Άγιος Ευβίοτος, 18 Δεκεμβρίου
Ἤθλησεν Εὐβίοτος ἄχρις αἱμάτων,
Βίου δὲ τέρμα εὗρε χωρὶς αἱμάτων.
Ακατάβλητος και τολμηρός στρατιώτης της χριστιανικής πίστης ο Εὐβίοτος, έζησε τον 3ο αιώνα μετά Χριστόν. Γεννήθηκε στο χωριό Πτωκετό ή Πωκετός της επαρχίας Οψικίου και διακρινόταν για το θάρρος και τη θερμή πίστη του.
Κατά τον διωγμό εναντίον της Εκκλησίας επί Διοκλητιανού, υποβλήθηκε σε πολλά βάσανα και φυλακίσεις. Αλλά η θεία χάρη τον προστάτευε και τον έσωζε. Λιθοβολήθηκε, ραβδίσθηκε, μαστιγώθηκε, σχίστηκαν οι σάρκες του και παρ' όλα αυτά επέζησε και έφερε πολλούς στο δρόμο της σωτηρίας.
Αργότερα ο θρίαμβος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, τον βρήκε στην απομόνωση με βαριά δεσμά. Ελευθερώθηκε και δόξασε τον Θεό για τη νίκη που έδωσε στην Εκκλησία.
Ο Άγιος Ευβίοτος, πέθανε το 320 μ.Χ.
Βιογραφία
Ο Εύβιοτος έζησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, το έτος 298. Καταγόταν από ένα χωριό που ονομαζόταν Πτοκητόν, το οποίο βρισκόταν στο θέμα που λεγόταν Οψίκιον. Εκεί γεννήθηκε και ανατράφηκε, και εκεί επίσης πέθανε. Επειδή ο Άγιος έζησε βίο ευάρεστο στον Θεό και διακρίθηκε σε κάθε είδους αρετή, υπέστη πολλά δεινά από τους Έλληνες και μεταφερόταν από τόπο σε τόπο δεμένος και δαρμένος. Επιπλέον, υπέφερε σφοδρά επειδή επιτελούσε πολλά θαύματα και, μέσω αυτών, έκανε πολλούς απίστους να προσέλθουν στην πίστη του Χριστού. Κάποτε, αφού ξυλοκοπήθηκε άγρια από τους Έλληνες με ραβδιά και πέτρες, ρίχτηκε στη φωτιά. Όμως, επειδή διαφυλάχθηκε αβλαβής με τη χάρη του Χριστού, πολλοί από όσους το είδαν θαύμασαν, πίστεψαν στον Χριστό και βαπτίστηκαν στον εκεί ναό, ο οποίος είχε ιδρυθεί από τους Αποστόλους Παύλο και Σίλα.
Όταν ο Λεόντιος, ο διοικητής της Κυζίκου, πληροφορήθηκε αυτά, έστειλε άνδρες να δέσουν τον Άγιο και αμέσως διέταξε να χτυπούν τον Εύβιοτο στο στόμα, στα σαγόνια και στα μάγουλα με πέτρες. Έπειτα τον κρέμασαν σε ένα δέντρο και καταξέσχισαν το σώμα του με μαστίγια. Στη συνέχεια τον έριξαν στα λιοντάρια για να τον κατασπαράξουν. Όμως, όταν τα λιοντάρια δεν έβλαψαν τον Εύβιοτο, τον έκλεισαν στη φυλακή. Και πάλι πολλοί Έλληνες, βλέποντας αυτό το θαυμαστό γεγονός, έσπευσαν να πιστέψουν στον Χριστό και βαπτίστηκαν. Ο διοικητής, ωστόσο, διέταξε τους μονομάχους να θανατώσουν τον Άγιο. Αντί γι’ αυτό, σκότωσαν ο ένας τον άλλον, επειδή έπεσε σκοτάδι επάνω τους. Έτσι ο Μάρτυρας διαφυλάχθηκε και πάλι αβλαβής και ρίχτηκε ξανά στη φυλακή.
Είκοσι δύο ημέρες αργότερα ακούστηκε ένα θεόσταλτο και χαρμόσυνο μήνυμα: ο Κωνσταντίνος ερχόταν από τα δυτικά μέρη της Ευρώπης προς την ανατολή για να πολεμήσει τον τύραννο Μαξιμιανό. Ο Μαξιμιανός φοβήθηκε τόσο πολύ, ώστε διέταξε να ελευθερωθούν οι Χριστιανοί από τις φυλακές και τα δεσμά. Τότε ο πολύπαθος Εύβιοτος λύθηκε από τα δεσμά του, επέστρεψε στο κελλί του, έζησε για ακόμη πέντε χρόνια και, αφού επιτέλεσε πολλά ακόμη θαύματα, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο εν ειρήνη.*
Σημειώσεις:
Ο Άγιος Εύβιοτος μνημονεύεται και στον Βίο του Αγίου Φιληταίρου, ο οποίος τιμάται από την Εκκλησία στις 30 Δεκεμβρίου. Εκεί αναφέρεται ότι, μετά την αποφυλάκισή του, έζησε ως ασκητής στο Όρος Σιγριανής στη Βιθυνία (σήμερα το όρος Καραντάγ, στην περιοχή Καρατζαμπέη, στις ακτές της Θάλασσας του Μαρμαρά, στην επαρχία Προύσας) της επαρχίας Κυζίκου. Κάποια ημέρα τον συνάντησε εκεί ο Άγιος Φιληταίρος με τους στρατιώτες του και έζησαν μαζί του στο κελλί του. Μετά από επτά ημέρες ο Άγιος Φιληταίρος πέθανε εκεί, και έντεκα ημέρες αργότερα πέθαναν και οι στρατιώτες. Ο Άγιος Εύβιοτος τους έθαψε όλους στο κελλί του.
