Άγιος Γερβάσιος των Πατρών, 30 Ιουνίου
Ο Άγιος Γερβάσιος Παρασκευόπουλος υπήρξε μια απο τις σημαντικότερες θρησκευτικοπολιτικές προσωπικότητες της συγχρονης ιστορίας της Πάτρας. Γεννήθηκε τον 19ο αιώνα και έδρασε κυρίως από τις αρχές ως τα μέσα του 20ου.
Ο κατά κόσμον Γεώργιος Παρασκευόπουλος, υιός του Χαραλάμπους και της Βασιλικής Παρασκευοπούλου, γεννήθηκε το 1877 στο χωριό Γρανίτσα Γορτυνίας. Η παιδική του ηλικία ήταν πολύ δύσκολη καθώς έχασε τη μητέρα του σε ηλικία 3 ετών και μετέπειτα η μητριά του του φερόταν βάναυσα. Ο Γεώργιος από την παιδική του ηλικία (12 ετών) εργαζόταν για να αποκομίσει τα προς το ζειν, αλλά ταυτόχρονα έδειχνε ιδιαιτερη έφεση στα γράμματα. Την ίδια στιγμή όμως που επιθυμεί να φοιτήσει στο σχολειο, δείχνει κλίση και προς την εκκλησιαστική ζωή που θα ακολουθούσε. Θέλοντας να συνδυάσει και τις δύο ιδιότητες εισάγεται στη Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Κερνίσης, όπου και παρέμεινε 3 ετη, ως υποτακτικός και επιδίδεται στη μελέτη των γραμμάτων. Ποθώντας όμως τη μόρφωση, σε ηλικία 15 ετών ξεκίνησε με τα πόδια για το Μέγα Σπήλαιο, για να γραφτεί στο σχολαρχείο της Μονής. Επειδή αδιαφόρησαν για την καλλιεργειά του έφυγε για τη Μονή Ταξιαρχών Αιγιαλείας και εγγράφη στο εκεί σχολαρχείο. Εκεί ο δόκιμος μοναχός Γεώργιος αρίστευσε και η επίδοσή του προκάλεσε φθόνο, με αποτέλεσμα να συκοφαντηθεί. Οταν αποκαλύφθηκαν οι ραδιουργίες εις βάρος του, φεύγει και οδηγείται το 1897 στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Γηροκομείου, λίγο έξω απο την Πάτρα, σε μια πολη που δέσποζε η μορφή του Μητροπολίτου Ιεροθέου Μητρόπουλου. Εκεί εμεινε και ως το τέλος της ζωής του. Το 1899 στρατεύτηκε και πλεον εισήλθε στο ιερατικό σχήμα. Μετά τη στρατιωτική του θητεία επανήλθε θερμότερος στον εκκλησιαστικό περίβολο. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1903 και του δόθηκε το όνομα Γερβάσιος. Ολοκληρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Ριζάρειο Σχολή , επί σχολαρχείας του Αγίου Νεκταρίου Κεφαλά. Διακρινόμενος πάντοτε για την επίδοσή του στα γράμματα έλαβε υποτροφία και εισήλθε στο Πανεπιστήμιο. Όταν πήρε το πτυχίο του, τοποθετήθηκε από τον μητροπολίτη Αθηνών Θεόκλητο στην υπεύθυνη διακονία του πρωτεκδίκου. Το 1912 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από το μητροπολίτη Πατρών Αντώνιο. Τα έτη 1912—16 στη θρυλική εξόρμηση συμμετείχε ως ιερεύς του Α’ ευζωνικού Συντάγματος, επανειλημμένως διακριθείς και παρασημοφορηθείς από τους διοικητές του. Επειτα απο τα ετη αυτά, ο π.Γερβάσιος εισήλθε στην εποχή των ειρηνικών αγώνων του. Διετέλεσε ηγούμενος της Μονης Γηροκομείου Πατρών, καθώς και πρωτοσύγκελος της επισκοπής Αχαΐας και 9 χρόνια αργότερα (1939) πρωτοσύγκελλος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Κατέστη ιδιαίτερα δημοφιλής λόγω της σημαντικής προσφοράς στον προσφυγικό Πατρινό λαό, αλλά και για τη βοήθεια που προσέφερε στους πένητες και περιθωριακούς πολίτες της εποχής. Η πρώτη μεριμνα παρέμενε πάντα το παιδί όμως. Είναι ο πρώτος ιδρυτής στην Ελλάδα οργανωμένων Εκκλησιαστικών Κατηχητικών Σχολίων. Η προσφορά του στο κοινωνικό σύνολο, ανεκτίμητη. ανείγερε το Ναό του Αγίου Δημητρίου Πάτρας, ίδρυσε τη σχολή βιοτεχνίας και χειροτεχνίας, νηπιαγωγείο, τη Νυκτερική σχολή αναλφαβήτων, εκκλησιαστικες κατασκηνώσεις καθώς και το θρησκευτικό σωματείο «Κατηχητικός Όμιλος Ορθοδόξων Πατρών».
Η φιλανθρωπική του δράση, η μειλίχια παρουσία του, η ανιδιοτελής προσφορά του, η ακούραστη διακονία του τον έκαναν υπόδειγμα κληρικού, παράδειγμα χριστιανού. Πολλοί στο πρόσωπο του έβλεπαν ένα πατέρα να τους νουθετήσει, άλλοι ένα φίλο να μοιράσουν τα προβλήματά τους. Ο Πατέρας Γερβάσιος όμως, είχε και ένα ιδιαίτερο χάρισμα. Την επαφή με τους νέους ανθρώπους. Η διορατικότητά του, του επέτρεπε να ενεργεί με τέτοιο τρόπο ωστε να ελκύει το ενδιαφέρον τους. Ακόμη και τις τελευταίες στιγμές του στη ζωή αυτή έλεγε: «Σας εμπιστεύομαι τα παιδία μου, τα νήπιά μου, το αύριον του Εθνους, τας χρυσάς ελπίδας του αιωνίου μελλοντός μου…».
Συγγραφικό έργο
Στη διάρκεια της ιερατικής του διακονίας δημοσίευε τακτικά θεολογικά επίκαιρα άρθρα του, σε τοπικές εφημερίδες των Πατρών ενώ συνέγραψε πλήθος κατηχητικών μαθημάτων.
Το 1958 εξέδωσε το βιβλίο «Ερμηνευτική επιστασία επί της θείας Λειτουργίας» στο οποίο αναλύει και ερμηνεύει σε βάθος τα τελούμενα στη Θεία Λειτουργία (επανέκδοση 2005).
Το 1962 εξέδωσε το βιβλίο «Ευσεβείς Μελέται» στο οποίο περιέχονται κηρύγματα σε ευαγγελικά αναγνώσματα Κυριακών που είχαν δημοσιευθεί σε τοπικές εφημερίδες.
Το 1962 εξέδωσε το βιβλίο «Επίκαιρα προβλήματα υπό το φως των Ιερών Κανόνων» στο οποίο πραγματεύεται καθημερινά ζητήματα υπό το φως των ιερών κανόνων.
Ο τάφος του Αγίου Γερβασίου στην Κατασκήνωση Συχαινών στην Πάτρα, Νοέμβριος 2023
Η κοίμηση του Πατέρα Γερβασίου
Το τέλος της ζωής του Πατρός Γερβασίου επήλθε στις 30 Ιουνίου 1964 σε ηλικία 87 ετών. Στην εξόδιο ακολουθία που τελέστηκε στον ασφυκτικά γεμάτο Ι. Ναό Αγίου Δημητρίου Πατρών επικρατούσε η αίσθηση ότι κηδεύεται ένας Άγιος. Ετάφη στην εκκλησιαστική κατασκήνωση Αναπλαστικής Σχολής στα Συχαινά, πίσω από την κόγχη του ιερού της Αγίας Παρασκευής. Αργότερα έγινε πρόταση τοποθέτησης προτομής του σε σημείο της πόλης.
Η Κάρα του Αγίου Γερβασίου των Πατρών
Η ανακομιδή των λειψάνων του
Στις 29 Ιουνίου 2014, πενήντα χρόνια μετά την κοίμηση του Αγίου Γερβασίου, πραγματοποιήθηκε στις Κατασκηνώσεις της Αναπλαστικής Σχολής στα Συχαινά από τον Μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομο, η ανακομιδή των Λειψάνων του, με την παρουσία μητροπολιτών, ιερέων, μοναχών και πλήθους ανθρώπων.
Ημέρα Κυριακή, αναστάσιμη ημέρα και ημέρα χαράς για όσους γνώρισαν και αγάπησαν τον Γέροντα των Πατρών π.Γερβάσιο Παρασκευόπουλο. Την ημέρα αυτή ορίστηκε και πραγματοποιήθηκε η ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του οσίου γέροντος Γερβασίου. Ετελέσθη Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός στις παιδικές κατασκηνώσεις του π.Γερβασίου, όπου βρίσκεται και ο τάφος του Γέροντα, χοροστατούντων των Μητροπολιτών Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης κ.κ. Εφραίμ, Κυθήρων και Αντικυθήρων κ.κ. Σεραφείμ, Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως κ.κ. Ιερεμία και Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου. Εν συνεχεία ετελέσθη η ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του οσίου Γέροντος. Πλήθος κόσμου, από πολλά μέρη της Ελλάδας παρεβρέθησαν τη μέρα εκείνη για να τιμήσουν τη μνήμη του π. Γερβασίου. Ακόμα και στις ταράτσες των οικοδομημάτων ανέβαιναν! Ευωδία πλημμύριζε τον τόπο όλο, ιδιαίτερα κατά το άνοιγμα του τάφου και όταν ο Μητροπολίτης Πατρών κράτησε και ευλόγησε τον κόσμο με την τιμία κάρα του, αναφωνούσαμε “άγιος, άγιος” και τα δακρυα χαράς έρρεαν ποτάμι! Άφθαρτο το δέρμα, πύρινες οι οφθαλμικές του κόγχες!
“Άγιος”… και δάκρυα χαράς
Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών
Κάθε χρόνο, στις 30 Ιουνίου ημέρα της κοιμήσεώς του, πραγματοποιούνται στην πόλη των Πατρών και στις Κατασκηνώσεις των Συχαινών όπου βρίσκεται ο τάφος του, εορταστικές εκδηλώσεις εις τιμήν και μνήμην του Αγίου Γερβασίου , που διοργανώνει η Ιερά Μητρόπολη Πατρών.
Αγιοκατάταξη
Στις 26 Αυγούστου 2019, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος κατόπιν εισηγήσεως του Μητροπολίτη Πατρών Χρυσοστόμου μετά από ενδελεχή έρευνα, υπέβαλε αίτημα αγιοκατάταξής του, προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, στην αρμοδιότητα της Ιεράς Συνόδου του οποίου περιλαμβάνεται η ανακήρυξη των Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, εισηγήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2023, στην Αγία και Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου και αποφασίσθηκε η επίσημη κατάταξη στις δέλτους των Αγίων του Αγίου Γερβασίου των Πατρών με την υπογράμμιση στο ανακοινωθέν ότι ο Γερβασιος έχει χαραχθεί εξαρχής ως άγιος στη συνείδηση του λαού.
Στις 18 Δεκεμβρίου 2023 στον Πατριαρχικό Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, προέστη της Ακολουθίας της τελετής υπογραφής της Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξεως εντάξεως στο Εορτολόγιο της Εκκλησίας τριών νέων Αγίων: της Μοναχής Γαβριηλίας (Παπαγιάννη), της Κωνσταντινουπολίτιδος, της εν Λέρω, του Ιερομονάχου Αθανασίου Χαμακιώτου, και του Αρχιμανδρίτου Γερβασίου Παρασκευοπούλου. H εορτή της μνήμης του Αγίου Γερβασίου των Πατρών ορίστηκε στις 30 Ιουνίου.
Πρώτος Εορτασμός Αγίου Γερβασίου Πατρών 30 6 2024 Ι. Nαός Αγίου Ανδρέα Πατρών
Το Σάββατο, 8 Ιουνίου 2024 εγκαινιάσθηκε από τον Μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομο, ο πρώτος Ιερός Ναός προς τιμήν του Αγίου Γερβασίου, των Πατρών, στην κωμόπολη της Χαλανδρίτσας στην Αχαΐα. Ο πρώτος επίσημος εορτασμός στην ημερομηνία μνήμης του Αγίου Γερβασίου στην Ιερά Μητρόπολη Πατρών έγινε στις 29 Ιουνίου 2024 στο Ναό Αγίας Παρασκευής Συχαινών Πατρών και στις 30 Ιουνίου 2024 στο Ναό Αγίου Ανδρέα Πατρών όπου αναγνώσθηκε η Πατριαρχική Πράξη αγιοκατάταξης.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ
Γεννημένος τό 1877 στήν Γρανίτσα, σημερινή Νυμφασία τῆς Γορτυνίας, στά ἅγια χώματα τῆς ἡρωοτόκου καί ἁγιοτόκου Ἀρκαδίας, καί ἔχοντας φάει τοῦ πόνου καί τῆς ὀρφάνιας τό ψωμί, ἔφτασε μέ κόπους καί ὀδύνες πολλές στήν πόλη τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, τήν ὁποία τότε ἐποίμαινε ὁ πολύς Ἱερόθεος (Μητρόπουλος), ἄλλος ἀστήρ φωτεινός, ἐξ Ἀρκαδίας ἐπίσης ἕλκων τήν καταγωγή καί ἐκ πλησιοχώρου κώμης μέ ἐκείνη πού εἶδε τό φῶς τῆς ζωῆς ὁ μακάριος π. Γερβάσιος.
Στήν Πάτρα γεύθηκε τήν ἀγάπη καί τήν πατρική στοργή, ἔζησε τήν φλόγα καί τόν θερμουργο ζῆλο τοῦ θαυμαστοῦ καί διαπρύσιου Ἱεράρχου Ἱεροθέου, ὁ ὁποῖος ἠγωνίσθη μέ πάθος ἐναντίον τῶν αἱρέσεων καί τῆς μασσωνίας, καί ἔφυγε ἀπό τήν ζωή πικραμένος μέν, ἀσυμβίβαστος δέ ὡς πρός τά ἱερά πιστεύματα καί τήν Ἑλληνορθόδοξη παράδοση, πού διεφύλαξε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ.
Ἔτσι λοιπόν, ὁ π. Γερβάσιος, εἰσῆλθε μέ ζῆλον Ἠλιού στόν ἱερόν Ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου, ὡς μοναχός καί σέ λίγο ὡς Διάκονος καί Πρεσβύτερος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἐσφαγμένου Ἀρνίου.
Ἔλαμψε ὁ ἀοίδιμος καί ἀκτινοβόλησε ἀληθῶς, ὡς «λύχνος ἐπί τήν λυχνίαν τῆς τοῦ Κυρίου φωτοφόρου καθέδρας, ἐξαστράπτων φωτισμόν καί δογμάτων καί πράξεων», κατά τόν Ἅγιο Ἰσίδωρο τόν Πηλουσιώτη.
Μορφή προφητική, μετέφερε τό μήνυμα περί τοῦ ἑνός καί μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ, περί τῆς μιᾶς, ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὡς τοῦ μόνου σωτηρίου σώματος, ἐντός τοῦ ὁποίου σώζεται ὁ ἄνθρωπος.
Ἤλεγξε μέ πάθος ψυχῆς τήν ἁμαρτία καί τήν ἀποστασία ἀπό τόν Θεό, ὡς ἄλλος προφήτης Κυρίου, καί ἐπεβλήθη ὡς ἀπλανής ὁδηγός τῶν ἀνθρώπων μέ τήν βιβλική, ἁγιοπατερική, αὐστηρή μέν, ἀποπνέουσα ἀγάπη δέ πρός κάθε ἄνθρωπο, προσωπικότητά του.
Ὁ λόγος του καθαρός, σάν τό ξάστερο νερό πού ἤπιε γιά πρώτη φορά στά κακοτράχαλα βουνά τῆς Γορτυνίας• ἡ ζωή του σάν τόν ἥλιο λαμπρή, ἀκτινοβολοῦσα καί ἀστράπτουσα τῶν ἀρετῶν τάς λαμπηδόνας.
Βράχος ἀμετακίνητος στήν ἀποκεκαλυμμένη ἀπό τόν Θεό ἀλήθεια καί στήν διδασκαλία τῆς πίστεως, δέν διενοήθη ποτέ νά νοθεύσῃ τό ἀλάβαστρον τοῦ πολυτίμου πνευματικοῦ μύρου, τῆς ἱερᾶς δηλαδή Ὀρθοδόξου παραδόσεως, ἔχων πάντοτε στά ὦτα του, ἤ τί λέγω, στήν καρδιά του τούς λόγους τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου: «Καί ἐάν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὅ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλ. α’. 8).
Ὡς Λειτουργός τοῦ Ὑψίστου, εὑρίσκετο μετάρσιος μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς καί ζοῦσε τίς συγκλονιστικές ἐμπειρίες τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ. Ἡ Θεία Λειτουργία ἦτο ὄντως γιά αὐτόν θεία μυσταγωγία. Προσηλωμένος ἀπόλυτα στό Ἱερό Μυστήριο, πλήρης δέους καί ἱεροπρεπείας, σεμνός, μέ λιτή περιβολή, ἔδινε τήν ἐντύπωση οὐρανίου ὄντος καί ὡδηγοῦσε τίς ψυχές σέ πνευματικούς ἀναβαθμούς, σέ ἀληθῆ μεταρσίωση, κατά τίς μαρτυρίες πολλῶν Κληρικῶν καί Λαϊκῶν πού ἔζησαν αὐτές τίς θαυμαστές ἐμπειρίες κοντά του.
Ὡς πνευματικός ἦτο ἀκούραστος. Ὁ ζῆλος του ἀμείωτος. Ἡ ἀγάπη του παραδειγματική. Ἡ ὑπομονή του ἀξιοθαύμαστη. Οὔτε ἡ ἡλικία, οὔτε ἡ πολυετής διακονία ἔκαμψαν τόν ἱερό ἐνθουσιασμό του γιά τό σωτήριο μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως, μέσα ἀπό τό ὁποῖο χιλιάδες ἀνθρώπων ἀναγεννήθηκαν πνευματικά καί βρῆκαν τήν ὁδόν τῆς σωτηρίας διά τῆς συντριβῆς τῆς καρδίας καί τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας.
Ἀγάπησε ἰδιαιτέρως τά παιδιά καί εἶναι ὁ ἱδρυτής τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. «Νά προσέχετε τά ἀρνία τοῦ Θεοῦ», ἔλεγε γιά τά παιδιά, τά ὁποῖα ἔτρεχαν κοντά του αἰσθανόμενα τήν ἁγνότητα τῆς καρδιᾶς του καί τήν ἁγιότητα τοῦ βίου του.
Διεκρίθη γιά τόν μαχητικό του ἐνθουσιασμό, ὅμοιο μέ ἐκεῖνον τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ, ὁ ὁποῖος σταμάτησε ἀκόμη καί τόν ἥλιο προκειμένου νά κερδηθῇ ἡ μάχη (Ἰησ. Ναυ. 10. 12-14).
Ἦτο ἀσυμβίβαστος μπροστά στήν ἐπιτέλεση τοῦ καθήκοντος, σέ ὅποια θέση καί ἄν ὑπηρέτησε. Ἰδιαιτέρως αὐτό ἐφάνη ὅταν ὑπηρετοῦσε ὡς Πρωτοσύγκελλος τοῦ ἀοιδίμου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Χρυσάνθου.
Ἀλλά καί σημειοφόρος ἀνεδείχθη, ἀφοῦ ὁ Κύριος θαυμαστῶς ἀπεκάλυψε τόν τύπον τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐντός πεύκου, τό ὁποῖο ὁ Γέροντας εἶχε φυτεύσει στόν τόπο τῶν Κατασκηνώσεων.
Ἐνθυμοῦμαι χαρακτηριστικῶς τήν συζήτηση, τήν ὁποία εἶχα μετά τοῦ Γέροντός μου, ἀειμνήστου Μητροπολίτου Μαντινείας καί Κυνουρίας Θεοκλήτου, ὁ ὁποῖος μέ συμμαρτυρία τοῦ π. Γερβασίου εἰσῆλθε στόν Ἱερό Κλῆρο. Ἐπάνω στό γραφεῖο τοῦ μακαριστοῦ Θεοκλήτου εὑρίσκετο μονίμως ἡ φωτογραφία τοῦ Γέροντος, καθώς καί φωτογραφία εἰκονίζουσα τό ἐντός τοῦ δένδρου τύπωμα τοῦ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ. «Ἦτο ἡγιασμένος ἄνθρωπος», ἔλεγε γιά τόν π. Γερβάσιο ὁ χειροτονήσας με Ἀρχιερεύς, «εἶχε ἰσάγγελον πολιτείαν καί σέ προτρέπω πατρικῶς καί σέ παρακαλῶ νά τοῦ μοιάσῃς, βαδίζοντας στά ἴχνη του».
Πέρασαν τά χρόνια, ὁ Μητροπολίτης ἔφυγε γιά τόν οὐρανό, καί ὁ Κύριος μέ ἀπέστειλε στήν Πάτρα ὡς Ἀρχιερέα. Ἐκ τῶν πρώτων μελημάτων μου ἦτο νά τελέσω τρισάγιο ἐπί τοῦ τάφου τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γερβασίου καί νά ἀσπασθῶ τήν πλάκα, κάτω ἀπό τήν ὁποία φυλάσσονται τά σεβάσμια καί ἡγιασμένα Λείψανα τοῦ θερμουργοῦ ἐργάτου τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου καί φωτοφόρου Λειτουργοῦ τοῦ Ὑψίστου.
Ἡ ἐπίσκεψη μέ πλῆθος εὐλαβῶν Πατρέων στήν γενέτειρά του Νυμφασία Γορτυνίας, ἡ τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἡ ἐπιμνημόσυνη δέηση στόν τόπο πού γεννήθηκε, ἦταν ἐμπειρίες πνευματικά συγκλονιστικές.
Πενήντα χρόνια πέρασαν ἀπό τότε πού ἔφυγε γιά τόν οὐρανό ὁ π. Γερβάσιος, στίς 30 Ἰουνίου τοῦ 1964, ἀνήμερα τῆς Συνάξεως τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ὅμως ἡ πνευματική του παρουσία στήν Πάτρα εἶναι συνεχής. Οὐδέποτε μᾶς ἐγκατέλειψε. Αἰσθανόμεθα τήν ἀνάσα του, τήν ἀγάπη του, τήν εὐλογία του, τίς πρεσβεῖες του.
Χρέος ἱερό καί καθῆκον ἅγιο πρός τόν πνευματικό πατέρα καί διδάσκαλο τῶν Πατρῶν, στόν ὁποῖο σύμπας ὁ ἱερός Κλῆρος καί ὁ εὐσεβής Λαός μας ὑποκλίνονται εὐλαβικά, μᾶς ὡδήγησε νά λάβωμε τήν ἀπόφαση γιά τήν ἀνακομιδή τῶν ἱερῶν του Λειψάνων, δοξάζοντες τόν Θεό γιατί μᾶς χάρισε τόν π. Γερβάσιο καί τιμῶντες τήν μνήμη εὐγνωμόνως τοῦ μακαριστοῦ καί λαμπροῦ Ἱερωμένου.
Ὅμως καί ἡ ὑπόσχεση, κατόπιν μακρᾶς συζητήσεως, μέ τόν ἄλλο ἀδάμαντα τῶν Πατρῶν, μαθητή καί πνευματικό τέκνο τοῦ ἀοιδίμου π. Γερβασίου, τόν μακαριστό Μητροπολίτη Ὕδρας, Σπετσῶν καί Αἰγίνης Ἱερόθεο (Τσαντίλη), ὡδήγησε τήν καρδιά μας στήν ὡς ἄνω ἀπόφαση, ὥστε καί τήν ἁγία ψυχή ἐκείνου, κατά τήν ὑπόσχεσή μας καί τήν πνευματική μας δέσμευση, νά ἀναπαύσωμε.
Τήν Κυριακή 29 Ἰουνίου τό ἀπόγευμα, μετά τόν Ἑσπερινό πού θά τελεσθῇ στίς 5:30 στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στίς Κατασκηνώσεις στά Συχαινά, πού ὁ ἴδιος ὁ π. Γερβάσιος ἵδρυσε, θά προβοῦμε στήν ἀνακομιδῆ τῶν Λειψάνων του, ὥστε νά ἀσπασθοῦμε τήν ἡγιασμένη κάρα του καί μέ αὐτή νά εὐλογήσωμε τήν πόλη τῶν Πατρῶν, πού τόσο ἀγάπησε ὁ Γέροντας, ἀλλά καί τόν Λαό αύτῆς, ὑπέρ τοῦ ὁποίου μέχρι τελευταίας του πνοῆς ἠγωνίσθη, προκειμένου νά τόν προσαγάγῃ ὡς ποιμήν ἄριστος στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ.
