ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

Ο Άγιος Μαρτινιανός (ή Μαρτίνος, στα ιταλικά: Martiniano) υπηρέτησε ως Αρχιεπίσκοπος Μιλάνου από το 423 έως το 435. Τιμάται ως Άγιος στην Καθολική και στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Η ημέρα μνήμης του είναι η 2 Ιανουαρίου. Μια παράδοση συνδέει τον Μαρτινιανό με τη ρωμαϊκή οικογένεια των Hosii. Σύμφωνα με τα γραπτά του Εννόδιου, επισκόπου Πάβια στις αρχές του 6ου αιώνα, ο Μαρτινιανός εκλέχθηκε επίσκοπος Μιλάνου παρόλο που δεν επιθυμούσε αυτή τη θέση λόγω της ταπεινότητας και του φόβου του. Ίδρυσε δύο εκκλησίες στο Μιλάνο· η μία από αυτές, πιθανώς ιδρυθείσα το 417, αφιερώθηκε στον Άγιο Ζαχαρία και τον Άγιο Στέφανο και σήμερα είναι γνωστή, μετά από αρκετές ανακατασκευές, ως Βασιλική του Αγίου Στεφάνου του Μεγάλου (Basilica di Santo Stefano Maggiore). Ο Μαρτινιανός αναφέρεται σε επιστολή του μετριοπαθούς Νεστοριανού Ιωάννη της Αντιόχειας, γραμμένη το 431 προς τον Ρούφο, επίσκοπο Θεσσαλονίκης. Στην επιστολή, ο Ιωάννης αναφέρει ότι έλαβε γράμμα από τον «πολύ ευσεβή και άγιο [Μαρτινιανό], ...

Η Αγία Ιουλιανή της Λαζάρεβο, ή Ιουλιανή του Μούρομ (γεννημένη Ουλιάνα Ουστίνοβνα Νεντιουρέβα, παντρεμένη Οσοργίνα, 1530–τέλη δεκαετίας, Πλοσνα, Ρωσικό κράτος – 10 Ιανουαρίου 1604, Λαζάρεβο, επαρχία Μούρομ, Ρωσικό κράτος) είναι αγία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, τιμώμενη μεταξύ των δικαίων. Η μνήμη της τελείται στις 2 Ιανουαρίου κατά το νέο ημερολόγιο και στις 15 Ιανουαρίου κατά το παλαιό, καθώς και στις 10 Ιουνίου στον Καθεδρικό των Ριαζάνσκι Αγίων και στις 23 Ιουνίου στον Καθεδρικό των Βλαδιμηρικών Αγίων. Η Ουλιάνα γεννήθηκε στη δεκαετία του 1530 στην πόλη Πλοσνα σε οικογένεια γαιοκτημόνων. Ο πατέρας της, Ουστίμ Βασίλιεβιτς Νεντιουρέβ, ήταν διαχειριστής κλειδιών στη Βλαδιμίρ υπό τον τσάρο Ιβάν τον Τρομερό και αναφέρεται μεταξύ 1538 και 1542. Όταν η Ουλιάνα ήταν έξι ετών, πέθανε η μητέρα της, Στεφανίδα Γκριγκόριεβνα, και η μικρή παραδόθηκε στη γιαγιά της που ζούσε στο Μούρομ. Μετά το θάνατο της γιαγιάς, η δωδεκάχρονη Ουλιάνα μετακόμισε στο σπίτι της θείας της. Σε ηλικία 16 ετών...

  Ο Πάπας Σιλβέστρος Α΄ (πριν από το 284 – 31 Δεκεμβρίου 335) υπήρξε επίσκοπος Ρώμης από τις 31 Ιανουαρίου 314 έως τον θάνατό του στις 31 Δεκεμβρίου 335. Κατείχε τον θρόνο της Ρώμης σε μια ιδιαίτερα σημαντική περίοδο της ιστορίας της Δυτικής Εκκλησίας, αν και είναι γνωστά ελάχιστα στοιχεία για τη ζωή του. Κατά τη διάρκεια της παποσύνης του, συγκάλεσε τη Σύνοδο της Αρλ (314), η οποία καταδίκασε το σχισματικό κίνημα των Δονατιστών, καθώς και την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας (325), η οποία αποσκοπούσε στην επίλυση της Αρειανικής έριδας. Η παποσύνη του συνέπεσε επίσης με τη βάπτιση του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄. Η περίοδος της παποσύνης του Σιλβέστρου Α΄ συνέπεσε με την ανέγερση σημαντικών ναών, όπως η παλαιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου, η Βασιλική του Τιμίου Σταυρού στα Ιεροσόλυμα (Santa Croce in Gerusalemme) και η Αρχιβασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού. Η εορτή του τιμάται ως Ημέρα του Αγίου Σιλβέστρου στις 31 Δεκεμβρίου στη Δυτική Χριστιανοσύνη και στις 2 Ιανουαρίο...

Ο Άγιος Ισίδωρος έζησε κατά τον 4ο μ.Χ. αιώνα και ήταν Επίσκοπος στην Αντιόχεια της Συρίας. Υπέστη μαρτυρικό θάνατο από τους αιρετικούς Αρειανούς.

Ο Όσιος Σίλβεστρος έζησε στο Κίεβο τον 12ο αιώνα και υπήρξε ηγούμενος της Μονής του Αγίου Μιχαήλ στις Βυδουβίτσκιες. Αγωνίστηκε πνευματικά στη Λαύρα του Κιέβου-Πετσερσκ. Υπήρξε συνεχιστής της χρονογραφίας του Οσίου Νέστορα του Χρονογράφου, καθώς επίσης συνέγραψε τους βίους εννέα αγίων της Πετσερσκ.  Του δόθηκε από τον Κύριο το θαυματουργικό χάρισμα να διώκει τα δαιμονικά πονηρά πειρασμούς (την εμφύτευση στο νου μας κάποιας σκέψης, τον πρώτο βαθμό διείσδυσης της αμαρτίας στην ψυχή) και απέκτησε το προσωνύμιο «υπακούων θαυματουργός». Κατά τα άλλα, ο βίος του Οσίου παραμένει άγνωστος. Κοιμήθηκε εν ειρήνη.

Διπλήν έχων άνωθεν Κοσμά την χάριν, Κόσμος μέγας πέφηνας υψηλού θρόνου. Ο Άγιος Κοσμάς γεννήθηκε σε άγνωστη ημερομηνία του ενδέκατου αιώνα στην Αντιόχεια και μορφώθηκε και έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στα Ιεροσόλυμα, κερδίζοντας το γεωγραφικό του επίθετο. Εισήλθε στη μοναχική ζωή στα Ιεροσόλυμα πριν ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη, όπου εντάχθηκε στη Μονή Χώρας. Εκλέχθηκε και χειροτονήθηκε Οικουμενικός Πατριάρχης στις 2 Αυγούστου 1075, αν και ήταν ήδη αρκετά ηλικιωμένος και απλός μοναχός, διαδεχόμενος τον Ιωάννη Η’ Πατριάρχη. Αν και δεν ήταν ιδιαίτερα μορφωμένος, ήταν ευσεβής και ενάρετος, απλός και αγαπητός. Η σημαντικότερη συνόδικη ενέργεια του Κοσμά ήταν η καταδίκη, το 1076-1077, ορισμένων αιρετικών απόψεων που είχε ο Ιωάννης Ίταλος, ένας λόγιος συνδεδεμένος με την οικογένεια Δούκα. Κατηγορήθηκε ότι δίδασκε τη μετεμψύχωση, ότι διατηρούσε ορισμένες λανθασμένες απόψεις για τις ιδέες και ότι χλεύαζε τη χρήση εικόνων στη λατρεία. Λέγεται ότι κατάφερε να διαδώσει τις αιρέσεις του σε π...

 Κτείνει σε Θεόπιστε πιστὲ τοῖς λίθοις, Ἡ τῶν ἀπίστων πληθὺς ἐκ δυσβουλίας. Ο Άγιος Θεόπιστος μαρτύρησε δια λιθοβολισμού.

 Οὐχ οἷον εἰπεῖν, οὐδὲ γνῶσιν φέρειν, Ὅση χαρὰ Σέργιος ἐτμήθη κάραν. Ο Άγιος Σέργιος έζησε κατά τη βασιλεία του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284‑305). Όταν ο Σαπρίτιος, ο διοικητής της Αρμενίας και της Καππαδοκίας, γνωστός για την έντονη επιμέλειά του στην εκτέλεση όλων των εντολών του αυτοκράτορα, το 304 πέρασε από την Καισάρεια της Καππαδοκίας, φυλάκισε όλους τους Χριστιανούς της πόλης. Αυτοί δεν ήταν πολλοί, καθώς οι περισσότεροι είχαν καταφύγει στα βουνά και κρύφτηκαν εκεί. Παρά τα φρικτά βασανιστήρια, κανένας από τους συλληφθέντες δεν αρνήθηκε την πίστη του. Ο Σέργιος, Χριστιανός που είχε προηγουμένως υπηρετήσει ως δικαστής, τώρα ως γηραιότερος, πήγε να ζήσει ως μοναχός στην έρημο κοντά στην Καισάρεια. Δεν κατέβαινε ποτέ στην πόλη και κανείς δεν γνώριζε για την παρουσία του. Έτσι, δεν είχε χαρακτηριστεί ως Χριστιανός. Ωστόσο, εκείνη την ημέρα ένιωσε μέσα του μια μεγάλη εσωτερική αναστάτωση που τον ανάγκασε να αφήσει τη μοναξιά του και να εισέλθει στην Καισάρεια. Όταν έφτασε στην ...

Βρύχημα, χάσμα, δῆγμα θηρῶν ἀγρίων. Βασιλείου τὸ πρᾶον οὐ κατεπτόει. Καταγόταν από την Άγκυρα της Μικράς Ασίας και έδρασε στους χρόνους του ειδωλολάτρη αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη (360-363 μ.Χ.).  Κατηγορήθηκε ότι πίστευε στον Χριστό και προσπαθούσε να παρασύρει στη χριστιανική πίστη ειδωλολάτρες. Βασανίστηκε από τον διοικητή της Αγκύρας Σατουρνίνο και τα βασανιστήρια επαναλήφθηκαν στην Κωνσταντινούπολη.  Από 'κει τον έστειλαν δέσμιο στην Καισαρεία, όπου τον καταδίκασαν σε θηριομαχία. Σε κάποια εθνική (ειδωλολατρική) γιορτή λοιπόν, έστησαν απέναντι του ένα κλουβί, από όπου εξόρμησε μια πεινασμένη λέαινα. Ο μάρτυρας δεν θηριομάχησε  Σε στάση θερμής προσευχής κατασπαράχθηκε από το θηρίο.  Οι συγγενείς του παρέλαβαν τα λίγα εναπομείναντα λείψανά του και τα έθαψαν με τιμές. Μετά από λίγο καιρό στην πόλη του μαρτυρίου του, κτίσθηκε εκκλησία στο άγιο όνομά του.

Τὸν Θεόπεμπτον σαρκικῆς λῦσαι πέδης, Ἦλθον, Θεοῦ πέμψαντος, ἔμπυροι Νόες. Σύμφωνα με το Συναξάριο της Κωνσταντινούπολης, εκοιμήθη εν ειρήνη.  Ωστόσο, το Μηνολόγιο του Βασιλείου Β΄ τον απεικονίζει μαζί με την Αγία Θεοδότη να αποκεφαλίζονται με σπαθί, χωρίς να παρέχεται περαιτέρω πληροφορία γι’ αυτούς. Η Αγία Θεοδότη, όμως, η οποία τιμάται ξεχωριστά αυτή την ημέρα σύμφωνα με το Συναξάριο της Κωνσταντινούπολης, ήταν η μητέρα του πρώτου ζεύγους των Αγίων Αναργύρων που τιμώνται την 1η Νοεμβρίου, και λέγεται ότι πέθανε εν ειρήνη από ασθένεια. Αυτό οδηγεί στην πιθανότητα ότι ίσως υπήρχε άλλη παράδοση στην οποία και οι δύο πέθαναν μαζί ως μάρτυρες με σπαθί, ή ίσως υπήρξε κάποια σύγχυση και μόνο ο Άγιος Θεόπεμπτος πέθανε με σπαθί και η Αγία Θεοδότη τοποθετήθηκε λανθασμένα μαζί του, ή απλώς συγχέθηκαν με άλλους δύο αγίους με το ίδιο όνομα. Δεν έχουμε καμία πληροφορία για τον Άγιο Θεόπεμπτο.

Θεάγενες, βλήθητι τοῦ πόντου μέσον, ᾯ κἂν βυθισθῇς, ἒνδον ἐκνήξῃ πόλου. Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Θεαγένης ήταν επίσκοπος της πόλης Πάριο· την ονομασία της πήρε επειδή είχε κτισθεί από τους Πάριους, κατοίκους της νήσου Πάρου. Η πόλη αυτή βρισκόταν μεταξύ της Κυζίκου και της Λαμψάκου. Αυτός λοιπόν οδηγήθηκε στον Τριβούνο Ζηλικίνθιο και ομολόγησε τον Χριστό Θεό αληθινό. Οπότε τον έδειραν ανελέητα και αφού τον έδεσαν χειροπόδαρα, τον έριξαν στο βυθό της θάλασσας. Έτσι τελείωσε το δρόμο του μαρτυρίου και πήρε από τον Κύριο το αμάραντο στεφάνι της αιώνιας δόξας. Μηνολόγιο του Βασιλείου Β΄ 4 Ιανουαρίου Μαρτύριο του Αγίου Ιερομάρτυρα Θεογένους, Επισκόπου Παρίου Ο Θεογένης ο ιερομάρτυρας ήταν Επίσκοπος Παρίου και κρατήθηκε αιχμάλωτος από τον ηγεμόνα της περιοχής, ο οποίος ήθελε να τον εξαναγκάσει να μπει στον στρατό. Ο Θεογένης, όμως, αυτοπροσδιοριζόταν ως Χριστιανός, δούλος και στρατιώτης του Χριστού. Δέθηκε σε τέσσερις πάσσαλους, με τα χέρια και τα πόδια του, και δέχτηκε χτυπήματα από οκτώ δημίου...

Έν εκ των ωραιοτέρων μοναστηριών και σπουδαιότερων προσκυνημάτων της νήσου Κερκύρας, είναι αναμφισβητήτως το απλούν και απέριττον μονύδριον της Υπεραγίας Θεοτόκου της Κασσωπίτρας, εκτισμένον εις κατάφυτον τοποδεσίαν εις το Φιγαρέτον Κανονίου. Αριθμεί ηλικίαν 500 περίπου ετών καθώς η κτίσις του ανάγεται εις το έτος 1530 μ.Χ. Εις τάς 8 Μαΐου του αυτού έτους η Υπεραγία Θεοτόκος εδώρισεν το φως εις τον αδίκως τυφλωθέντα εις το δικαστήριον Στέφανον και αυτό συνέβη εις τον περιώνυμον ναόν Της εις το χωρίον Κασσιώπη, Β.Α. της νήσου, όπου είχεν καταφύγει ο νεανίας μετά της μητρός του. Το υπερφυές τούτο θαύμα εγένετο έκτοτε αιτία της κτίσεως και καθιερώσεως πολλών ναών, εις την νήσον, ακόμη και την γειτονικήν Άρταν αλλά και την Χειμάρραν της Βορείου Ηπείρου, εις το όνομα της θαυματουργού Κυρίας Κασσωπίτρας. Επισήμους ιστορικάς αναφοράς διά το μοναστήρι έχομεν από το έτος 1706 μ.Χ. και εξής. Κατά το έτος 1754 μ.Χ. η ιδιοκτησία της Εκκλησίας μεταβιβάζεται είς τον ιερέα και νοτάριον Ιωάννην Κόσμον...

Ο Όσιος Νείλος ο Ηγιασμένος, είναι η σημαντικότερη ασκητική φυσιογνωμία του θεσπρωτικού χώρου. Με την αγία του ζωή και τους ασκητικούς του αγώνες, καθαγίασε με το πέρασμα του την επαρχία της Παραμυθίας και κληροδότησε ως πολύτιμο θησαυρό, την περιώνυμο και ένδοξη Ιερά Μονή Γηρομερίου, που ο ίδιος ίδρυσε, η οποία και ανεδείχθη ένας από τους σπουδαιότερους πνευματικούς φάρους και σήμερα αποτελεί ένα από τα πλέον σημαντικά ιστορικά μνημεία της Ηπείρου. Πατρίδα του Οσίου Νείλου ήταν η τότε βασιλεύουσα, η Κωνσταντινούπολη, όπου και γεννήθηκε περίπου το 1228 μ.Χ. Η καταγωγή του μάλιστα, ήταν από την βασιλική οικογένεια των Λασκάρεων. Τα πλούτη και η δόξα όμως, δεν μπόρεσαν να νικήσουν τον πόθο του μοναχικού βίου, που είχε φωλιάσει στην ψυχή του και έτσι τα εγκατέλειψε όλα και σε νεαρότατη ηλικία έγινε μοναχός στην περίφημη Μονή των Ακοιμήτων. Εκεί, αποδύθηκε σε μεγάλους ασκητικούς αγώνες, με μεγάλη αυταπάρνηση, εγκράτεια και προσευχή και έγινε «σκεῦος καθαρόν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Μετά από α...

Σην χείρα καλώς αγχόνης Μάρτυς ω Ζώρζη θλίβε, Θλίψεις γαρ ούτω δυσμενή θλίψαντά σε. Ο Άγιος Γεώργιος (ή Ζώρζης ή Γκιουρτζής) είχε καταγωγή από τα Ίβηρα. Σε νεαρή ηλικία τον αγόρασε κάποιος Τούρκος για σκλάβο και αφού του έκανε περιτομή, του έδωσε το όνομα Σαλής. Μετά τον θάνατο του αφέντη του, παρέμεινε στη Μυτιλήνη, άγαμος και ζούσε ειρηνικά σε κάποιο εργαστήρι, πουλώντας και αγοράζοντας διάφορα είδη. Κάποια μέρα και σε ηλικία πάνω από 70 χρονών, ο Γεώργιος παρουσιάστηκε αυθόρμητα μπροστά στον κριτή και πέταξε μπροστά του το σαρίκι που φορούσε στο κεφάλι του και ομολόγησε τον Χριστό. Παρά τις κολακείες και τους φοβερισμούς, τη διαπόμπευση μέσα στους δρόμους και τα χτυπήματα με ξύλα και μαχαίρια, ο Γεώργιος παρέμεινε αμετάθετος, ομολογώντας την πίστη των πατέρων του. Τέλος, οδηγήθηκε από τους δημίους του στην τοποθεσία Παρμά-Καπού, όπου και έλαβε μαρτυρικό τέλος δι' αγχόνης. Ήταν 2 Ιανουαρίου 1770 μ.Χ. Ο δε Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, τοποθετεί το μαρτύριο του Ζώρζη το έτος 1777 μ.Χ.

Ὁ Μᾶρκος οὐκ ἤκουσε γηΐνων λόγων, Καὶ πρὶν λιπεῖν γῆν, ὦτα γῆθεν ἐξάγων. Γνωρίζουμε ελάχιστα για τον Άγιο Μάρκο τον Κωφό (σε ορισμένα εορτολόγια αναφέρεται ως Μάρκος ο Κωφάλαλος), πέρα από όσα αναγράφονται στο Συναξάριο, το οποίο πιθανότατα χρονολογείται από τον 13ο αιώνα, για τη μνήμη του στις 2 Ιανουαρίου. “Ο Άγιος Μάρκος ο Κωφός ήταν ασκητής, έζησε βίο σεβάσμιο και εκοιμήθη εν ειρήνη.” Στο Ρέθυμνο της Κρήτης υπάρχει ο μοναδικός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Μάρκο τον Κωφό, όχι μόνο σε ολόκληρη την Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Βρίσκεται στον χώρο της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Αρσανίου. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επισκέφθηκε το παρεκκλήσιο αυτό το 2003 και τέλεσε εδώ Θεία Λειτουργία, επαινώντας το γεγονός ότι η Θεία Λειτουργία τελέστηκε στη νοηματική γλώσσα. Παρότι η Ορθοδοξία έχει πολλούς κωφούς αγίους, ο Άγιος Μάρκος ο Κωφός έχει καταστεί προστάτης άγιος των κωφών. Ανάμεσα σε άλλους αγίους που ήταν κωφοί συγκαταλέγονται ο Άγιος Κάδοκ (Κάντφαν) του Λλανκαρβάν (...

  Νόσῳ παρῆλθε τὸν βίον Θεοδότη, Νόσων λυτῆρας ἡ τεκοῦσα τῷ βίῳ. Η Αγία Θεοδότη ήταν μητέρα των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού της Μεσοποταμίας. Όλοι κατάγονταν από τη Μικρά Ασία. Ο ειδωλολάτρης σύζυγός της πέθανε όταν τα παιδιά της ήταν ακόμη πολύ μικρά, αλλά εκείνη τα ανέθρεψε με χριστιανική ευσέβεια. Με το προσωπικό της παράδειγμα και με την ανάγνωση ιερών βιβλίων, η Αγία Θεοδότη διατήρησε τα παιδιά της σε καθαρότητα ζωής σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου, και ο Κοσμάς και ο Δαμιανός μεγάλωσαν και έγιναν δίκαιοι και ενάρετοι άνδρες. Το πρώτο από τα τρία ζεύγη αγίων που είναι γνωστά με τα ονόματα Κοσμάς και Δαμιανός ήταν Ανάργυροι και θαυματουργοί από τη Μικρά Ασία και τιμώνται την 1η Νοεμβρίου. Ήταν αδελφοί τόσο κατά σάρκα όσο και κατά πνεύμα, γεννημένοι κάπου στη Μικρά Ασία από ευσεβείς και ενάρετους γονείς. Μετά τον θάνατο του πατέρα τους, η μητέρα τους Θεοδότη αφιέρωσε όλο τον χρόνο και τον κόπο της στην ανατροφή και τη μόρφωση των γιων της, μεγαλώνοντάς τους ως αληθινούς ...

Ο Όσιος Σεραφείμ γεννήθηκε στο Κουρσκ της Ρωσίας στις 19 Ιουλίου 1759 μ.Χ. και ονομάσθηκε Πρόχορος. Οι γονείς του, Ισίδωρος και Αγάθη Μοσνίν, ήταν ευκατάστατοι έμποροι. Ο πατέρας του είχε εργοστάσια πλινθοποιίας και παράλληλα αναλάμβανε την ανέγερση πέτρινων οικοδομημάτων, ναών και σπιτιών. Κάποτε άρχισε να χτίζει στο Κουρσκ ένα ναό προς τιμήν του Οσίου Σεργίου του Ραντονέζ, του Θαυματουργού, αλλά ξαφνικά το 1762 μ.Χ., πεθαίνει, αφήνοντας στην σύζυγό του τη μέριμνα για την ολοκλήρωση του ναού. Ο Πρόχορος κληρονόμησε τις αρετές των γονέων του και ιδίως την ευσέβειά τους. Σε ηλικία δέκα ετών άρχισε να μαθαίνει με ζήλο τα ιερά γράμματα, αλλά αρρώστησε ξαφνικά βαριά χωρίς ελπίδα αναρρώσεως. Στην κρισιμότερη καμπή της ασθένειας είδε στον ύπνο του την Παναγία, η οποία υποσχέθηκε ότι θα τον επισκεφθεί και θα τον θεραπεύσει. Πράγματι, έτυχε μια μέρα να γίνεται λιτανεία και να περνά έξω από την οικία του μικρού άρρωστου παιδιού, η θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου. Τη στιγμή εκείνη έπιασε δυνατή ...