός χρήσης), τον Ναό του Αγίου Σωτήρος (Chiesa di San Salvatore).

Η επισκοπή διαθέτει ακόμη τέσσερις Ελάσσονες Βασιλικές: τη Βασιλική του Αγίου Λαυρεντίου του Μάρτυρος στο Βερολανούοβα· τη Βασιλική της Επισκέψεως της Θεοτόκου στο Μπανιόλο Μέλλα· τη Βασιλική της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Μποττιτσίνο Σέρα· και τη Βασιλική του Αγίου Αντωνίνου του Μάρτυρος στο Κοντσέζιο.

Στατιστικά στοιχεία και έκταση

Το 2015 αναφέρθηκε ότι η επισκοπή εξυπηρετούσε ποιμαντικά περίπου 960.000 καθολικούς. Περιλαμβάνει 473 ενορίες, 990 ιερείς (791 εφημεριακούς και 199 μοναχικούς), 56 διακόνους, 1.660 αφιερωμένους λαϊκούς (286 αδελφούς και 1.374 αδελφές) και 36 ιεροσπουδαστές.

Η μεγάλη πλειονότητα των ενοριών της επισκοπής βρίσκεται στη διοικητική Επαρχία της Μπρέσιας· οι υπόλοιπες δώδεκα βρίσκονται στην Επαρχία του Μπέργκαμο, επίσης στη Λομβαρδία.

Ιστορία

(Η ενότητα αυτή χρειάζεται πρόσθετες παραπομπές για επαλήθευση.)

Ο θρύλος αποδίδει τις απαρχές του Χριστιανισμού στη Μπρέσια στον Άγιο Βαρνάβα, ο οποίος φέρεται να χειροτόνησε επίσκοπο τον Άγιο Ανατόλο. Ωστόσο, το Μιλάνο διεκδικεί επίσης τον Ανατόλο ως πρώτο του επίσκοπο, χειροτονημένο από τον Άγιο Βαρνάβα. Σε κάθε περίπτωση, η πίστη πιθανότατα έφθασε στη Μπρέσια μέσω του Μιλάνου. Κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Αδριανού, η Μπρέσια υπήρξε τόπος μαρτυρίου των Αγίων Φαυστίνου και Ιοβίτα (πρβλ. Acta Sanctorum, 15 Φεβρουαρίου). Από την εποχή των διωγμών η παράδοση αναφέρει τα ονόματα αρκετών επισκόπων, χωρίς όμως να υπάρχουν ασφαλείς ιστορικές μαρτυρίες. Τον 4ο αιώνα εμφανίζεται ο Άγιος Φιλάστριος, τον οποίο διαδέχθηκε ο Άγιος Γαυδέντιος, χειροτονημένος από τον Άγιο Αμβρόσιο (περ. 387). Ο τελευταίος έκτισε εκτός των τειχών της πόλης τον ναό Ad Concilia Sanctorum, όπου αργότερα τάφηκε η αγία μητρόνα Σίλβια.

Αρκετοί από τους επισκόπους που κυβέρνησαν την επισκοπή από τον 4ο έως τον 7ο αιώνα τιμώνται ως άγιοι, όπως ο Παύλος της Μπρέσιας, ο Θεόφιλος της Μπρέσιας, ο Άγιος Σιλβίνος, ο Άγιος Γαυδιόσιος, ο Άγιος Οπτατιανός, ο Άγιος Δομινατόρος (495) και ο Άγιος Δομίνικος της Μπρέσιας (613), ο οποίος, με τα πολλά δώρα που έλαβε από τη λογγοβαρδή βασίλισσα Θεοδολίνδα, έκτισε τον ναό που ονομάστηκε Ροτόντα. Ο επίσκοπος Ραμπέρτος έφερε στη Μπρέσια τους Βενεδικτίνους, οι οποίοι κατασκεύασαν ναό όπου μετέφεραν τα λείψανα των Αγίων Φαυστίνου και Ιοβίτα· έλαβε επίσης μέρος στη Σύνοδο της Μάντουας το 827.

Ο επίσκοπος Νοτίνγκος έλαβε από τον αυτοκράτορα Λουδοβίκο Β΄ το 844 τον τίτλο του κόμη της Μπρέσιας για την επισκοπή, και έτσι ο ίδιος και οι διάδοχοί του έγιναν πρίγκιπες-επίσκοποι, πολιτικοί άρχοντες της πόλης και της κομητείας. Ακολούθησαν πολλές συγκρούσεις, ιδίως μετά τον μαρκήσιο Αρδουίνο της Ιβρέας, ο οποίος, έχοντας αυτοανακηρυχθεί βασιλιάς της Ιταλίας (1002), θανάτωσε τον επίσκοπο της πόλης επειδή παρέμενε πιστός στον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ερρίκο Β΄. Ο Ερρίκος, για να διασφαλίσει την πίστη των πολιτών της Μπρέσιας, υποχρεώθηκε να επιβεβαιώσει τις πολιτικές ελευθερίες που τους είχε παραχωρήσει ο Αρδουίνος· έτσι γεννήθηκε ο αστικός δήμος της Μπρέσιας. Ο επίσκοπος Λαντόλφος Β΄ (1007) έκτισε τον ναό της Αγίας Ευφημίας εκτός των τειχών.

Κατά την επισκοπή του Μανφρέντο Λουτσιάγκα (1133), ο Αρνόλδος της Μπρέσιας διέδωσε τις διδασκαλίες του, με αποτέλεσμα οι άρχοντες της πόλης σχεδόν να δημεύσουν την περιουσία των εκκλησιών της Μπρέσιας. Ο Αλμπέρτο Ρετζάτο (1213) αγωνίστηκε κατά των Πατερινών και έφερε πολλά λείψανα από τους Αγίους Τόπους. Ο Μακάριος Γκουάλλα Ρόνιο (1229), από το Τάγμα των Δομινικανών, διακρίθηκε για την αρετή του. Ο Μπεράρντο Μάτζι (1275), Γουέλφος (υποστηρικτής του πάπα στη Διαμάχη των Επενδύσεων), έγινε δούκας και κόμης της πόλης και κατασκεύασε, μεταξύ άλλων έργων, δύο κανάλια που εκτρέπουν τα ύδατα των ποταμών Κιέζε και Μέλλα για την παροχή κινητήριας δύναμης σε πολλά εργαστήρια. Ο Τομμάζο Βισκόντι (1388) εργάστηκε σημαντικά για τη διατήρηση της εκκλησιαστικής πειθαρχίας. Επί επισκοπής του Φραντσέσκο ντε Μαρέρι (1418), το κήρυγμα του Αγίου Βερναρδίνου της Σιένας επέφερε μεγάλη ηθική αναμόρφωση στην πόλη. Ο Πιέτρο νταλ Μόντε (1442) κόσμησε το επισκοπικό παλάτι, ίδρυσε νοσοκομείο και συνέγραψε διάφορα έργα. Ο Πάολο Τζάνε (1481) έκτισε το ιερό της Παναγίας των Χαρίτων και ίδρυσε νοσοκομείο για ανίατους.

Τον 16ο αιώνα διαδέχθηκαν ο ένας τον άλλον τρεις καρδινάλιοι: ο Φραντσέσκο Κορνάρο (1532), ο Αντρέα Κορνάρο (1543) και ο Ντουράντε ντε Ντουράντι (1551). Σύμφωνα με τις αποφάσεις της Συνόδου του Τριδέντου, ο Ντομένικο Μπολλάνι (1559) συγκάλεσε επισκοπική σύνοδο (1574) και ίδρυσε το ιεροσπουδαστήριο. Ο Τζοβάννι Ντόλφιν (1579) συνέδραμε τον Άγιο Κάρολο Μπορομέο στο έργο της μεταρρύθμισης· ο ίδιος ο Άγιος Κάρολος, κατ’ επιθυμία του, τέλεσε την εξόδιο ακολουθία του επισκόπου Ντόλφιν. Ο επίσκοπος Πιέτρο Βίτο Οττομπόνι (1654) ανήλθε αργότερα στον παπικό θρόνο με το όνομα Αλέξανδρος Η΄. Ο καρδινάλιος Τζοβάννι Αλμπέρτο Μπαντοέρ (1706) υπήρξε ιδιαίτερα ζηλωτής ποιμενάρχης και αγωνίστηκε ιδίως κατά του Κουιετισμού που εμφανίστηκε στην επισκοπή του. Ο καρδινάλιος Άντζελο Μαρία Κιρίνι (1727) ίδρυσε τη δημοτική βιβλιοθήκη που φέρει το όνομά του και εργάστηκε σημαντικά για την αποκατάσταση του καθεδρικού ναού. Κατά την επισκοπή του Τζοβάννι Νάνι (1773) έλαβε χώρα η γαλλική εισβολή, με τις συνακόλουθες λεηλασίες ναών και μοναστηριών.

Στις 12 Σεπτεμβρίου 1818 η επισκοπή απέκτησε εδάφη από την καταργημένη Αβατεία nullius της Αζόλα.

Η επισκοπή δέχθηκε παπικές επισκέψεις από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ (τον Φεβρουάριο του 1982 και τον Σεπτέμβριο του 1998) και από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ τον Νοέμβριο του 2009.