ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ

Φωτο αρχείου : Πέτρος Πέννας, Στις 31 Δεκεμβρίου 1936, ο ιστορικός Πέτρος Πέννας, σε απαντητική επιστολή του προς τον Δήμαρχο Σερρών Γεώργιο Μόσχο, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη και την προθυμία του να συνεργαστεί για την ιστορική καταγραφή της πόλης των Σερρών. Στην επιστολή του ανέφερε ότι είχε ήδη αφιερώσει έξι χρόνια σε ιστορικές έρευνες σχετικά με τις Σέρρες, με αρκετά από τα αποτελέσματα αυτών να έχουν δημοσιευθεί σε μονογραφίες στον τοπικό τύπο. Ο Πέννας δήλωσε ότι φιλοδοξούσε να συντάξει ένα ιστορικό έργο αντάξιο της σπουδαίας ιστορίας της πόλης. Υπογράμμισε επίσης ότι η πρόταση του Δημοτικού Συμβουλίου, που εκφράστηκε μέσω του Δημάρχου με το υπ’ αριθμόν 16008 έγγραφο στις 17 Δεκεμβρίου 1936, ήταν σε πλήρη συμφωνία με τη δική του επιθυμία και πρόθεση, γεγονός που τον ενθουσίασε και τον παρακίνησε να ανταποκριθεί με χαρά. «Ασχολούμενος από εξαετίας περίπου με ιστορικάς ερεύνας περί της πόλεως Σερρών, δείγματα των οποίων ουκ ολίγα, εδημοσίευσα εν μονογραφίαις διά του τοπικού μας τ...

Φωτο αρχείου : Γεώργιος Κονδύλης,, 1920 Στις 31 Δεκεμβρίου 1922, ο Γεώργιος Κονδύλης, εξέδωσε διαταγή με την οποία επιβλήθηκαν αυστηροί περιορισμοί στην περιοχή. Μεταξύ των μέτρων που ανακοινώθηκαν, περιλαμβάνονταν η απαγόρευση κατοχής πολεμικών και κυνηγετικών όπλων, η απαγόρευση συγκεντρώσεων πολιτών, η διακίνηση πληροφοριών σχετικών με στρατιωτικές κινήσεις, η είσοδος στη χώρα χωρίς θεωρημένα διαβατήρια και η ανταλλαγή επιστολών εκτός των ταχυδρομείων. Επιπλέον, προβλέπονταν κυρώσεις για την υπόθαλψη ληστών, κομιτατζήδων, ληστρικών συμμοριών και φυγοδίκων. Απαγορευόταν επίσης η λειτουργία ποτοπωλείων και καφενείων μετά τις 10 το βράδυ, καθώς και η κυκλοφορία πολιτών μετά τα μεσάνυχτα. Τα μέτρα αυτά στόχευαν στη διατήρηση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών αναταράξεων και αβεβαιότητας. «υπόθαλψη ληστών, κομιτατζήδων, ληστρικών συμμοριών και φυγοδίκων, την διατήρησιν ανοικτών των ποτοπωλείων και καφωδείων πέραν της 10ης νυκτερινής, την κυκλοφορίαν των ...

Ο Άγιος Μέιλογκ ή Μελέκ (Mailoc, Maeloc,Melek, Meilogk, Meiloc κτλπ) ήταν ο πρώτος Ηγούμενος Χλούες, επίσκοπος του 6ου αιώνα στη Britonia, μια αποικία που ιδρύθηκε από Βρετανούς μετανάστες στη Γαλικία της Ισπανίας. Αντιπροσώπευσε την επισκοπή του, η οποία αναφερόταν ως Britonensis ecclesia ή «Βρετονική Εκκλησία», στη Δεύτερη Σύνοδο του Braga το 572.  Τα αρχεία της συνόδου αναφέρουν την έδρα του, τη sedes Britonarum («Έδρα των Βρετανών»), η οποία ενδέχεται να βρισκόταν στο μοναστήρι της Αγίας Μαρίας της Britonia. Το όνομα του Mailoc είναι σαφώς βρετονικό, προερχόμενο από το κελτικό Maglācos, προσφέροντας έτσι περαιτέρω αποδείξεις για την παρουσία Βρετανών στην περιοχή. Ωστόσο, ήταν ο μόνος που είχε κελτικό όνομα.

  Θεὸς τὸ τεχθέν, ἡ δὲ Μήτηρ Παρθένος. Τὶ μεῖζον ἄλλο καινὸν εἶδεν ἡ κτίσις; Παρθενικὴ Μαρίη Θεὸν εἰκάδι γείνατο πέμπτη. Στις 25 Δεκεμβρίου η αγία Εκκλησία μας γιορτάζει το μεγάλο και ανερμήνευτο γεγονός της κατά σάρκα γεννήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού από την Υπεραγία Θεοτόκο. Μετά τον Ευαγγελισμό της Παρθένου Μαρίας από τον αρχάγγελο Γαβριήλ και ενώ πλησίαζε ο καιρός να τελειώσουν οι εννιά μήνες από την υπερφυσική σύλληψη του Χριστού στην παρθενική της μήτρα, ο Καίσαρ Αύγουστος διέταξε απογραφή του πληθυσμού του ρωμαϊκού κράτους. Τότε ο Ιωσήφ μαζί με τη Θεοτόκο, ξεκίνησαν για τη Βηθλεέμ, για να απογραφούν εκεί. Έτσι ξεκίνησαν από την Ναζαρέτ και ύστερα από κοπιαστικό ταξίδι έφτασαν στην Βηθλεέμ, όπου επειδή είχε συγκεντρωθεί πλήθος κόσμου δεν κατάφεραν να βρουν κατάλυμα, παρά μόνο ένα φτωχικό σπήλαιο. Εκεί η Θεοτόκος γέννησε τον Κύριο Ιησού Χριστό και σπαργάνωσε σαν βρέφος τον Κτίστη των απάντων. Έπειτα Τον έβαλε επάνω στη φάτνη των αλόγων ζώων, διότι «ἔμελλε νὰ ἐλευθέρωση ἡμ...

Aθλητικής άπειρος ου πάντη πάλης, Kαν ουκ επ’ αυτή Γαυδέντιος εκπνέη. Το Κολοσσαίο της Ρώμης, χτισμένο στο χώρο της «Χρυσής Οικίας» του Νέρωνα από τους Φλαβιανούς αυτοκράτορες Βεσπασιανό, Τίτο και Δομιτιανό, άνοιξε για χρήση το έτος 80 μ.Χ. Κατά τα εγκαίνια, διεξήχθησαν μάχες και αγώνες μονομάχων, και πέντε χιλιάδες ζώα σφαγιάστηκαν εντός του κυκλώματος του. Η παράσταση ολοκληρώθηκε με τον πλημμυρισμό της αρένας και μια ναυμαχία. Δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα ποιος ήταν ο αρχιτέκτονας του Κολοσσαίου, αν και η παράδοση αποδίδει το κτίριο στον Γαουέντιο, έναν Χριστιανό που, αργότερα, υπέστη μαρτύριο στον ίδιο τον χώρο και έγινε ο πρώτος από πολλούς μάρτυρες. Λέγεται ότι ο Άγιος Γαυδέντιος θάφτηκε στις Κατακόμβες της Αγίας Αγκνής, στον δρόμο Νομέντα. Ο τάφος καλυπτόταν από μια μαρμάρινη πλάκα που έφερε το στέμμα και την παλάμη, και κοντά της υπήρχε μια φιάλη με το αίμα του. Μια πρόχειρη λατινική επιγραφή ύμνησε τον Άγιο Γαυδέντιο, τον αρχιτέκτονα του Κολοσσαίου.  Η επιγραφή έλεγε: «Ο...

 Ανήρ ξιφήρης ου δεδίττεται Nέμην, Kαν το ξίφος θήξειεν εισέτι πλέον. Η Αγία Νέμη μαρτύρησε δια ξίφους. (Κατ' άλλους, πρόκειται για Άγιο, τον Άγιο Νέμη).

Bουσίριδος σαρξ, ιστός ένθα κερκίσιν, Ύφασμα καινόν εξυφάνθη Kυρίω. Ο Άγιος Βούσιρις μαρτύρησε, αφού τον θανάτωσαν γυναίκες με σαΐτες που υφαίνουν.

 Αγώνι προς πυρ της Oλυμπιοδώρας, Ύμνος το δώρον, ουκ Oλυμπίων πίτυς. Η Αγία Ολυμπιοδώρα μαρτύρησε δια πυρός. Δεν έχουμε άλλες λεπτομέριες για τον βίο της Αγίας.

Διπλούν τον άθλον τρήσιν είτα και ξέσιν, Xορού γινώσκω διπλοπενταπαρθένου. Οι Άγιες Δέκα Παρθένες μαρτύρησαν στη Νικομήδεια κατά την περίοδο των διωγμών των Χριστιανών στην αρχαία Νικομηδεία της Βιθυνίας (σημερινή Τουρκία), ίσως επί Μαξιμιανού (286 - 305 μ.Χ.), τότε που πλήθος χριστιανών μαρτύρησε σ' αυτή την πόλη). Αυτές λοιπόν, αφού τις έβγαλαν τα μάτια, κατόπιν έγδαραν το σώμα τους και έτσι παρέδωσαν το πνεύμα τους στον Θεό. Μαρτύρησαν επειδή αρνήθηκαν να απαρνηθούν το Χριστό και να θυσιάσουν στα είδωλα. Τα μαρτύρια τους περιγράφονται ως φρικτά: φέρεται ότι εκδιώχθηκαν, τους τρύπησαν τα μάτια ή τους έβγαλαν τα μάτια και τους ξέσκισαν τα πλευρά ως μέθοδο βασανισμού πριν να παραδώσουν την ψυχή τους.

 Πολλούς ανέτλη Γάιος θείος πόνους, Kαι νυν τα λαμπρά των πόνων έχει γέρα. Ο Όσιος Γάιος θεωρείται άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και η αγιοκατάταξή του τιμάται στις 31 Δεκεμβρίου κάθε έτους στο εκκλησιαστικό εορτολόγιο.  Δεν σώζονται πολλές λεπτομέρειες από τον βίο του. Η επίσημη σύντομη βιογραφία που υπάρχει αναφέρει ότι υπέμεινε πολλούς πόνους κατά τον πνευματικό του δρόμο και απεβίωσε ειρηνικά στην οσία κοιμήσή του.  Δεν υπάρχουν άλλες αξιόπιστες ή εκτενείς ιστορικές πηγές που να περιγράφουν λεπτομερώς τη ζωή ή τα έργα του Οσίου Γάιου· γνωρίζουμε μόνο ότι η Εκκλησία τον τιμά στις 31 Δεκεμβρίου ως όσιος, χωρίς περαιτέρω δεδομένα για τον τόπο καταγωγής, την εποχή ζωής του ή ιδιαίτερα θαύματα που του αποδίδονται.

Ο Όσιος Θεοφύλακτος υπήρξε γνήσιο τέκνο της Βυζαντινής (Ανατολικής Ρωμαϊκής) Αυτοκρατορίας. Αποτέλεσε καρπό του υψηλά ανεπτυγμένου πολιτισμού και της θρησκευτικής ζωής που ανέβλυζαν από τη «βασίλισσα των πόλεων», την Κωνσταντινούπολη. Γεννήθηκε στο ελληνικό νησί της Εύβοιας κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1050 και 1060 και μετέβη στην Κωνσταντινούπολη για να σπουδάσει κοντά στους σπουδαιότερους διδασκάλους της λογοτεχνίας και της ρητορικής της εποχής του. Μετά τη χειροτονία του υπηρέτησε ως διάκονος, βοηθώντας τον Πατριάρχη στην Αγία Σοφία, και σύντομα απέκτησε φήμη ως κήρυκας του Ευαγγελίου και δεινός ρήτορας. Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός τον όρισε παιδαγωγό του μελλοντικού γαμπρού του και διαδόχου. Περί το έτος 1090, ο Όσιος Θεοφύλακτος στάλθηκε στη μακεδονική πόλη της Αχρίδας για να ενθρονισθεί ως Αρχιεπίσκοπος της Βουλγαρικής Εκκλησίας. Η Αχρίδα ήταν η πρωτεύουσα του βουλγαρικού βασιλείου, το οποίο είχε κατακτηθεί από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ το 1018. Σε αυτή τη δύ...

Ο Άγιος Γεώργιος ο Μαχαιρωμένος είναι ένας Κύπριος Άγιος που σήμερα είναι άγνωστος στον περισσότερο κόσμο. Τον Άγιο αυτό τον αναφέρει ο Λεόντιος Μαχαιράς στο Χρονικό του: «Εις τον Αχλίοντα ο Άγιος Γεώργιος ο Μαχαιρωμένος τοπικός και θαυματουργός». Ο Καταλιόντας ήταν ένας μικρός οικισμός, ένα χλμ. νοτιοανατολικά του χωριού Αναλιόντα. Η περιοχή υπάγεται διοικητικά στον Αναλιόντα. Στο μέσο περίπου του δρόμου που οδηγεί από το χωριό Αναλιόντας προς το χωριό Λυθροδόντας στην επαρχία Λευκωσίας, κοντά στον εγκαταλελειμένο οικισμό Καταλιόντα, υπάρχουν τα ερείπια της αρχαίας εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου του Μαχαιρωμένου. Ο Κύπριος εθνολόγος και λαογράφος, Νέαρχος Κληρίδης, αναφέρει ότι στα χρόνια της Φραγκοκρατίας, αλλά και τη Βυζαντινή περίοδο, το χωριό Αναλιόντας και η συγκεκριμένη εκκλησία ήταν ξακουστά για τα πολλά θαύματα του Αγίου Γεωργίου του Μαχαιρωμένου. Η φήμη της εκκλησίας αυτής συνδέεται με τη θαυματουργή εικόνα του Αγίου Γεωργίου του Μαχαιρωμένου, η οποία για αρκετά χρόνια κοσμούσε...

 O Γελάσιος άχρι και τέλους βίου, Tον άξιον γέλωτος ην γελών βίον. Ο Όσιος Γελάσιος ήταν Αββάς και ασκήθηκε ως ασκητής στην Αίγυπτο. Έγινε ηγούμενος της Νειλοπόλεως στα μέσα του πέμπτου αιώνα. Υπήρξε λόγιος και μεγάλος ηγούμενος, αναμεμειγμένος τόσο στην εκκλησιαστική πολιτική της εποχής του όσο και στις δικαστικές υποθέσεις του μοναστηριού του. Ήταν σταθερός υποστηρικτής του Ιουβεναλίου και τηρούσε τους όρους και τα δόγματα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνος. Η δεύτερη διήγηση εισάγει τον περίφημο Άγιο Συμεών τον Στυλίτη, επάνω στον στύλο του έξω από την Αντιόχεια. Ο Συμεών παρουσιάζεται στον σημαντικό ρόλο του διαιτητή, στον οποίο προσέφευγαν τόσο για κοσμικές διαφορές όσο και για εκκλησιαστικά ζητήματα, ως προφήτη και άγιου ανθρώπου. Ο Όσιος Γελάσιος εκοιμήθη εν ειρήνη. 1. Έλεγαν για τον Αββά Γελάσιο ότι είχε μια δερμάτινη Αγία Γραφή αξίας δεκαοκτώ αργυρίων [περίπου 10.000 δολάρια], η οποία περιείχε ολόκληρη την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Την είχε τοποθετήσει στον ναό...

  Πώλων συρόντων Ζωτικός σκιρτών τρέχει, Ω βαλβίς η γη, τέρμα δε δρόμου πόλος. Ο Άγιος Ζωτικός ο Ορφανοτρόφος γεννήθηκε και ανατράφηκε στη Ρώμη, από ευγενή οικογένεια, με πολλή ευλάβεια και παιδεία. Τον στόλιζε πολλή φιλανθρωπία και τον διέκρινε η ειλικρινής προσπάθεια στο να υπηρετεί τον Χριστό, πράττοντας τις εντολές Του. Γι' αυτά του τα χαρίσματα, ο Ζωτικός ήταν πολύ αγαπητός στον Μεγάλο Κωνσταντίνο (330 μ.Χ.), ο οποίος, αφού έκτισε την Κωνσταντινούπολη και την ανέδειξε πρωτεύουσα του κράτους του, προσκάλεσε σ' αυτή τον Ζωτικό με άλλους ευσεβείς άνδρες, για να τους έχει εκεί πολύτιμους εργάτες της χριστιανικής αγάπης.  Ο Άγιος Ζωτικός, διακρίθηκε κυρίως στην περιποίηση των λεπρών. Τους οποίους πλησίαζε χωρίς φόβο, δίνοντας σ' αυτούς βοηθήματα και παρηγορούσε τη δυστυχία τους με αδελφική αφοσίωση. Μετά το θάνατο του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο γιος του Κωνστάντιος, ακολούθησε άλλους δρόμους και κακομεταχειρίστηκε τον Ζωτικό. Με αποτέλεσμα ο φιλάνθρωπος αυτός άνδρας, να πεθάνε...

Oυχ’ υλική σε χειρ Mελάνη και μέλαν, Xριστός δε καν τέθνηκας εν ζώσι γράφει. Πρώτη εν τριακοστή απήρε βίοιο Mελάνη. Η Οσία Μελάνη η Ρωμαία έζησε στα χρόνια πού βασιλιάς ήταν ο Ονώριος, δεύτερος γιος του Μεγάλου Θεοδοσίου. Οι γονείς της, ευγενείς και πλούσιοι, την πάντρεψαν σε μικρή ηλικία και απέκτησε δύο παιδιά. Όμως μεγάλες δοκιμασίες την περίμεναν. Την μητρική της καρδιά σπάραξε ο θάνατος των δύο παιδιών της. Μετά από λίγο και εντελώς ξαφνικά, πέθανε ο σύζυγος της. Και για να γεμίσει το πικρό ποτήρι της λύπης, χάνει και τους γονείς της. Οι στιγμές δύσκολες. Ποιος θα την παρηγορήσει; Μα ποιος άλλος; Ο λόγος του Θεού, που λέει: «τη έλπίδι χαίροντες, τη θλίψει υπομένοντες, τη προσευχή προσκαρτεροϋντες» (Προς Ρωμαίους, ιθ' 12). Δηλαδή, η ακλόνητη ελπίδα σας στα μέλλοντα αγαθά, να σας γεμίζει χαρά και να σας ενισχύει για να δείχνετε υπομονή στη θλίψη. Και να επιμένετε στην προσευχή, συνεχίζει ο λόγος του Θεού, από την οποία θα λαμβάνετε σπουδαία βοήθεια στις δύσκολες περιστάσεις της ...

Εφημερίδα Εμπρός, Φύλλο: 31/12/1952, Σελίδα: 4 Στις 30 Δεκεμβρίου 1952, γεννήθηκαν τρίδυμα στο Βαλτερό Η εφημερίδα Εμπρός έγραψε την επομένη: ΤΑ ΤΡΙΔΥΜΑ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ ΑΝΩ: Εἰς τὸ χωρίον Βαλτερό (Σερρών) ή Τασίτσα σύζυγος Γεωργ. Δάγκου έτεκε τρίδυμα (2) ἄρρεια καὶ ἕνα θήλυς, τὰ ὁποῖα χαίρουν άκρας υγείας. ΚΑΤΩ: Εἰς τὸ χωρίον Νέον Σούλι (Σερρών) τὰ τοίδυμα τῆς Π. Κόγκα συνεπλήρωσαν τὸν 10ον μήνα ἀπὸ τῆς γεννή σεώς των

  Εφημερίδα Μακεδονία, Φύλλο: 31/12/1970, Σελίδα: 7 Στις 30 Δεκεμβρίου 1970, με πρωτοβουλία της Διοίκησης Χωροφυλακής Σερρών, οργανώθηκε πρωτοχρονιάτικη γιορτή στη λέσχη  για να ψυχαγωγηθούν τα παιδιά των ανδρών που υπηρετούσαν στις μονάδες της περιοχής. Κατά τη διάρκεια της γιορτής, τα παιδιά απήγγειλαν πρωτοχρονιάτικα ποιήματα, προβλήθηκε μια παιδική κινηματογραφική ταινία, ενώ μοιράστηκαν παιχνίδια και γλυκά, δημιουργώντας μια ζεστή και χαρούμενη ατμόσφαιρα. Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν ο διοικητής της χωροφυλακής Σερρών, κ. Απόστολος Κονδυλός, καθώς και άλλοι αξιωματικοί της υπηρεσίας, τιμώντας με την παρουσία τους την ιδιαίτερη αυτή μέρα αφιερωμένη στα παιδιά. Η εφημερίδα Μακεδονία έγραψε: ΠΑΙΔΙΚΗ ΕOPTH ΕΙΣ ΤΑΣ ΣΕΡΡΑΣ ΣΕΡΡΑΙ, 30.- Ὑπό τῆς διοικήσε ως χωροφυλακής Σερρών ὡργανώθη εἰς τὴν λέσχην της πρωτοχρονιάτικη ἑορτή πρός ψυχαγωγίαν τῶν τέκνων τῶν ἀνδρῶν τῶν ὑπηρεσιών χωροφυλα κῆς Σερρών. Κατά την τελετήν ἀπηγ γέλθησαν διάφορα πρωτοχρονιάτικα ποιήματα, προεβλήθη παιδι...

Το 1962, κατά τη διάρκεια της μεγάλης στρατιωτικής άσκησης του ΝΑΤΟ με την κωδική ονομασία «Φολ Τραπ» που έλαβε χώρα στην ανατολική Μακεδονία, ένα περιστατικό που συγκλόνισε την τοπική κοινωνία της Αμφίπολης ήρθε στο φως. Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι στρατιωτικές δυνάμεις φέρονται να επιχείρησαν την αρπαγή αρχαιοτήτων από τον ιστορικό χώρο της αρχαίας Αμφίπολης, γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Μια αγρότισσα από την περιοχή, εργαζόμενη στο χωράφι της κοντά στην Ακρόπολη της Αμφίπολης, έγινε αυτόπτης μάρτυρας του πρωτοφανούς συμβάντος. Όπως αναφέρθηκε, στρατιωτικό ελικόπτερο πλησίασε την περιοχή, ενώ στο έδαφος βρίσκονταν Βρετανοί στρατιώτες που μετέφεραν αρχαιολογικά ευρήματα, μεταξύ των οποίων μάρμαρα και γλυπτά. Το ελικόπτερο φέρεται να ανυψώνει ένα μαρμάρινο κιονόκρανο και να το μεταφέρει προς τον Στρυμονικό κόλπο, όπου βρίσκονταν πλοία του ΝΑΤΟ. Η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο όταν οι στρατιώτες προσπάθησαν να σηκώσουν και μια μαρμάρινη κολόνα. Το μαρμάρινο αντικείμενο λύθη...

Στις 30 Δεκεμβρίου 1961, η εφημερίδα Εμπρός, προαναγγέλει έργασίες του ΟΤΕ στις Σέρρες: «...γ.Θα γίνει τοποθέτησις υπογείων καλωδίων εισαγωγής, των εναερίων υπεραστικών κυκλωμάτων εις διαφόρους πόλεις της Ελλάδος, ήτοι Θήβας, Κατερίνην, Καρδίτσαν, Τρίκαλα, Βέροιαν, Σέρρας κ.λπ.»

Στις 30 Δεκεμβρίου 1934, στο Κρόνιον των Σερρών προβαλλόταν η ταινία "Ich und die Kaiserin|" (Η αυτοκράτειρα κι εγώ), ενώ στο κινηματογράφο Πάνθεον των Σερρών η ταινία ? (Μυλαίδη). Ich und die Kaiserin, είναι μια γερμανική μουσική κωμωδία του 1933, σκηνοθετημένη από τον Friedrich Hollaender και με πρωταγωνιστές τους Lilian Harvey, Mady Christians και Conrad Veidt. Είναι επίσης γνωστή με τον εναλλακτικό τίτλο «The Only Girl». Η ταινία γυρίστηκε σε πολλές γλώσσες. Μια ξεχωριστή γαλλική έκδοση με τον τίτλο «Moi et l'impératrice» κυκλοφόρησε, καθώς και η αγγλική έκδοση «The Only Girl». Η Harvey, σε όλες τις εκδοχές της ταινίας, παίζει τον ίδιο ρόλο. Η ταινία γυρίστηκε στο στούντιο Babelsberg του Βερολίνου. Τα σκηνικά της ταινίας σχεδιάστηκαν από τους σκηνογράφους Robert Herlth και Walter Röhrig. Παράχθηκε από την παραγωγική μονάδα του Erich Pommer στην UFA, αρκετά μέλη της οποίας εγκατέλειψαν τη χώρα μετά την κυκλοφορία της ταινίας λόγω της ανάληψης της εξουσίας από το Ναζιστ...

Φωτο αρχείου Στις 30 Δεκεμβρίου 1912, άρχισε να λειτουργεί στις Σέρρες το Ελληνικό Ταχυδρομικό Γραφείο, υπό τη διεύθυνση του Δημητρίου Χρονόπουλου, υπαλλήλου των Ταχυδρομείων, Τηλεγραφείων και Τηλεφώνων (Τ.Τ.Τ.). Η λειτουργία του γραφείου διήρκεσε περίπου πέντε μήνες και μισό, κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, υπό τις ιδιόρρυθμες συνθήκες της βουλγαρικής συμμαχίας. Βουλγάρικο Ταχυδρομείο Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, η άδεια λειτουργίας βουλγαρικού ταχυδρομικού γραφείου παραχωρήθηκε, και η συμφωνία περιλάμβανε την αντίστοιχη βουλγαρική άδεια για τη λειτουργία ελληνικού ταχυδρομικού γραφείου στις υπό βουλγαρική κατοχή πόλεις της Ανατολικής Μακεδονίας, όπως οι Σέρρες, η Δράμα και η Καβάλα. Το ελληνικό ταχυδρομικό γραφείο Σερρών λειτούργησε κανονικά από τις 30 Δεκεμβρίου 1912 μέχρι τα μέσα Ιουνίου 1913. Το γραφείο χρησιμοποίησε τη γνωστή σφραγίδα τύπου V με το ανθέμιο και γραμματόσημα των εκδόσεων Ελληνικής Διοίκησης και Εκστρατείας. Μετά την εδραίωση της ελληνικής...

Στις 30 Δεκεμβρίου 1907 στη Ράβνα των Σερρών, εξαμελής βουλγαρική συμμορία με αρχηγό τον Ιωακείμωφ εντοπίστηκε από τον Τουρκικό στρατό στη βουλγαρική συνοικία και ακολούθησε σφοδρή μάχη. Αποτέλεσμα ήταν να καούν επτά οικίες, να σκοτωθούν έξι από τους ληστές καθώς και τρεις σχισματικοί, εκ των οποίων μια γυναίκα, και ένας ακόμη Έλληνας, ο οποίος έπεσε θύμα κατά λάθος. Ο Πρόξενος των Σερρών Σακτούρης έγραψε σε έκθεσή του: 30 Δεκεμβρίου Εἰς Ράβνα τῶν Σερρῶν ἐξαμελὴς βουλγαρική συμμο- ρία ὑπὸ τὸν Ἰωακείμωφ ἀνεκαλύφθη ὑπὸ τοῦ στρατοῦ κρυπτομένῃ ἐν τῇ βουλγαρική συνοικία. Επηκολούθησε ζωηρὰ συμπλοκή, καθ᾿ ἣν οἱ λησταὶ ἐποιήσαντο μεγάλην χρῆσιν βομβῶν. Εἰς τὴν συμπλοκὴν ἔλαβον μέρος καὶ πολλοί βασιβουζοῦκοι. Κατὰ τὸ σύνηθες ὁ στρατὸς ἔθηκε διὰ πετρελαίου πῦρ εἰς τὰς οἰκίας, ὅπου οἱ λῃσταὶ ἐκρύπτοντο, Ἑπτὰ οἰκίαι ἐκάησαν, ἔξ λησταὶ ἐφονεύθησαν ἢ ἐκάησαν ζῶντες, τρεῖς σχισματικοί, ὧν μία γυνή, ἐφο- νεύθησαν καὶ εἶς Ἕλλην. Ὁ στρατὸς ἵνα ἱκανοποιήσῃ τὸν ἐκ λάθους φονευ- θέντα Ἕλληνα ἀπέδωκαν στρα...

Ο Άγιος Μακάριος (Ρωσικά: Мака́рий, λατινογραφή: Makary· 1482 – 12 Ιανουαρίου 1563) ήταν Μητροπολίτης Μόσχας και πάσης Ρωσίας από το 1542 έως το 1563. Υπήρξε ο δέκατος μητροπολίτης της Μόσχας που διορίστηκε χωρίς την έγκριση του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, όπως ήταν το σύνηθες. Πρώιμη ζωή και έργο στον Μηναίο Ο Μακάριος γεννήθηκε στην περιοχή γύρω από τη Μόσχα. Τα ονόματα των γονέων του (τουλάχιστον τα μοναχικά της μητέρας του) είναι γνωστά, καθώς αφιέρωσε το «Μεγάλο Αναγνώστη Μηναίο» σε αυτούς. Το κοσμικό του όνομα πιστεύεται ότι ήταν Μιχαήλ. Στα τέλη του 15ου αιώνα, ο Μακάριος έγινε μοναχός στη Μονή του Αγίου Παφνούτιου στο Μπορόβσκ, όπου υπηρέτησε ως αναγνώστης, υποδιάκονος, διάκονος και ιερέας. Εκεί απέκτησε την τέχνη της αγιογραφίας. Γνωστός ως σταθερός υποστηρικτής του Ιωσήφ Βολότσκυ και των μαθητών του, ήταν εξέχων Ρώσος κληρικός, συγγραφέας και αγιογράφος. Εικόνα έργου άγνωστου καλλιτέχνη τέλους 19ου — αρχών 20ου αιώνα. Κρατικό Μουσείο Ιστορίας της Θρησκείας της ...

Ο Όσιος Δανιήλ, κατά κόσμον Δημήτριος, γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1459 - 1460 μ.Χ. στο Περεγιασλάβλ - Ζελέσκιυ της Ρωσίας από ευσεβείς και φιλόθεους γονείς, τον Κωνσταντίνο και την Θεοδοσία, η οποία αργότερα έγινε μοναχή με το όνομα Θέκλα. Από μικρή ηλικία διδάχθηκε τα της μοναχικής πολιτείας κοντά στον ηγούμενο της μονής Νικίτσκιυ του Περεγιασλάβλ, Ιωνά. Έγινε μοναχός στη μονή του Οσίου Πανφουτίου (Μπορόβσκι) και την πνευματική του ζωή καθοδήγησε ο Άγιος Λεύκιος του Βολοκολάμσκ που τιμάται την ίδια ημέρα (7 Απριλίου). Όταν ο Όσιος Δανιήλ επέστρεψε στην γενέτειρά του, αφιέρωσε τον εαυτό του στους φτωχούς και τον ενταφιασμό των αστέγων. Στη συνέχεια ίδρυσε μονή κοντά στο κοιμητήριο της πόλεως και κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 1540 μ.Χ. Η Εκκλησία τιμά, επίσης, την μνήμη του στις 28 Ιουλίου και στις 7 Απριλίου. Λειτουργικά κείμενα Τροπάριον – Ήχος γ΄ Εκ νεότητός σου, μακάριε, αφιέρωσας εαυτόν παντελώς τῷ Κυρίῳ, πάντοτε υπακούων τῷ Θεῷ καὶ αντιστεκόμενος τῷ διαβόλῳ· κατίσχυσας τὰς αμαρτωλὰς ...

Ο Άγιος Ανύσιος υπήρξε μαθητής, συνεργάτης και διάδοχος του επισκόπου Θεσσαλονίκης Αγίου Αχολίου ή Ασχολίου (βλέπε 23 Ιανουαρίου) στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Θεσσαλονίκης το 383/4 μ.Χ. Με επιστολή του προς τον Ανύσιο, στις 11 Δεκεμβρίου 384 μ.Χ., ο πάπας Δάμασος τον εγκαθιστούσε βικάριο του στο Ιλλυρικό. Ο τίτλος του παπικού βικαρίου του αποδίδεται και από τον πάπα Σιρίκιο (384 - 398 μ.Χ.), σε επιστολή του - την παλαιότερη της «Συλλογής Θεσσαλονίκης», στην οποία υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να τελούνται επισκοπικές χειροτονίες στην επαρχία του Ιλλυρικοῦ χωρίς τη συγκατάθεση του Ανυσίου. Το θεσμό του Βικαριάτου επικυρώνουν με επιστολές τους προς τον Ανύσιο και οι πάπες Αναστάσιος (398 - 401 μ.Χ.) και Ιννοκέντιος Α' (402 - 417 μ.Χ.). Ο δεύτερος, με επιστολή του το έτος 402 μ.Χ. παρέχει στον επίσκοπο Θεσσαλονίκης Ανύσιο το δικαίωμα να ελέγχει όλες τις εκκλησιαστικές υποθέσεις του Ιλλυρικού και όχι μόνο τις επισκοπικές χειροτονίες. Η σύνοδος της Καπούης ανέθεσε το Δεκέμβριο του 391 μ.Χ...

 Pευστού μεταστάς Xριστέ Λέων εκ βίου, Σκύμνον λέοντος εξ Iούδα σε βλέπει. Ο Όσιος Λέων ο Αρχιμανδρίτης τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα, στις 30 Δεκεμβρίου. Σύμφωνα με τα εκκλησιαστικά συναξάρια, οι πληροφορίες για τον βίο του είναι εξαιρετικά περιορισμένες: Κατείχε το αξίωμα του Αρχιμανδρίτη. Απεβίωσε ειρηνικά («ἐν εἰρήνη τελειοῦται»). Δεν σώζονται περαιτέρω ιστορικές λεπτομέρειες ή εκτενές βιογραφικό σημείωμα στις πηγές της Ορθόδοξης υμνολογίας. Η μνήμη του τιμάται στις 30 Δεκεμβρίο.:

Eις καλόν απήντηκεν η οδός πέρας, Tοις επτά τούτοις ουρανούς εφθακόσιν. Οι Άγιοι αυτοί Επτά μάρτυρες ήταν ένας Κόμης και έξι Στρατιώτες οι οποίοι πίστεψαν στον Χριστό, δια του Αγίου Φιλεταίρου και απεβίωσαν ειρηνικά.

Απήρε δεσμού σαρκός η Θεοδώρα, Oύπερ λυθήναι ζώσα και πριν ηγάπα. Η Οσία Θεοδώρα έζησε στα χρόνια του βασιλιά Λέοντα του Ισαύρου (717 - 741 μ.Χ.). Ήταν από γένος λαμπρό και επίσημο, τον πατέρα της έλεγαν Θεόφιλο και ήταν πατρίκιος, τη δε μητέρα της Θεοδώρα. Η Θεοδώρα ήταν στείρα και κατόπιν μεγάλης προσευχής προς τον Θεό, απέκτησε την Οσία. Όταν η κόρη Θεοδώρα έφτασε σε κατάλληλη ηλικία, αφιερώθηκε στη Μονή της Αγίας Άννας, την ονομαζόμενη Ριγιδίου. Εκεί διέμενε ασκούμενη στην αρετή, μέχρι τη στιγμή, που ο βασιλιάς Λέων την άρπαξε από τη Μονή για να τη δώσει γυναίκα στον γιο του Χριστόφορο. Την ημέρα όμως του γάμου, ο Χριστόφορος εξεστράτευσε μαζί με τον πατέρα του κατά των Σκυθών και στη συμπλοκή σκοτώθηκε. Έτσι η Θεοδώρα, αφού πήρε όσα πολύτιμα πράγματα είχε, επέστρεψε στη Μονή της, όπου εκάρη μοναχή. Εκεί έζησε με μεγάλη εγκράτεια και σκληραγωγία και απεβίωσε με οσιακό τρόπο. Η Οσία Θεοδώρα έζησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Λέοντος Γ' του Ισαύρου (717-741), γι...