ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

Ο Άγιος Πέτρος Μοχίλα (Petro Mohyla ή Peter Mogila, 21 Δεκεμβρίου 1596 – 1 Ιανουαρίου,π.ημ. 22 Δεκεμβρίου, 1647) ήταν Μητροπολίτης Κιέβου, Γαλικίας και πάσης Ρως στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, από το 1633 έως το 1646. Ο Άγιος Πέτρος γεννήθηκε στον οίκο των Μοβιλέστι (Movilești), οικογένεια Ρουμάνων βογιάρων. Πολλοί ηγεμόνες της Μολδαβίας και της Βλαχίας προέρχονταν από αυτή την οικογένεια, μεταξύ αυτών και ο πατέρας του, Σιμιόν Μοβιλά, γεγονός που τον καθιστούσε πρίγκιπα. Ήταν επίσης απόγονος του Στεφάνου του Μεγάλου μέσω της γενεαλογικής γραμμής του προπάππου του Πέτρου Ραρές. Θείοι του από την πατρική πλευρά ήταν ο Γκεόργκε Μοβιλά, Μητροπολίτης Μολδαβίας, και ο Ιερεμίας Μοβιλά, ο οποίος επίσης κυβέρνησε τη Μολδαβία πριν και μετά την πρώτη βασιλεία του Σιμιόν. Η μητέρα του, Μαργκίτα (Μαργαρίτα), ήταν κόρη του Μολδαβού λογοθέτη Γαβριλάς Χάρα. Η αδελφή του Πέτρου, Ρεγγίνα, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Μιχάου Βισνιοβιέτσκι, και ο γι...

Ο Πάπας Σιλβέστρος Α΄ (πριν από το 284 – 31 Δεκεμβρίου 335) υπήρξε επίσκοπος Ρώμης από τις 31 Ιανουαρίου 314 έως τον θάνατό του στις 31 Δεκεμβρίου 335. Κατείχε τον θρόνο της Ρώμης σε μια ιδιαίτερα σημαντική περίοδο της ιστορίας της Δυτικής Εκκλησίας, αν και είναι γνωστά ελάχιστα στοιχεία για τη ζωή του. Κατά τη διάρκεια της παποσύνης του, συγκάλεσε τη Σύνοδο της Αρλ (314), η οποία καταδίκασε το σχισματικό κίνημα των Δονατιστών, καθώς και την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας (325), η οποία αποσκοπούσε στην επίλυση της Αρειανικής έριδας. Η παποσύνη του συνέπεσε επίσης με τη βάπτιση του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄. Η περίοδος της παποσύνης του Σιλβέστρου Α΄ συνέπεσε με την ανέγερση σημαντικών ναών, όπως η παλαιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου, η Βασιλική του Τιμίου Σταυρού στα Ιεροσόλυμα (Santa Croce in Gerusalemme) και η Αρχιβασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού. Η εορτή του τιμάται ως Ημέρα του Αγίου Σιλβέστρου στις 31 Δεκεμβρίου στη Δυτική Χριστιανοσύνη και στις 2 Ιανουαρίου στην...

Η Οσία Σαβιάνα (στα γεωργιανά: ღირსი საბიანა), γνωστή και ως Σαβιάνα του Σάμτσχε, ήταν Γεωργιανή μοναχή, αγία και οσία μορφή των 10ου–11ου αιώνων. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής και της δράσης της στο μοναστήρι του οποίου υπήρξε ηγουμένη, το οποίο βρισκόταν στην περιοχή του Σάμτσχε. Σύμφωνα με τις ορθόδοξες αγιογραφικές πηγές, γεννήθηκε τον 10ο αιώνα στη Γεωργία. Πιστεύεται ότι υπήρξε ηγουμένη ενός μοναστηριού στην περιοχή του Σάμτσχε και ανέλαβε την ευθύνη της διδασκαλίας των δοκίμων μοναχών που προσέρχονταν στο μοναστήρι. Ο πιο γνωστός μαθητής της ήταν ο Άγιος Γεώργιος ο Αγιορείτης, επίσης άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και μελλοντικός λόγιος της μοναστικής κοινότητας του Αγίου Όρους. Η Σαβιάνα λέγεται ότι υπήρξε διδάσκαλός του για τρία χρόνια, μετά τα οποία εκείνος εγκατέλειψε το μοναστήρι για να συνεχίσει τη μοναχική του πορεία αλλού. Πριν γίνει πνευματική του καθοδηγήτρια, αναφέρεται ότι δέχθηκε στο μοναστήρι και δίδαξε την αδελφή του Γεωργίου του Αγιορείτη, την Τεκλά. Σύμφωνα...

Ο Άγιος Βαρβατιανός (λατινικά Barbatianus, στα αγγλικά απαντά και ως Barbatian) ήταν Σύρος ερημίτης, μοναχός και θεραπευτής, ο οποίος υπηρέτησε ως πνευματικός πατέρας (εξομολόγος) της αυτοκράτειρας Γάλλας Πλακιδίας, η οποία έζησε στη Ραβέννα κατά την περίοδο 417–450. Σύμφωνα με την καθιερωμένη αγιογραφική παράδοση, ο Άγιος Βαρβατιανός καταγόταν από την Αντιόχεια. Περί το έτος 418, λίγο μετά την εκλογή του Πάπα Βονιφατίου Α΄, ήλθε στη Ρώμη μαζί με έναν σύντροφό του. Εκεί αναγνωρίστηκε ως θαυματουργός από τη Γάλλα Πλακιδία, αφού θεράπευσε έναν υπηρέτη της. Πραγματοποίησε πολλά θαύματα στη Ρώμη προτού επιστρέψει μαζί με την αυτοκράτειρα στη Ραβέννα. Στη Ραβέννα, τη βοήθησε να αποκτήσει ένα λείψανο του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή για τον νέο ναό που έκτιζε και επιτέλεσε ακόμη περισσότερα θαύματα. Όταν εκοιμήθη, κατόπιν εντολής του επισκόπου Πέτρου Χρυσολογίου (431–450), το σώμα του αλείφθηκε με αρώματα και ενταφιάστηκε με τιμές δίπλα στο θυσιαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Η πα...

Οι Μάρτυρες της Κατάνια ήταν μια ομάδα πρώιμων Χριστιανών που μαρτύρησαν όλοι μαζί, αν και η ακριβής ημερομηνία του μαρτυρίου τους παραμένει άγνωστη. Δυστυχώς, έχουν διασωθεί ελάχιστες πληροφορίες για αυτούς, πέρα από τα ονόματα δέκα προσώπων που αποτελούσαν αυτή την ομάδα. Οι δέκα γνωστοί μάρτυρες είναι οι: Αττάλος, Κορνήλιος, Φαβιανός, Φλος, Μινερβίνος, Ποντιανός, Κουιντιανός, Σέξτος, Σιμπλικιανός και Στέφανος. Παρότι δεν υπάρχουν λεπτομερείς πληροφορίες για τη ζωή ή το υπόβαθρό τους, θεωρείται ότι ήταν πιστοί ακόλουθοι του Ιησού Χριστού, οι οποίοι αντιμετώπισαν διωγμούς εξαιτίας της χριστιανικής τους πίστης. Οι Μάρτυρες της Κατάνια αναγνωρίζονται ως άγιοι στην Καθολική Εκκλησία, αν και δεν έχουν επισήμως αγιοποιηθεί από συγκεκριμένο εκκλησιαστικό όργανο. Η μνήμη τους εορτάζεται στις 31 Δεκεμβρίου. Η Κατάνια της Σικελίας στην Ιταλία είναι ο τόπος όπου πιστεύεται ότι θανατώθηκαν για την πίστη τους. Η Κατάνια ήταν σημαντική πόλη κατά την πρώιμη χριστιανική εποχή και είναι γνωστό ότι απ...

Υπάρχει μια εικόνα της Παναγίας με αυτό το όνομα στη Μόσχα, στην εκκλησία της Κοιμήσεως των Μογκίλτσι. Μια άλλη εικόνα «Άνθος Αμάραντο» βρίσκεται στη γυναικεία μονή της Προστασίας τρίτης τάξης στην πόλη Αρντάτοβ (Ardatov), 50 βέρστ από το Αρζάμας. Η εικόνα «Άνθος Αμάραντο» δείχνει την Παναγία με τον Θείο Υιό της στην αγκαλιά της. Το πρόσωπο του παιδιού είναι στραμμένο προς τη δεξιά πλευρά της εικόνας, δηλαδή προς τον αριστερό ώμο της μητέρας Του. Η Παναγία κοιτάζει τον Υιό της, ο οποίος κρατά ένα άνθος στο αριστερό του χέρι. Γι’ αυτό η εικόνα ονομάζεται «Άνθος Αμάραντο», καθώς το άνθος συμβολίζει την αμάραντη αγνότητα και παρθενία της Θεοτόκου. Η εικόνα είναι διακοσμημένη με ρίζα (μεταλλική επένδυση), και υπάρχουν αύρα γύρω από τα πρόσωπα του Χριστού και της Παναγίας. Η Παναγία φέρει στέμμα στο κεφάλι της, και στο κάτω μέρος της ρίζας υπάρχει η επιγραφή: «Εικόνα της Παναγίας Άνθος Αμάραντο». Αυτή η εικόνα είναι μία από τις πολλές εικόνες που τιμώνται στη μονή. Πληροφορίες για άλλες εικ...

Ο Άγιος Κυριακός του Μπισερίκανι είναι ένας από τους μεγαλύτερους ασκητές της Ρουμανίας και στη ζωή του ήταν όπως οι μεγάλοι Πατέρες της Αιγυπτιακής ερήμου. Έζησε στη Μονή Μπισερίκανι στη Νεάμτ στις αρχές του 17ου αιώνα, η οποία τότε είχε περισσότερους από εκατό μοναχούς. Επιθυμώντας μια ζωή απομόνωσης, ο Άγιος Κυριακός πήγε να ζήσει σε μια σπηλιά στο Όρος Σίμον και έμεινε εκεί για εξήντα χρόνια. Όπως ο Άγιος Ονούφριος (12 Ιουνίου), ο Άγιος Κυριακός κυκλοφορούσε γυμνός το καλοκαίρι και το χειμώνα, και το σώμα του καλυπτόταν από τρίχες. Δόξαζε τον Θεό με αδιάκοπη προσευχή και ασκητικούς αγώνες, και ο Χριστός του έδωσε τη χάρη να νικήσει τα δαιμόνια που τον επιτίθονταν. Φτάνοντας σε μεγάλη αγιότητα και τελειοποιώντας τον εαυτό του στην αρετή, ο Άγιος Κυριακός εν συνεχεία κοιμήθηκε εν Κυρίω στις 31 Δεκεμβρίου 1660. Τα λείψανά του θάφτηκαν στη σπηλιά του, όπου υπάρχει τώρα ένα μικρό παρεκκλήσι αφιερωμένο σε αυτόν. Αργότερα, λόγω αναταραχών στη χώρα, οι πιστοί πήραν μέρη των λειψάνων του γι...

Ο Άγιος Μέιλογκ ή Μελέκ (Mailoc, Maeloc,Melek, Meilogk, Meiloc κτλπ) ήταν ο πρώτος Ηγούμενος Χλούες, επίσκοπος του 6ου αιώνα στη Britonia, μια αποικία που ιδρύθηκε από Βρετανούς μετανάστες στη Γαλικία της Ισπανίας. Αντιπροσώπευσε την επισκοπή του, η οποία αναφερόταν ως Britonensis ecclesia ή «Βρετονική Εκκλησία», στη Δεύτερη Σύνοδο του Braga το 572.  Τα αρχεία της συνόδου αναφέρουν την έδρα του, τη sedes Britonarum («Έδρα των Βρετανών»), η οποία ενδέχεται να βρισκόταν στο μοναστήρι της Αγίας Μαρίας της Britonia. Το όνομα του Mailoc είναι σαφώς βρετονικό, προερχόμενο από το κελτικό Maglācos, προσφέροντας έτσι περαιτέρω αποδείξεις για την παρουσία Βρετανών στην περιοχή. Ωστόσο, ήταν ο μόνος που είχε κελτικό όνομα.

  Θεὸς τὸ τεχθέν, ἡ δὲ Μήτηρ Παρθένος. Τὶ μεῖζον ἄλλο καινὸν εἶδεν ἡ κτίσις; Παρθενικὴ Μαρίη Θεὸν εἰκάδι γείνατο πέμπτη. Στις 25 Δεκεμβρίου η αγία Εκκλησία μας γιορτάζει το μεγάλο και ανερμήνευτο γεγονός της κατά σάρκα γεννήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού από την Υπεραγία Θεοτόκο. Μετά τον Ευαγγελισμό της Παρθένου Μαρίας από τον αρχάγγελο Γαβριήλ και ενώ πλησίαζε ο καιρός να τελειώσουν οι εννιά μήνες από την υπερφυσική σύλληψη του Χριστού στην παρθενική της μήτρα, ο Καίσαρ Αύγουστος διέταξε απογραφή του πληθυσμού του ρωμαϊκού κράτους. Τότε ο Ιωσήφ μαζί με τη Θεοτόκο, ξεκίνησαν για τη Βηθλεέμ, για να απογραφούν εκεί. Έτσι ξεκίνησαν από την Ναζαρέτ και ύστερα από κοπιαστικό ταξίδι έφτασαν στην Βηθλεέμ, όπου επειδή είχε συγκεντρωθεί πλήθος κόσμου δεν κατάφεραν να βρουν κατάλυμα, παρά μόνο ένα φτωχικό σπήλαιο. Εκεί η Θεοτόκος γέννησε τον Κύριο Ιησού Χριστό και σπαργάνωσε σαν βρέφος τον Κτίστη των απάντων. Έπειτα Τον έβαλε επάνω στη φάτνη των αλόγων ζώων, διότι «ἔμελλε νὰ ἐλευθέρωση ἡμ...

Aθλητικής άπειρος ου πάντη πάλης, Kαν ουκ επ’ αυτή Γαυδέντιος εκπνέη. Το Κολοσσαίο της Ρώμης, χτισμένο στο χώρο της «Χρυσής Οικίας» του Νέρωνα από τους Φλαβιανούς αυτοκράτορες Βεσπασιανό, Τίτο και Δομιτιανό, άνοιξε για χρήση το έτος 80 μ.Χ. Κατά τα εγκαίνια, διεξήχθησαν μάχες και αγώνες μονομάχων, και πέντε χιλιάδες ζώα σφαγιάστηκαν εντός του κυκλώματος του. Η παράσταση ολοκληρώθηκε με τον πλημμυρισμό της αρένας και μια ναυμαχία. Δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα ποιος ήταν ο αρχιτέκτονας του Κολοσσαίου, αν και η παράδοση αποδίδει το κτίριο στον Γαουέντιο, έναν Χριστιανό που, αργότερα, υπέστη μαρτύριο στον ίδιο τον χώρο και έγινε ο πρώτος από πολλούς μάρτυρες. Λέγεται ότι ο Άγιος Γαυδέντιος θάφτηκε στις Κατακόμβες της Αγίας Αγκνής, στον δρόμο Νομέντα. Ο τάφος καλυπτόταν από μια μαρμάρινη πλάκα που έφερε το στέμμα και την παλάμη, και κοντά της υπήρχε μια φιάλη με το αίμα του. Μια πρόχειρη λατινική επιγραφή ύμνησε τον Άγιο Γαυδέντιο, τον αρχιτέκτονα του Κολοσσαίου.  Η επιγραφή έλεγε: «Ο...

 Ανήρ ξιφήρης ου δεδίττεται Nέμην, Kαν το ξίφος θήξειεν εισέτι πλέον. Η Αγία Νέμη μαρτύρησε δια ξίφους. (Κατ' άλλους, πρόκειται για Άγιο, τον Άγιο Νέμη).

Bουσίριδος σαρξ, ιστός ένθα κερκίσιν, Ύφασμα καινόν εξυφάνθη Kυρίω. Ο Άγιος Βούσιρις μαρτύρησε, αφού τον θανάτωσαν γυναίκες με σαΐτες που υφαίνουν.

 Αγώνι προς πυρ της Oλυμπιοδώρας, Ύμνος το δώρον, ουκ Oλυμπίων πίτυς. Η Αγία Ολυμπιοδώρα μαρτύρησε δια πυρός. Δεν έχουμε άλλες λεπτομέριες για τον βίο της Αγίας.

Διπλούν τον άθλον τρήσιν είτα και ξέσιν, Xορού γινώσκω διπλοπενταπαρθένου. Οι Άγιες Δέκα Παρθένες μαρτύρησαν στη Νικομήδεια κατά την περίοδο των διωγμών των Χριστιανών στην αρχαία Νικομηδεία της Βιθυνίας (σημερινή Τουρκία), ίσως επί Μαξιμιανού (286 - 305 μ.Χ.), τότε που πλήθος χριστιανών μαρτύρησε σ' αυτή την πόλη). Αυτές λοιπόν, αφού τις έβγαλαν τα μάτια, κατόπιν έγδαραν το σώμα τους και έτσι παρέδωσαν το πνεύμα τους στον Θεό. Μαρτύρησαν επειδή αρνήθηκαν να απαρνηθούν το Χριστό και να θυσιάσουν στα είδωλα. Τα μαρτύρια τους περιγράφονται ως φρικτά: φέρεται ότι εκδιώχθηκαν, τους τρύπησαν τα μάτια ή τους έβγαλαν τα μάτια και τους ξέσκισαν τα πλευρά ως μέθοδο βασανισμού πριν να παραδώσουν την ψυχή τους.

 Πολλούς ανέτλη Γάιος θείος πόνους, Kαι νυν τα λαμπρά των πόνων έχει γέρα. Ο Όσιος Γάιος θεωρείται άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και η αγιοκατάταξή του τιμάται στις 31 Δεκεμβρίου κάθε έτους στο εκκλησιαστικό εορτολόγιο.  Δεν σώζονται πολλές λεπτομέρειες από τον βίο του. Η επίσημη σύντομη βιογραφία που υπάρχει αναφέρει ότι υπέμεινε πολλούς πόνους κατά τον πνευματικό του δρόμο και απεβίωσε ειρηνικά στην οσία κοιμήσή του.  Δεν υπάρχουν άλλες αξιόπιστες ή εκτενείς ιστορικές πηγές που να περιγράφουν λεπτομερώς τη ζωή ή τα έργα του Οσίου Γάιου· γνωρίζουμε μόνο ότι η Εκκλησία τον τιμά στις 31 Δεκεμβρίου ως όσιος, χωρίς περαιτέρω δεδομένα για τον τόπο καταγωγής, την εποχή ζωής του ή ιδιαίτερα θαύματα που του αποδίδονται.

Ο Όσιος Θεοφύλακτος υπήρξε γνήσιο τέκνο της Βυζαντινής (Ανατολικής Ρωμαϊκής) Αυτοκρατορίας. Αποτέλεσε καρπό του υψηλά ανεπτυγμένου πολιτισμού και της θρησκευτικής ζωής που ανέβλυζαν από τη «βασίλισσα των πόλεων», την Κωνσταντινούπολη. Γεννήθηκε στο ελληνικό νησί της Εύβοιας κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1050 και 1060 και μετέβη στην Κωνσταντινούπολη για να σπουδάσει κοντά στους σπουδαιότερους διδασκάλους της λογοτεχνίας και της ρητορικής της εποχής του. Μετά τη χειροτονία του υπηρέτησε ως διάκονος, βοηθώντας τον Πατριάρχη στην Αγία Σοφία, και σύντομα απέκτησε φήμη ως κήρυκας του Ευαγγελίου και δεινός ρήτορας. Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός τον όρισε παιδαγωγό του μελλοντικού γαμπρού του και διαδόχου. Περί το έτος 1090, ο Όσιος Θεοφύλακτος στάλθηκε στη μακεδονική πόλη της Αχρίδας για να ενθρονισθεί ως Αρχιεπίσκοπος της Βουλγαρικής Εκκλησίας. Η Αχρίδα ήταν η πρωτεύουσα του βουλγαρικού βασιλείου, το οποίο είχε κατακτηθεί από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ το 1018. Σε αυτή τη δύ...

Ο Άγιος Γεώργιος ο Μαχαιρωμένος είναι ένας Κύπριος Άγιος που σήμερα είναι άγνωστος στον περισσότερο κόσμο. Τον Άγιο αυτό τον αναφέρει ο Λεόντιος Μαχαιράς στο Χρονικό του: «Εις τον Αχλίοντα ο Άγιος Γεώργιος ο Μαχαιρωμένος τοπικός και θαυματουργός». Ο Καταλιόντας ήταν ένας μικρός οικισμός, ένα χλμ. νοτιοανατολικά του χωριού Αναλιόντα. Η περιοχή υπάγεται διοικητικά στον Αναλιόντα. Στο μέσο περίπου του δρόμου που οδηγεί από το χωριό Αναλιόντας προς το χωριό Λυθροδόντας στην επαρχία Λευκωσίας, κοντά στον εγκαταλελειμένο οικισμό Καταλιόντα, υπάρχουν τα ερείπια της αρχαίας εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου του Μαχαιρωμένου. Ο Κύπριος εθνολόγος και λαογράφος, Νέαρχος Κληρίδης, αναφέρει ότι στα χρόνια της Φραγκοκρατίας, αλλά και τη Βυζαντινή περίοδο, το χωριό Αναλιόντας και η συγκεκριμένη εκκλησία ήταν ξακουστά για τα πολλά θαύματα του Αγίου Γεωργίου του Μαχαιρωμένου. Η φήμη της εκκλησίας αυτής συνδέεται με τη θαυματουργή εικόνα του Αγίου Γεωργίου του Μαχαιρωμένου, η οποία για αρκετά χρόνια κοσμούσε...

 O Γελάσιος άχρι και τέλους βίου, Tον άξιον γέλωτος ην γελών βίον. Ο Όσιος Γελάσιος ήταν Αββάς και ασκήθηκε ως ασκητής στην Αίγυπτο. Έγινε ηγούμενος της Νειλοπόλεως στα μέσα του πέμπτου αιώνα. Υπήρξε λόγιος και μεγάλος ηγούμενος, αναμεμειγμένος τόσο στην εκκλησιαστική πολιτική της εποχής του όσο και στις δικαστικές υποθέσεις του μοναστηριού του. Ήταν σταθερός υποστηρικτής του Ιουβεναλίου και τηρούσε τους όρους και τα δόγματα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνος. Η δεύτερη διήγηση εισάγει τον περίφημο Άγιο Συμεών τον Στυλίτη, επάνω στον στύλο του έξω από την Αντιόχεια. Ο Συμεών παρουσιάζεται στον σημαντικό ρόλο του διαιτητή, στον οποίο προσέφευγαν τόσο για κοσμικές διαφορές όσο και για εκκλησιαστικά ζητήματα, ως προφήτη και άγιου ανθρώπου. Ο Όσιος Γελάσιος εκοιμήθη εν ειρήνη. 1. Έλεγαν για τον Αββά Γελάσιο ότι είχε μια δερμάτινη Αγία Γραφή αξίας δεκαοκτώ αργυρίων [περίπου 10.000 δολάρια], η οποία περιείχε ολόκληρη την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Την είχε τοποθετήσει στον ναό...

  Πώλων συρόντων Ζωτικός σκιρτών τρέχει, Ω βαλβίς η γη, τέρμα δε δρόμου πόλος. Ο Άγιος Ζωτικός ο Ορφανοτρόφος γεννήθηκε και ανατράφηκε στη Ρώμη, από ευγενή οικογένεια, με πολλή ευλάβεια και παιδεία. Τον στόλιζε πολλή φιλανθρωπία και τον διέκρινε η ειλικρινής προσπάθεια στο να υπηρετεί τον Χριστό, πράττοντας τις εντολές Του. Γι' αυτά του τα χαρίσματα, ο Ζωτικός ήταν πολύ αγαπητός στον Μεγάλο Κωνσταντίνο (330 μ.Χ.), ο οποίος, αφού έκτισε την Κωνσταντινούπολη και την ανέδειξε πρωτεύουσα του κράτους του, προσκάλεσε σ' αυτή τον Ζωτικό με άλλους ευσεβείς άνδρες, για να τους έχει εκεί πολύτιμους εργάτες της χριστιανικής αγάπης.  Ο Άγιος Ζωτικός, διακρίθηκε κυρίως στην περιποίηση των λεπρών. Τους οποίους πλησίαζε χωρίς φόβο, δίνοντας σ' αυτούς βοηθήματα και παρηγορούσε τη δυστυχία τους με αδελφική αφοσίωση. Μετά το θάνατο του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο γιος του Κωνστάντιος, ακολούθησε άλλους δρόμους και κακομεταχειρίστηκε τον Ζωτικό. Με αποτέλεσμα ο φιλάνθρωπος αυτός άνδρας, να πεθάνε...

Oυχ’ υλική σε χειρ Mελάνη και μέλαν, Xριστός δε καν τέθνηκας εν ζώσι γράφει. Πρώτη εν τριακοστή απήρε βίοιο Mελάνη. Η Οσία Μελάνη η Ρωμαία έζησε στα χρόνια πού βασιλιάς ήταν ο Ονώριος, δεύτερος γιος του Μεγάλου Θεοδοσίου. Οι γονείς της, ευγενείς και πλούσιοι, την πάντρεψαν σε μικρή ηλικία και απέκτησε δύο παιδιά. Όμως μεγάλες δοκιμασίες την περίμεναν. Την μητρική της καρδιά σπάραξε ο θάνατος των δύο παιδιών της. Μετά από λίγο και εντελώς ξαφνικά, πέθανε ο σύζυγος της. Και για να γεμίσει το πικρό ποτήρι της λύπης, χάνει και τους γονείς της. Οι στιγμές δύσκολες. Ποιος θα την παρηγορήσει; Μα ποιος άλλος; Ο λόγος του Θεού, που λέει: «τη έλπίδι χαίροντες, τη θλίψει υπομένοντες, τη προσευχή προσκαρτεροϋντες» (Προς Ρωμαίους, ιθ' 12). Δηλαδή, η ακλόνητη ελπίδα σας στα μέλλοντα αγαθά, να σας γεμίζει χαρά και να σας ενισχύει για να δείχνετε υπομονή στη θλίψη. Και να επιμένετε στην προσευχή, συνεχίζει ο λόγος του Θεού, από την οποία θα λαμβάνετε σπουδαία βοήθεια στις δύσκολες περιστάσεις της ...