ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

Ο Νέος Ιερομάρτυρας Πρωτοπρεσβύτερος Σέργιος Φλορίνσκι του Ράκβερε (Εσθονία) είναι ένας σύγχρονος άγιος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο οποίος μαρτύρησε κατά τη διάρκεια των διωγμών μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ο Άγιος Σεργκέι Φιοντόροβιτς Φλορίνσκι (Σέργιος Φλορίνσκι, ιερομάρτυρας Σέργιος του Ράκβερε) Γεννήθηκε 4 Μαρτίου 1873 στο Σούζνταλ και μαρτύρησε 30 Δεκεμβρίου 1918 στο δάσος Παλέρμο κοντά στην πόλη Βεζενμπεργκ (σημερινό Ράκβερε, Εσθονία). Ήταν ιερέας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, πρωτοπρεσβύτερος. Εντάχθηκε στο σύνολο των νέων μαρτύρων και ομολογητών της Ρωσίας το 2002. Βιογραφία Γεννήθηκε σε οικογένεια ιερέα της εκκλησίας των Αγίων Αμισθρίων Κοσμά και Δαμιανού, του Θεοδώρου Φλορίνσκι. Το 1893 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή του Βλαντιμίρ. Από το 1893 έως το 1900 υπηρέτησε ως διδάσκαλος στο σχολείο Γιαξάεφ του Σουζντάλ. Στις 5 Μαρτίου 1900 χειροτονήθηκε ιερέας και τοποθετήθηκε στην εκκλησία του 151ου Πεζικού Συντάγματος του Πιατιγκόρσκ (περιοχή Μπερέζα-Κα...

Ο Άγιος Σαβίνος του Σπολέτο (πέθανε περίπου το 303) ήταν επίσκοπος στην πρώιμη Χριστιανική Εκκλησία, ο οποίος αντιστάθηκε στη Διωγμό του Διοκλητιανού και μαρτύρησε. Έργο του Pietro Lorenzetti, γνωστού Ιταλού ζωγράφου της πρώιμης Αναγέννησης (πριν το 14ο αιώνα), και συγκεκριμένα μια σκηνή όπου ο Άγιος Σαβίνος (Sabinus of Spoleto) εμφανίζεται μπροστά στον Βενούστιο (Venustian), κηρύττοντας το Ευαγγέλιο. Παραδοσιακή αφήγηση Σύμφωνα με τη παράδοση, ο Βενούστιος, διοικητής της Ετρουρίας και της Ούμβριας, συνέλαβε τον Σαβίνο και τους διακόνους του στο Άσισι. Η διαταγή του Διοκλητιανού απαιτούσε από όλους τους Χριστιανούς να θυσιάσουν στους Ρωμαϊκούς θεούς ή να θανατωθούν, και οι περιουσίες τους να κατασχεθούν για το κράτος. Ο Βενούστιος κορόιδευε την πίστη του Σαβίνου, κατηγορώντας τον ότι οδηγούσε τον λαό στη λατρεία ενός νεκρού ανθρώπου. Όταν ο Σαβίνος είπε ότι ο Χριστός αναστήθηκε την τρίτη μέρα, ο Βενούστιος τον προκάλεσε να κάνει το ίδιο. Οι διάκονοι τρομοκρατήθηκαν, αλλά ο Σαβίνος τους...

Ο Άγιος Λιβέριος (πέθανε το 200) ήταν χριστιανός επίσκοπος της Ραβέννα κατά τον 2ο αιώνα. Θεωρείται ο ιδρυτής της Επισκοπής της Ραβέννα και ένας από τους πρώτους επισκόπους της. Ο Άγιος Λιβέριος της Ραβέννα θεωρείται Άγιος στην Καθολική και στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αν και η μνήμη του είναι πιο γνωστή στην Καθολική παράδοση λόγω της ιταλικής καταγωγής του. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, τιμάται κυρίως σε τοπικά εορτολόγια. Η μνήμη του τιμάται στις 30 Δεκεμβρίου

Η Οσία Θεοδώρα έζησε στην Κωνσταντινούπολη κατά το πρώτο ήμισυ του δέκατου αιώνα. Είχε παντρευτεί, αλλά έμεινε χήρα από νωρίς και έζησε βίο ευσεβή, φροντίζοντας τους άπορους και τους απελπισμένους. Αργότερα έγινε μοναχή και έζησε υπό την καθοδήγηση του Αγίου Βασιλείου του Νέου (26 Μαρτίου), ασκώντας τον μοναχικό βίο σε ένα κελλί μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Η Οσία Θεοδώρα εκοιμήθη σε βαθιά γεράματα το έτος 940. Ο Γρηγόριος, μαθητής του Αγίου Βασιλείου του Νέου, παρακάλεσε τον διδάσκαλό του να του αποκαλύψει την τύχη της κεκοιμημένης μοναχής. «Το επιθυμείς πολύ αυτό;» ρώτησε ο Άγιος Βασίλειος. «Ναι, το επιθυμώ», απάντησε ο Γρηγόριος. «Σήμερα θα τη δεις, αν το ζητήσεις με πίστη και αν πιστεύεις ότι το αίτημά σου θα πραγματοποιηθεί». Ο Γρηγόριος απόρησε πολύ και αναρωτήθηκε πώς θα μπορούσε να δει κάποιον που είχε ήδη μεταβεί στην αιώνια ζωή. Την ίδια νύχτα, καθώς αποκοιμιόταν, εμφανίστηκε μπροστά του ένας νέος ωραίος στην όψη και του είπε: «Σήκω. Ο πατέρας Βασίλειος σε καλεί να επισκεφθείς...

Ο Άγιος Μακάριος (Ρωσικά: Мака́рий, λατινογραφή: Makary· 1482 – 12 Ιανουαρίου 1563) ήταν Μητροπολίτης Μόσχας και πάσης Ρωσίας από το 1542 έως το 1563. Υπήρξε ο δέκατος μητροπολίτης της Μόσχας που διορίστηκε χωρίς την έγκριση του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, όπως ήταν το σύνηθες. Πρώιμη ζωή και έργο στον Μηναίο Ο Μακάριος γεννήθηκε στην περιοχή γύρω από τη Μόσχα. Τα ονόματα των γονέων του (τουλάχιστον τα μοναχικά της μητέρας του) είναι γνωστά, καθώς αφιέρωσε το «Μεγάλο Αναγνώστη Μηναίο» σε αυτούς. Το κοσμικό του όνομα πιστεύεται ότι ήταν Μιχαήλ. Στα τέλη του 15ου αιώνα, ο Μακάριος έγινε μοναχός στη Μονή του Αγίου Παφνούτιου στο Μπορόβσκ, όπου υπηρέτησε ως αναγνώστης, υποδιάκονος, διάκονος και ιερέας. Εκεί απέκτησε την τέχνη της αγιογραφίας. Γνωστός ως σταθερός υποστηρικτής του Ιωσήφ Βολότσκυ και των μαθητών του, ήταν εξέχων Ρώσος κληρικός, συγγραφέας και αγιογράφος. Εικόνα έργου άγνωστου καλλιτέχνη τέλους 19ου — αρχών 20ου αιώνα. Κρατικό Μουσείο Ιστορίας της Θρησκείας της ...

Ο Όσιος Δανιήλ, κατά κόσμον Δημήτριος, γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1459 - 1460 μ.Χ. στο Περεγιασλάβλ - Ζελέσκιυ της Ρωσίας από ευσεβείς και φιλόθεους γονείς, τον Κωνσταντίνο και την Θεοδοσία, η οποία αργότερα έγινε μοναχή με το όνομα Θέκλα. Από μικρή ηλικία διδάχθηκε τα της μοναχικής πολιτείας κοντά στον ηγούμενο της μονής Νικίτσκιυ του Περεγιασλάβλ, Ιωνά. Έγινε μοναχός στη μονή του Οσίου Πανφουτίου (Μπορόβσκι) και την πνευματική του ζωή καθοδήγησε ο Άγιος Λεύκιος του Βολοκολάμσκ που τιμάται την ίδια ημέρα (7 Απριλίου). Όταν ο Όσιος Δανιήλ επέστρεψε στην γενέτειρά του, αφιέρωσε τον εαυτό του στους φτωχούς και τον ενταφιασμό των αστέγων. Στη συνέχεια ίδρυσε μονή κοντά στο κοιμητήριο της πόλεως και κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 1540 μ.Χ. Η Εκκλησία τιμά, επίσης, την μνήμη του στις 28 Ιουλίου και στις 7 Απριλίου. Λειτουργικά κείμενα Τροπάριον – Ήχος γ΄ Εκ νεότητός σου, μακάριε, αφιέρωσας εαυτόν παντελώς τῷ Κυρίῳ, πάντοτε υπακούων τῷ Θεῷ καὶ αντιστεκόμενος τῷ διαβόλῳ· κατίσχυσας τὰς αμαρτωλὰς ...

Ο Άγιος Ανύσιος υπήρξε μαθητής, συνεργάτης και διάδοχος του επισκόπου Θεσσαλονίκης Αγίου Αχολίου ή Ασχολίου (βλέπε 23 Ιανουαρίου) στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Θεσσαλονίκης το 383/4 μ.Χ. Με επιστολή του προς τον Ανύσιο, στις 11 Δεκεμβρίου 384 μ.Χ., ο πάπας Δάμασος τον εγκαθιστούσε βικάριο του στο Ιλλυρικό. Ο τίτλος του παπικού βικαρίου του αποδίδεται και από τον πάπα Σιρίκιο (384 - 398 μ.Χ.), σε επιστολή του - την παλαιότερη της «Συλλογής Θεσσαλονίκης», στην οποία υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να τελούνται επισκοπικές χειροτονίες στην επαρχία του Ιλλυρικοῦ χωρίς τη συγκατάθεση του Ανυσίου. Το θεσμό του Βικαριάτου επικυρώνουν με επιστολές τους προς τον Ανύσιο και οι πάπες Αναστάσιος (398 - 401 μ.Χ.) και Ιννοκέντιος Α' (402 - 417 μ.Χ.). Ο δεύτερος, με επιστολή του το έτος 402 μ.Χ. παρέχει στον επίσκοπο Θεσσαλονίκης Ανύσιο το δικαίωμα να ελέγχει όλες τις εκκλησιαστικές υποθέσεις του Ιλλυρικού και όχι μόνο τις επισκοπικές χειροτονίες. Η σύνοδος της Καπούης ανέθεσε το Δεκέμβριο του 391 μ.Χ...

 Pευστού μεταστάς Xριστέ Λέων εκ βίου, Σκύμνον λέοντος εξ Iούδα σε βλέπει. Ο Όσιος Λέων ο Αρχιμανδρίτης τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα, στις 30 Δεκεμβρίου. Σύμφωνα με τα εκκλησιαστικά συναξάρια, οι πληροφορίες για τον βίο του είναι εξαιρετικά περιορισμένες: Κατείχε το αξίωμα του Αρχιμανδρίτη. Απεβίωσε ειρηνικά («ἐν εἰρήνη τελειοῦται»). Δεν σώζονται περαιτέρω ιστορικές λεπτομέρειες ή εκτενές βιογραφικό σημείωμα στις πηγές της Ορθόδοξης υμνολογίας. Η μνήμη του τιμάται στις 30 Δεκεμβρίο.:

Eις καλόν απήντηκεν η οδός πέρας, Tοις επτά τούτοις ουρανούς εφθακόσιν. Οι Άγιοι αυτοί Επτά μάρτυρες ήταν ένας Κόμης και έξι Στρατιώτες οι οποίοι πίστεψαν στον Χριστό, δια του Αγίου Φιλεταίρου και απεβίωσαν ειρηνικά.

Απήρε δεσμού σαρκός η Θεοδώρα, Oύπερ λυθήναι ζώσα και πριν ηγάπα. Η Οσία Θεοδώρα έζησε στα χρόνια του βασιλιά Λέοντα του Ισαύρου (717 - 741 μ.Χ.). Ήταν από γένος λαμπρό και επίσημο, τον πατέρα της έλεγαν Θεόφιλο και ήταν πατρίκιος, τη δε μητέρα της Θεοδώρα. Η Θεοδώρα ήταν στείρα και κατόπιν μεγάλης προσευχής προς τον Θεό, απέκτησε την Οσία. Όταν η κόρη Θεοδώρα έφτασε σε κατάλληλη ηλικία, αφιερώθηκε στη Μονή της Αγίας Άννας, την ονομαζόμενη Ριγιδίου. Εκεί διέμενε ασκούμενη στην αρετή, μέχρι τη στιγμή, που ο βασιλιάς Λέων την άρπαξε από τη Μονή για να τη δώσει γυναίκα στον γιο του Χριστόφορο. Την ημέρα όμως του γάμου, ο Χριστόφορος εξεστράτευσε μαζί με τον πατέρα του κατά των Σκυθών και στη συμπλοκή σκοτώθηκε. Έτσι η Θεοδώρα, αφού πήρε όσα πολύτιμα πράγματα είχε, επέστρεψε στη Μονή της, όπου εκάρη μοναχή. Εκεί έζησε με μεγάλη εγκράτεια και σκληραγωγία και απεβίωσε με οσιακό τρόπο. Η Οσία Θεοδώρα έζησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Λέοντος Γ' του Ισαύρου (717-741), γι...

Φιλεταίρος πέπονθεν αθλητών νόμω, Kαν ουκ απήλθεν ως αθλητής εκ βίου. Ο Άγιος Φιλέταιρος ήταν από τη Νικομήδεια. Διακρινόταν για την βαθιά πίστη του αλλά και απέραντο εξωτερικό κάλλος, κάτι που δεν υπολόγισε ποτέ, γνωρίζοντας ότι μετράει η ψυχική ομορφιά και όχι η εξωτερική. Ποτέ δεν βασίστηκε σε αυτή, παρ' όλο που αυτή θα του εξασφάλιζε μία άνετη ζωή.  Οι ειδωλολάτρες θέλοντας να εκμεταλλευτούν το φυσικό του κάλλος, προσπαθούσαν να τον προσελκύσουν στον ειδωλολατρισμό. Όταν μία φορά μετέβη στη Νικομήδεια ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός, άκουσε για τον Φιλέταιρο και ζήτησε να του γνωρίσουν το άτομο με την τόση ομορφιά. Μόλις τον είδε, μαγεύτηκε και του ζήτησε να μπει στην ακολουθία του, με την προϋπόθεση ότι θα αρνηθεί το χριστιανισμό.  Ο Άγιος αποκρίθηκε ότι θα υπηρετήσει τον αυτοκράτορα, αλλά δεν θα έπαυε να υμνεί και να λατρεύει τον Ιησού Χριστό. Γι' αυτή την ομολογία του, φυλακίστηκε, αφέθηκε όμως ελεύθερος μετά από λίγο καιρό.  Όταν όμως ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ...

Ἐχθρὸν αἰσχύνας τον πάλαι τρώσαντά σε, Χριστοῦ Γεδεὼν Ὁσιομάρτυς ὤφθης. Τριακοστῇ Γεδεὼν χεῖρας ἠδέ πόδας χαλκῷ τάμον. Ο Άγιος Γεδεών γεννήθηκε στο χωριό Κάπουρνα της Δημητριάδος (Νομός Μαγνησίας) και κατά κόσμον ονομαζόταν Νικόλαος. Οι ευσεβείς γονείς του, ονομάζονταν Αυγερινός και Κυράτζα ενώ είχε άλλους τρεις αδελφούς και τέσσερις αδελφές. Δώδεκα χρονών, με την οικογένειά του ήλθε στο χωριό Γιερμή και από 'κει στο Βελεστίνο, όπου εργαζόταν κοντά στο θείο του. Τον άρπαξε όμως κάποιος Τούρκος και τον εξισλάμισε με το όνομα Ιμπραήμ. Μετά από δυο μήνες, ο Νικόλαος, κατόρθωσε και δραπέτευσε και επανήλθε στην οικογένειά του. Ο πατέρας του τον φυγάδευσε στο χωριό Κεραμίδι, όπου κοντά σε κάποιους οικοδόμους πήγε στην Κρήτη. Εκεί εξομολογήθηκε σε κάποιο Ιερέα και βρήκε άσυλο στο εξωκλήσι του. Μετά τον θάνατο του ιερέα, ο Νικόλαος έφυγε για το Άγιον Όρος. Εκεί πάλι εξομολογήθηκε, έλαβε των αχράντων μυστηρίων και στη Μονή Καρακάλου, εκάρη μοναχός με το όνομα Γεδεών. Οι πατέρες της Μονής το...

Eις δεξιάν νύττουσι πλευράν καιρίως, Πλευράς Aδάμ κύημα την Aνυσίαν. Πλευρήν Aνυσίης τριακοστή έγχος ένυξεν. Η Αγία Ανυσία της Θεσσαλονίκης ήταν χριστιανή οσία και μάρτυρας του 4ου αιώνα. Η Ανυσία γεννήθηκε σε μια πλούσια και ευσεβή χριστιανική οικογένεια στη Θεσσαλονίκη. Αφιερώθηκε σε όρκους αγνότητας και φτώχειας, προσευχόμενη και βοηθώντας τους φτωχούς. Όταν πέθαναν οι γονείς της, η Ανυσία στάθηκε κυρία του εαυτού της. Ούτε τα πλούτη που κληρονόμησε τη μέθυσαν, ούτε η ορφάνια της την παρέσυρε. Αλλά με φρόνηση και εγκράτεια, προσπαθούσε πάντα να μαθαίνει «τι εστίν ευάρεστον τω Κυρίω». Τι δηλαδή, είναι ευχάριστο και ευπρόσδεκτο στον Κύριο. Η ευσέβειά της αυτή, την έκανε γνωστή στους ειδωλολάτρες.  Ο θρύλος του μαρτυρίου της αναφέρει ότι, το 304, ένας Ρωμαίος στρατιώτης την συνέλαβε καθώς πήγαινε για Λειτουργία ανακαλύπτοντας ότι ήταν Χριστιανή,  και σκόπευε να την σύρει σε έναν ειδωλολατρικό ναό για να θυσιάσει στους Ρωμαίους θεούς.   Η Ανυσία ομολόγησε ότι πιστεύει στον...