Η Αμερικανική Επίθεση στη Βενεζουέλα και η Ανοιχτή Στήριξη του Έλληνα Πρωθυπουργού

Σήμερα, 3 Ιανουαρίου 2026, οι Ηνωμένες Πολιτείες προχώρησαν σε μια από τις πιο δραματικές και αμφιλεγόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις των τελευταίων δεκαετιών στη Λατινική Αμερική. Με εντολή του Προέδρου Τραμπ, αμερικανικές δυνάμεις εξαπέλυσαν ευρείας κλίμακας αεροπορικά πλήγματα εναντίον στρατιωτικών και άλλων στόχων στη Βενεζουέλα, με αποτέλεσμα να αιχμαλωτιστεί ο πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο και η σύζυγός του και να μεταφερθούν στις ΗΠΑ, σύμφωνα με δηλώσεις του Τραμπ και αμερικανικές πηγές. 

Οι αναφορές κάνουν λόγο για εκρήξεις στην πρωτεύουσα Καράκας και σε άλλες περιοχές, προειδοποιήσεις εκκένωσης του αμερικανικού πληθυσμού από την πρεσβεία λόγω της επιχείρησης, και για κλιμάκωση που οδήγησε σε διεθνείς συναντήσεις και καταδίκες. 

Διεθνείς Αντιδράσεις στην Επίθεση

Οι αντιδράσεις από κυβερνήσεις και οργανισμούς είναι ποικίλες και πολύ ισχυρές:

• Κράτη όπως η Βραζιλία και η Κολομβία χαρακτήρισαν τη στρατιωτική επέμβαση ως «παραβίαση της κυριαρχίας» και «απαράδεκτη γραμμή» στην διεθνή πολιτική. 

• Η Ρωσία μίλησε για «ένοπλη επίθεση» και απαίτησε διευκρινίσεις για την τύχη του Μαδούρο και της συζύγου του. 

• Ο ΟΗΕ και πλήθος χωρών διεθνώς κάλεσαν σε απαγκίστρωση, σεβασμό του διεθνούς δικαίου και σε διαπραγματεύσεις για την αποκλιμάκωση της κρίσης. 

• Παράλληλα, μερικοί ηγέτες και πολιτικοί χαιρέτισαν την επιχείρηση ως βήμα κατά της καταπίεσης, δίνοντας μια αντικρουόμενη εικόνα στην παγκόσμια αντίδραση. 

Η κατάσταση έχει χαρακτηριστεί από πολλούς αναλυτές ως επανεμφάνιση της αμερικανικής στρατιωτικής παρέμβασης στην περιοχή, με πιθανές επιπτώσεις σε διεθνές επίπεδο και στο καθεστώς του διεθνούς δικαίου.

Η Αντίδραση του Έλληνα Πρωθυπουργού

Ρητή Συνενοχή: Η Ανοιχτή Στήριξη του Έλληνα Πρωθυπουργού στην Επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα

Η αμερικανική στρατιωτική επίθεση στη Βενεζουέλα αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, πράξη ωμής ιμπεριαλιστικής βίας και έγκλημα κατά της εθνικής κυριαρχίας ενός κράτους. Δεν πρόκειται για «διπλωματικό επεισόδιο», αλλά για πολεμική επέμβαση με απρόβλεπτες και αιματηρές συνέπειες για τον λαό της Βενεζουέλας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η στάση του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας:

στήριξε δημόσια και πολιτικά την επίθεση των ΗΠΑ.

Όχι απλώς ανοχή — ανοιχτή ευθυγράμμιση

Με δημόσια ανάρτησή του, ο Έλληνας πρωθυπουργός:

χαιρέτισε το αποτέλεσμα της στρατιωτικής επέμβασης,

υιοθέτησε πλήρως τη ρητορική της «αλλαγής καθεστώτος»,

και παρουσίασε την αμερικανική επίθεση ως θετική εξέλιξη.

Αυτό δεν είναι ουδετερότητα.

Δεν είναι «διπλωματική ισορροπία».

Είναι ανοιχτή πολιτική ευθυγράμμιση με μια πολεμική πράξη.

Όταν ένας πρωθυπουργός κράτους-μέλους της ΕΕ επικροτεί στρατιωτική επέμβαση τρίτης χώρας, νομιμοποιεί την ιδέα ότι:

οι ισχυροί μπορούν να βομβαρδίζουν, να συλλαμβάνουν ηγέτες και να ανατρέπουν κυβερνήσεις όποτε το κρίνουν σκόπιμο.

Στήριξη στην επίθεση = συνενοχή στο έγκλημα

Η αλλαγή κυβέρνησης δεν μπορεί να επιβάλλεται με βόμβες.

Καμία πολιτική διαφωνία, κανένα αυταρχικό καθεστώς, καμία διεθνής ένταση δεν νομιμοποιεί στρατιωτική εισβολή.

Όποιος:

επικροτεί την επίθεση,

δικαιολογεί το αποτέλεσμά της,

και αποδέχεται τη βία ως μέσο «δημοκρατίας»,

συμμετέχει πολιτικά στο έγκλημα.

Η δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού δεν είναι απλώς ανήθικη.

Είναι επικίνδυνη, γιατί ευθυγραμμίζει τη χώρα με τη λογική του πολέμου, της επιβολής και της ιμπεριαλιστικής αυθαιρεσίας.

Η Ελλάδα στη λάθος πλευρά — με υπογραφή

Η Ελλάδα, μια χώρα με ιστορική εμπειρία ξένων παρεμβάσεων και επιβολών, δεν είχε κανένα λόγο να χειροκροτήσει μια πολεμική επιχείρηση. Κι όμως, ο πρωθυπουργός της επέλεξε συνειδητά να σταθεί στο πλευρό των επιτιθέμενων.

Όχι στο πλευρό της ειρήνης.

Όχι στο πλευρό του διεθνούς δικαίου.

Αλλά στο πλευρό της στρατιωτικής ισχύος.

Η Ιστορία δεν ξεχνά

Οι δηλώσεις μένουν.

Οι θέσεις καταγράφονται.

Και η Ιστορία είναι αμείλικτη:

Όταν στηρίζεις μια επίθεση,

δεν είσαι παρατηρητής.

Είσαι συνένοχος.

Η ίδια ρητορική της εισβολής, απλώς με άλλη σημαία

Η επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη επεισόδιο γεωπολιτικής βίας, αλλά μια επικίνδυνη υπενθύμιση του τρόπου με τον οποίο η ισχύς επιχειρεί να ντυθεί με τον μανδύα της ηθικής. Το αφήγημα είναι γνωστό, δοκιμασμένο και ιστορικά αιματοβαμμένο: ένα «παράνομο καθεστώς», ένας «λαός που υποφέρει», μια «αναγκαία επέμβαση» που παρουσιάζεται ως λύτρωση. Όμως πίσω από τις λέξεις βρίσκονται βόμβες, νεκροί και η κατάλυση της βασικής αρχής του διεθνούς δικαίου, της μη επέμβασης και του σεβασμού της κυριαρχίας.

Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, δεν είναι μόνο η ίδια η επίθεση, αλλά η πολιτική αποδοχή της. Όταν κυβερνήσεις τρίτων χωρών, και ειδικά χωρών με ιστορικό τραύμα από εισβολές, επιλέγουν να χαιρετίσουν το «τέλος ενός καθεστώτος» χωρίς να καταδικάζουν τη στρατιωτική πράξη που το προκάλεσε, τότε νομιμοποιούν έμμεσα τη λογική της βίας. Αυτή ακριβώς τη λογική χρησιμοποίησε η Ρωσία για να εισβάλει στην Ουκρανία, μιλώντας για απελευθέρωση και ασφάλεια. Αυτή τη λογική χρησιμοποίησε και η Τουρκία το 1974 στην Κύπρο, επικαλούμενη προστασία πληθυσμών και αποκατάσταση της τάξης. Η ιστορία έχει δείξει ότι τέτοιες «δικαιολογίες» δεν οδηγούν ποτέ σε δημοκρατία, αλλά σε κατοχή, διχασμό και μακροχρόνια αστάθεια.

Για την Ελλάδα, αυτή η ρητορική είναι διπλά επικίνδυνη. Δεν πρόκειται για μια αφηρημένη θεωρητική συζήτηση, αλλά για ζήτημα εθνικής επιβίωσης και συνέπειας. Η χώρα βασίζει εδώ και δεκαετίες τα επιχειρήματά της στο διεθνές δίκαιο, στα σύνορα και στη μη χρήση βίας. Όταν όμως αποδέχεται, έστω και σιωπηρά, ότι μια υπερδύναμη μπορεί να επιβάλλει αλλαγή καθεστώτος με στρατιωτικά μέσα επειδή θεωρεί ότι έχει «δίκιο», τότε αποδυναμώνει τη δική της θέση απέναντι σε κάθε αναθεωρητική απειλή. Δεν μπορείς να καταγγέλλεις την εισβολή στην Κύπρο και ταυτόχρονα να χειροκροτείς μια εισβολή αλλού επειδή αυτή γίνεται από «συμμάχους».

Το ζήτημα δεν είναι η υπεράσπιση αυταρχικών ηγετών ούτε η ωραιοποίηση καθεστώτων. Το ζήτημα είναι αν αποδεχόμαστε ότι οι βόμβες μπορούν να αποτελέσουν εργαλείο πολιτικής νομιμότητας. Αν το δεχτούμε, τότε εγκαταλείπουμε κάθε αρχή και αποδεχόμαστε έναν κόσμο όπου το δίκαιο υποχωρεί μπροστά στη δύναμη. Και σε έναν τέτοιο κόσμο, χώρες σαν την Ελλάδα δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν και τα πάντα να χάσουν.

Όλα όσα συμβαίνουν σήμερα μπορούν να συνοψιστούν σε αυτό". Η αλήθεια σε ενα σκίτσο.