Αγία Αδαλσίνδα της Αμάζ, 25 Δεκεμβρίου
Η Αγία Αδαλσίνδα ή Αδαλσίνδις της Χαμαή (ή Αμαή) ή Χαμάζ (ή Αμάζ) ήταν μοναχή του 7ου αιώνα, ακολουθός του Κολουμβανού κανόνα, και προερχόταν από εξέχουσα μεροβιγγειακή οικογένεια. Τιμάται ως αγία τόσο στην Καθολική όσο και στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Η μνήμη της εορτάζεται στις 25 Δεκεμβρίου, κοντά στην ημερομηνία του θανάτου της, ο οποίος παραδοσιακά αναφέρεται ότι συνέβη «κατά τις εορταστικές τελετές των Χριστουγέννων».
Οι γονείς της Αγίας Αδαλσίνδας ήταν η Ρικτρούδη, κληρονόμος γασκωνο-βασκικής καταγωγής, και ο Αδαλβάρδος Α΄ του Οστρεβάν, φραγκικός δούκας του Ντουαί. Η μεγαλύτερη αδελφή της, Ευσεβία της Αμαί (γνωστή και ως Ευσεβία του Ντουαί), έγινε ηγουμένη και τιμήθηκε ως αγία μετά τον θάνατό της το 660. Τόσο η μητέρα όσο και ο πατέρας της αναγνωρίζονται επίσης ως άγιοι, όπως και μία ακόμη αδελφή, η Κλοτσίνδα, και ο αδελφός τους Μαυρόντιος. Η οικογένεια τιμάται ιδιαίτερα στη βόρεια Γαλλία και στη Φλάνδρα.
Η Αγία Αδαλσίνδα (γαλλ. Adalsinde), το νεότερο παιδί της οικογένειας, εισήλθε περίπου το 653 στο αβαείο της Μαρσιέν, μαζί με τη μητέρα και τις αδελφές της. Αργότερα μετέβη στο Αβαείο της Αμαί (γνωστό και ως Χαμάι ή Χαμάι-συρ-λα-Σκαρπ), όπου η αδελφή της Ευσεβία είχε γίνει ηγουμένη, διαδεχόμενη την προγιαγιά τους, την Αγία Γερτρούδη. Η κόρη της Γερτρούδης, η Γερμπέρτα –χήρα και μητέρα του Αδαλβάρδου, άρα γιαγιά των αδελφών– ήταν επίσης μοναχή στο αβαείο της Αμαί. Η Κλοτσίνδα παρέμεινε στο αβαείο της Μαρσιέν μαζί με τη μητέρα τους.
Το έτος θανάτου της Αδαλσίνδας δεν είναι βέβαιο. Ορισμένες ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι πέθανε πριν από τη μητέρα της, η οποία απεβίωσε το 688, τοποθετώντας τον θάνατό της γύρω στο 673 ή σημειώνοντας ότι πέθανε σε πολύ νεαρή ηλικία. Τέτοια χρονολόγηση δίνουν, για παράδειγμα, οι συγγραφείς P. F. X. de Ram (1866) και Dunbar (1904). Ωστόσο, το 2007 ο Ιησουίτης συγγραφέας και επιμελητής Ντρις φαν ντεν Άκερ ανέφερε ότι «πιο πρόσφατες πηγές, βασισμένες σε ιστορική έρευνα, δίνουν ως έτος θανάτου της το 715». Το έτος αυτό αναφέρεται και στο Book of Saints των Βενεδικτίνων του Ράμσγκεϊτ (1921), καθώς και σε δοκίμιο του Κριστιάνι (1945). Τουλάχιστον ένα σύγχρονο έργο (1985) παραθέτει και τις δύο χρονολογίες σε διαφορετικά σημεία.
Τα δύο αβαεία
Μετά τον θάνατο του πατέρα της σε επίθεση κοντά στο Περιγκέ, γύρω στο 652, η μητέρα της Αδαλσίνδας, Ρικτρούδη, αποσύρθηκε στο Αβαείο της Μαρσιέν, το οποίο είχε ιδρύσει μαζί με τον σύζυγό της το 630. Οι τρεις κόρες της τη συνόδευσαν εκεί. Και οι τέσσερις έγιναν μοναχές, με τη Ρικτρούδη να αναλαμβάνει τον ρόλο της ηγουμένης στη Μαρσιέν. Καθώς το αβαείο είχε μετατραπεί σε διπλό μοναστήρι γύρω στο 647, ο γιος της Μαυρόντιος, όταν έγινε μοναχός, διέμεινε επίσης εκεί για κάποιο διάστημα. Το αβαείο ακολουθούσε τον Κανόνα του Αγίου Κολουμβανού από την ίδρυσή του έως το 1024, οπότε και έγινε βενεδικτίνικο μοναστήρι.
Το παλαιότερο αβαείο της Αμαί (περ. 625), στο Βαντινί-Αμαί, βρισκόταν στην απέναντι όχθη του ποταμού Σκαρπ και είχε επίσης στενή σχέση με την οικογένεια, καθώς τελούσε υπό την εποπτεία της προγιαγιάς των αδελφών, της ιδρύτριάς του και πρώτης ηγουμένης, Αγίας Γερτρούδης της Αμαί. Το μικρότερο αβαείο της Αμαί απορροφήθηκε αργότερα από το μεγαλύτερο της Μαρσιέν, πιθανότατα όταν η Μαρσιέν μετατράπηκε σε αποκλειστικά ανδρικό βενεδικτίνικο μοναστήρι το 1024.
