Αγία Ιουλιανή του Λαζάρεβο, 2 Ιανουαρίου
Η Αγία Ιουλιανή της Λαζάρεβο, ή Ιουλιανή του Μούρομ (γεννημένη Ουλιάνα Ουστίνοβνα Νεντιουρέβα, παντρεμένη Οσοργίνα, 1530–τέλη δεκαετίας, Πλοσνα, Ρωσικό κράτος – 10 Ιανουαρίου 1604, Λαζάρεβο, επαρχία Μούρομ, Ρωσικό κράτος) είναι αγία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, τιμώμενη μεταξύ των δικαίων. Η μνήμη της τελείται στις 2 Ιανουαρίου κατά το νέο ημερολόγιο και στις 15 Ιανουαρίου κατά το παλαιό, καθώς και στις 10 Ιουνίου στον Καθεδρικό των Ριαζάνσκι Αγίων και στις 23 Ιουνίου στον Καθεδρικό των Βλαδιμηρικών Αγίων.
Η Ουλιάνα γεννήθηκε στη δεκαετία του 1530 στην πόλη Πλοσνα σε οικογένεια γαιοκτημόνων. Ο πατέρας της, Ουστίμ Βασίλιεβιτς Νεντιουρέβ, ήταν διαχειριστής κλειδιών στη Βλαδιμίρ υπό τον τσάρο Ιβάν τον Τρομερό και αναφέρεται μεταξύ 1538 και 1542. Όταν η Ουλιάνα ήταν έξι ετών, πέθανε η μητέρα της, Στεφανίδα Γκριγκόριεβνα, και η μικρή παραδόθηκε στη γιαγιά της που ζούσε στο Μούρομ. Μετά το θάνατο της γιαγιάς, η δωδεκάχρονη Ουλιάνα μετακόμισε στο σπίτι της θείας της.
Σε ηλικία 16 ετών παντρεύτηκε τον Γεώργιο (Γιούρι) Βασίλιεβιτς Οσοργίν, κάτοικο του Μούρομ και ιδιοκτήτη του χωριού Λαζάρεβο. Ξεχώρισε για την ευσεβή ζωή της, την υποστήριξη των φτωχών και των φυλακισμένων. Κατά τη διάρκεια λιμού επί τσάρου Μπορίς Γκοντούνοφ, πούλησε όλη την περιουσία της για να αγοράσει ψωμί για τους αναξιοπαθούντες.
Η Ουλιάνα Νεντιουρέβα–Οσοργίνα πέθανε στις 10 Ιανουαρίου 1604. Ήταν η ηρωίδα της «Ιστορίας για την Ιουλιανή της Λαζάρεβο», γραμμένης από τον γιο της, Καλλιστράτη (Δρουζίνα) Οσοργίν.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1924 έγινε εκσκαφή των λειψάνων της με απόφαση της Λαϊκής Επιτροπής Δικαιοσύνης της Σοβιετικής Ένωσης. Στη λάρνακα βρέθηκαν καμένα οστά και φωλιά ποντικιών.
Η λατρεία της ξεκίνησε μετά την εύρεση των θαυματουργών άφθαρτων λειψάνων της το 1614. Στη δεκαετία του 1620 ή 1630, ο γιος της Καλλιστράτης Οσοργίν συνέγραψε τον βίο της και, πιθανόν, την ακολουθία. Στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα η τιμή προς την αγία ήταν τοπική, καλύπτοντας την επαρχία Μούρομ, εν μέρει τη Νίζνι Νόβγκοροντ και τις γύρω περιοχές. Μέχρι το 1649 είχαν καταγραφεί 21 θαύματα στον τάφο της.
Η λατρεία της επεκτάθηκε και στους παλαιοημερολογίτες. Στις αρχές του 18ου αιώνα, το όνομά της συμπεριλήφθηκε από τον Σεμέν Ντενίσοφ στο «Λόγο μνήμης για τους αγίους θαυματουργούς που έλαμψαν στη Ρωσία». Τα μέλη της οικογένειας Οσοργίν αναφέρονται επίσης στο «Αλφάβητο Ρώσων Αγίων» του Ιόνα Κερζένσκι για τις 2 Ιανουαρίου.
Το 1801, ο Επίσκοπος Βλαδιμήρ και Σουζντάλ Ξενοφών Τροεπόλσκι απαγόρευσε τη λειτουργία δεήσεων προς την Ιουλιανή και τον σύζυγό της, οι οποίες επαναφέρθηκαν το 1867–1868.
Η πανεκκλησιαστική αναγνώριση της αγίας στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία έγινε στις δεκαετίες του 1970 με την ένταξή της στον Καθεδρικό όλων των αγίων που έλαμψαν στη Ρωσία, στο πλαίσιο της προετοιμασίας των λειτουργικών Μηνών.
Αγιογραφίες και αφιερωμένοι χώροι υπάρχουν στο Λαζάρεβο και στη Μπολσόι Γκλουσίτσα, καθώς και στην οικιακή εκκλησία του Ινστιτούτου Μούρομ.
