Άγιοι Φωκάς και Ερμύλος, 18 Δεκεμβρίου

Ἔγωγε τμηθῶ πρῶτον, Ἕρμυλος λέγει.

Οὔ, φησὶ Φωκᾶς, ἀλλ' ὁ Φωκᾶς Ἕρμυλε.

Οι Άγιοι Μάρτυρες Φωκάς και Ἑρμύλος μνημονεύονται αποκλειστικά στη σλαβική–σερβική παράδοση και συγκεκριμένα στο Σερβικό Μαρτυρολόγιο και στα σλαβικά Μηναία της 18ης Δεκεμβρίου. Δεν υπάρχει σωζόμενο εκτενές ελληνικό συναξάρι γι’ αυτούς. 

Τα ονόματά τους παραδίδονται απλά ως μάρτυρες του Χριστού, χωρίς αναλυτικό βίο, πράγμα απολύτως συνηθισμένο για πολλούς Αγίους των πρώτων διωγμών.

Στα σερβικά εκκλησιαστικά βιβλία αναφέρονται ως μάρτυρες που έζησαν στα χρόνια των ειδωλολατρικών διωγμών, πιθανότατα στα τέλη του 3ου ή στις αρχές του 4ου αιώνα. Ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό, συνελήφθησαν από τις αρχές και θανατώθηκαν επειδή αρνήθηκαν να προσκυνήσουν τα είδωλα. Τόπος μαρτυρίου, τρόπος θανάτου και περισσότερες λεπτομέρειες δεν διασώζονται. 

Η Εκκλησία, όμως, τους δέχεται και τους τιμά κανονικά ως Αγίους μάρτυρες, ακριβώς επειδή η μνήμη τους διατηρήθηκε αδιάλειπτα στη λειτουργική παράδοση.

Οι Άγιοι Φωκάς και Ερμύλος μαρτύρησαν δια ξίφους.